Παρατηρώντας μια ανέραστη κοινωνία..

H επανάσταση των σκεπτόμενων πολιτών

2010-11-16T22:13:00.005+02:00

Πριν 3-4 μήνες μέσα στο βαγόνι του ηλεκτρικού είχα ακούσει μια γυναίκα να λέει σε μια φίλη της. Το μόνο καλό που θα μας κάνει η κρίση είναι ότι θα γίνουμε επιτέλους άνθρωποι. Θα δώσουμε σημασία στα πράγματα που έχουν ουσία, θα αναθεωρήσουμε τις αρχές και τις αξίας μας.

Δεν ξέρω αν η νίκη του Καμίνη και του Μπουτάρη είναι νίκες της πλειοψηφίας των πολιτών. Πιθανώς αν δεν υπήρχε τόση αποχή να μην έβγαιναν. Είναι όμως αναμφίβολα νίκη των σκεπτόμενων πολιτών. Των σκεπτόμενων πολιτικών δυνάμεων. Είναι νίκη των πολιτών που πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Είναι νίκη των νέων.

Είχα γράψει πιο παλιά ότι οι σκεπτόμενοι πολίτες μοιάζουν σαν να μην μπορούν να κάνουν τίποτα. Σαν η μοναξιά των αιρετικών απόψεων τους να μην μπορούσε να ξεπροβάλει έξω από το στενό περίγυρο τους. Και όμως η συγκυρία τους έδωσε μια πολύ μεγάλη ευκαιρία να αποδείξουν ότι τώρα είναι η ώρα τους ότι τώρα πρέπει να δράσουν.

Πολλά συγχαρητήρια αξίζουν στον Φώτη Κουβέλη και στην Δημοκρατική Αριστερά, που στήριξε πρώτη τους 2 υποψηφίους. Μια αριστερά που δεν έχει ξύλινο λόγο, μια αριστερά που μας λέει πως 1+1 κάνουν 2 μια αριστερά που αφουγκράζεται τα προβλήματα των πολιτών και μια αριστερά που πραγματικά πιστεύει ότι όντως όλοι δεν είναι ίδιοι. Γιατί όπως και να το κάνουμε κ. Τσίπρα και κ.Παπαρήγα και κύριοι ψηφοφόροι και υποστηρικτές των 2 αυτών κομμάτων, ο (πατρίς -θρησκεία-οικογένεια) Γκιουλέκας δεν είναι ίδιος με τον Μπουτάρη. Ο Καμίνης δεν είναι είναι ίδιος με τον δενδροφάγο Κακλαμάνη. Η αλαζονεία της Αριστεράς δεν θα της βγει σε καλό. Προβλέπω ότι ο συνασπισμός δύσκολα θα μπει στην Βουλή αν συνεχίσει την ίδια ρητορεία.

Πολλά συγχαριτήρια αξίζουν και στον Γ.Παπανδρέου που δεν άκουσε το βαθύ Πασοκ και προτίμησε 2 άτομα πραγματικά πρότυπα πολιτών για υποψήφιους δημάρχους. Ειδικά στην περίπτωση του κ.Καμίνη έκανε την μεγάλη υπέρβαση. Ενώ όλοι του έλεγαν να κατεβάσει την Φώφη για να πάρει σίγουρα τις εκλογές με το όνομα του μπαμπά της, αυτός επέλεξε τον άγνωστο Καμίνη. Επέλεξε έναν άνθρωπο ο οποίος πραγματικά είχε γνώση και πραγματικά θα προσφέρει στην πόλη. Λειτούργησε σαν πρωθυπουργός και σαν μεταρρυθμιστής της υπάρχουσας λογικής και όχι σαν αρχηγός κόμματος. Μένει να δούμε αν θα συνεχίσει στις μεταρρυθμίσεις νοοτροπίας του Ελληνικού λαού ή πάλι τα υπουργικά συμβούλια θα έχουν 60 παρατρεχάμενους υπουργούς...

Μπράβο και στους οικολόγους, ακόμα και στην Δράση του Μάνου(που κατάντησα να λέω μπράβο στον Μάνο) που ενώ θα μπορούσαν οι μεν να κατεβάσουν έναν οικολόγο για να μας λέει τα φούμαρα του και ο δε τον Μαρκουλάκη για να τσιμπήσει κάνα ψήφο επέλεξαν και αυτοί να στηρίξουν τους 2.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους αργόσχολους, ωχαδερφιστές, ηλίθιους που δεν κατέβηκαν να ψηφίσουν. Πραγματικά σας ευχαριστούμε...Αποδείξετε για άλλη μια φορά πόσο ηλίθιο είναι το επιχείρημα σας ότι όλοι ίδιοι είναι. Δεν είναι όλοι ίδιοι φίλοι μου...Ευτυχώς δεν είναι όλοι σαν και σας...

Κλείνοντας να κάνω μια αναφορά στον συμπατριώτη μου Σπύρο Σταματόπουλο νέο δήμαρχο Σικυωνίων(Κιάτου-Στυμφαλίας-Φενεού) με ποσοστό στο 2ο γύρω 65%. Ο Σπύρος πήρε στον πρώτο γύρο 36% και είχε 6 μονάδες διαφορά από τους κομματικούς υποψήφιους Πασοκ και ΝΔ. Το ποσοστό του στο Φενεό όπου ήταν και δήμαρχος μιλάει από μόνο του (60%) για το έργο που έκανε σε έναν μικρό Ορεινό Δήμο. Τώρα σε ένα πολύ μεγαλύτερο Δήμο οι ευθύνες μεγαλώνουν. Οι παραμελημένοι, οι απογοητευμένοι, οι αγανακτισμένοι πολίτες της Ορεινής και Πεδινής Κορινθίας έδωσαν εντολή σε έναν νέο άνθρωπο να αλλάξει αυτά που τόσα χρόνια μας ταλαιπωρούν. Το ότι βγήκε με τόσο μεγάλο ποσοστό μαρτυρά 2 πράγματα. 1oν Την δυναμική που έχει σαν άνθρωπος. 2oν Την ανικανότητα και την τραγικότητα όλων των άλλων υποψήφιων αλλά και την καμένη γη που είχαν αφήσει οι προηγούμενοι...

Ο Γιώργος , ο Γιάννης και ο Σπύρος κατάφεραν να ενώσουν ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις, ιδεολογίες και νοοτροπίες που έχουν όμως μια κοινή θέληση. Την θέληση για ένα καλύτερο αύριο για τον τόπο τους.

Ας ελπίσουμε να τα καταφέρουν...Ας ελπίσουμε να τα καταφέρουμε...Ας ελπίσουμε να βγαίνουν πάντα τέτοιοι άνθρωποι για να διαχειρίζονται τις τύχες της πατρίδας.

Στον δρόμο για την ανοικοδόμηση της χώρας δεν είμαστε πλέον μόνοι μας...

Στον αγώνα για την ανοικοδόμηση της Ελλάδας είμαστε μόνοι μας.

2010-05-27T01:54:00.004+03:00

Το παιχνίδι έχει χαθεί προ πολλού. Δεν πάει άλλο σιγοψιθυρίζουμε όλοι μας. Δεν πάει άλλο! Βλέπουμε στημένα τηλεοπτικά παράθυρα. Βλέπουμε δημοσιογράφους εκπροσώπους κομμάτων. Βλέπουμε blogs να εκτελούν συμβόλαια εκβιασμού. Σήμερα ο Μαντέλης υπουργός επί ΠΑΣΟΚ τα είπε όλα. Λες και δεν τα ξέραμε, δηλαδή. Διαβάστε τι είπε ακριβώς εδώ : http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_26/05/2010_339442 Επίσης διαβάστε το χρονικό της ιστορίας Siemens-OTE-Intracom εδώ http://sarotiko.blogspot.com/2010/05/siemens_38.html

Στον αγώνα λοιπόν για την ανοικοδόμηση της πατρίδας είμαστε μόνοι μας. Πολίτες που βγάζουν νόμιμα το ψωμί τους, πολίτες που είναι το λιγότερο λαμόγια(αν είναι) από όλους τους συμπολίτες μας. Δεν έχουμε εκπροσώπους στην Βουλή. Ακόμα και αν υπάρχουν πολιτικοί που δεν έχουν πλουτίσει από την ενασχόληση τους με την πολιτική, οι αγνοί οι άμεμπτου ηθικής εκεί μέσα είναι ελάχιστοι. Όπως ελάχιστοι είναι και Έλληνες πολίτες με αυτά τα χαρακτηριστικά.

Η νεολαία της χώρας ανύπαρκτη. Οι διανοούμενοι πουθενά. Οι σοβαροί άνθρωποι, άνθρωποι που γνωρίζουν 5 πράγματα στο περιθώριο. Η μοναξιά τους αυτή ίσως να είναι από επιλογή. Και η μοναξιά πονάει...Πολύ...

Είχα πει κάποτε αυτό: http://akoinonia.blogspot.com/2009/09/blog-post.html Δηλαδή ότι αναμένω μια επανάσταση. Τώρα το πιστεύω πιο πολύ από ποτέ. Πιστεύω ότι θα γίνει. Το θέμα είναι ότι επίσης πιστεύω ότι δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα και να γίνει.

Πολλές φορές στην ζωή σου εμφανίζονται σταυροδρόμια και τότε πρέπει να αποφασίσεις που θα πας και με ποιους είσαι. Η εύκολη απόφαση είναι να επιλέξεις τον δρόμο εκείνο που θα σε κάνει να πετύχεις τους στόχους σου γρήγορα. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει να θυσιάσεις τον εαυτό σου. Η δύσκολη απόφαση είναι να πας ενάντια στο ρεύμα και να επιλέξεις τον δύσβατο δρόμο. Να είσαι καλός δηλαδή. Οι Έλληνες έχουμε αποδείξει ότι δεν μας ενδιαφέρει η διαδρομή (παρόλο που το λέει ο Καβάφης) αλλά ο προορισμός.

Αραχτοί και light λοιπόν με τον φραπέ στο χέρι, με την λαμογιά καθημερινή μας δραστηριότητα, με το λάδωμα και την μίζα να είναι στην φαρέτρα μας πορευόμαστε στην ζούγκλα της παγκοσμιοποίησης.

Παρ όλη την κατάντια μας υπάρχουν άνθρωποι που καθημερινά αγωνίζονται για να τα βγάλουν πέρα, υπάρχουν νέα παιδιά που ξημεροβραδιάζονται στα αμφιθέατρα, υπάρχουν γέροντες που κατεβαίνουν ακόμα σε πορείες.

Είμαστε ένας πλούσιος λαός σε μια φτωχή χώρα. Η μεταπολίτευση δεν πρόσφερε τίποτα. Καμιά ηθική αξία, κανένα ιδανικό. Αντίθετο ο διορισμός στο δημόσιο έγινε αυτοσκοπός και το να πατάς επί πτωμάτων για να πετύχεις τους στόχους σου όχι μόνο δεν είναι κατακριτέο αλλά επιδοκιμάζεται κιόλας.

Καλά τα λόγια αλλά ποια είναι η λύση θα πει κανείς; Όπως λέω και στον τίτλο αυτού του post στον αγώνα για την ανοικοδόμηση της Ελλάδας είμαστε μόνοι μας...Υπάρχουν παντού εχθροί, παντού απρόθυμα άτομα και στην μέση εμείς. Ο καθένας οφείλει να κάνει αυτό που εκείνος θεωρεί σωστό για να προχωρήσει η ανοικοδόμηση. Έχουμε πιάσει πάτο. Πάει και άλλο όμως! Δεν ξέρω αν θα γίνουμε Αργεντινή ή αν θα γίνουμε μετανάστες σε άλλες χώρες. Αυτή πιστεύω είναι η εύκολη λύση. Η δύσκολη είναι να μείνεις εδώ και να παλέψεις. Να βάλεις πλάτη. Κάτι που έκαναν πολλοί από τους παππούδες μας μετά το τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου.

Με εκατομμύρια ευρώ να περνάν μπροστά από τα μάτια μας, καθηλωμένοι μπροστά στην τηλεόραση, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο και βλέποντας την αναξιοκρατία παντού αναρωτιόμαστε που είναι οι ηγέτες και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να αλλάξει η κατάσταση. Δεν υπάρχει απάντηση. Στον αγώνα για την ανοικοδόμηση της χώρας είμαστε μόνοι μας...

Το προφίλ του τρωκτικού.

2010-04-26T02:21:00.007+03:00

Μαθαίναμε στο σχολείο για τον ρόλο των ΜΜΕ. Συνέχεια ακούγαμε τον χαρακτηρισμό των ΜΜΕ ως «η Τέταρτη Εξουσία» . Με αφορμή http://troktiko.blogspot.com/2010/04/1_23.html τα 1 δισεκατομμύριο pageviews θα επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε το προφίλ του τρωκτικού. Ίσως του μεγαλύτερου σε επισκεψιμότητα blog παγκοσμίως.

Τα ΜΜΕ ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις λένε πολλοί στα καφενεία. Είναι άραγε η δύναμη του τρωκτικού τέτοια; Το τρωκτικό αυτή την στιγμή φαντάζει πανίσχυρο. Ίσως να μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα από το να ανεβοκατεβάσει μια κυβέρνηση. Ίσως να μπορεί να κάνει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο. Να διαμορφώσει συνειδήσεις.

Σαν τακτικοί αναγνώστες του blog αυτού θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε το προφίλ του. Ποιος είναι πίσω από το troktiko αναρωτιούνται πολλοί; Φήμες λένε ότι πίσω από την ομάδα του τρωκτικού βρίσκεται ο Σωκράτης Γκιόλιας, πρώην αρχισυντάκτης των εκπομπών του Μάκη Τριανταφυλόπουλου και στενός του συνεργάτης. Το επιχείρημα αυτό δεν φαντάζει έωλο αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι ο Γκιόλιας με τον Τριανταφυλλόπουλο είναι στα δικαστήρια για διάφορους λόγους ενώ ταυτόχρονα δεν υπάρχει μέρα που το troktiko να μην αναφερθεί στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο.

Συμμαχία με το troktiko λέγεται ότι έχει συνάψει ο κατά πολλούς «κομιστής» του DVD της υπόθεσης Ζαχόπουλου-Τζέκου, ο πολύς Θέμος Αναστασιάδης. Ο μέτοχος της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία εφημερίδας στην Ελλάδα και αυτός πρώην συνεργάτης του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου με τον οποίο ίδρυσαν μαζί το Πρώτο Θέμα φέρεται να στηρίζει το troktiko. Ο Θέμος μέσα από το blog προβάλλεται, σπάνια κατηγορείται, ενώ πολλές φορές οι ειδήσεις της εφημερίδας του είναι σε περίοπτη θέση στο blog. Ο άνθρωπος ο οποίος μέσω της εκπομπής του ΟΛΑ προβάλει κάθε είδους μαϊντανό, ο άνθρωπος που στήριξε όσο κανείς την εθνική μας pornostar, ο άνθρωπος ο οποίος δίνει βήμα σε κάθε κοπέλα που έχει βάλει σιλικόνη στα στήθη της ή έχει σφριγηλούς γλουτούς, ο άνθρωπος ο οποίος έκανε μόδα να μοιράζονται DVD μαζί με την εφημερίδα. Όλοι θυμόμαστε πως λανσαρίστηκε το Πρώτο Θέμα με DVD του στυλ “Εμμανουέλα» και στην συνέχεια με πολύ καλές επιλογές αν μη τι άλλο (στα DVD) έφερε την εφημερίδα του στο πρώτη θέση.

Δημοσιογραφικοί κύκλοι λένε για τους 2 ότι αποτελούν στυγνούς εκβιαστές προσώπων. Κάτι τέτοιο ίσως να έχει μια δόση αλήθειας αν αναλογιστεί τις επιθέσεις που είχε δεχθεί η Υπουργός Περιβάλλοντος Τίνας Μπιρμπίλη και από τα 2 μέσα για 100 διαφορετικούς λόγους, συνήθως ανευ ουσίας. Άλλα blogs υποστήριζαν ότι η σκληρή και πέρα από τα όρια κριτική της Υπουργού που μόλις είχε αναλάβει οφειλόταν σε συμφέροντα που προσπαθούσε να μπλοκάρει η Υπουργός. Συγκεκριμένα αφορούσαν το άνοιγμα των εναλλακτικών μορφών ενέργειας. Τι έγινε τελικά δεν γνωρίζω. Το troktiko άφησε την Τίνα Μπιρμπίλι και έπιασε τον Ε. Βενιζέλο. Ποιο διακριτικά βέβαια. Κάτι τέτοιο δεν έκανε το Πρώτο Θέμα και για αυτό ο διεκδικητής του δακτυλιδιού για την αρχηγία του Πασοκ απάντησε με μηνύσεις στην εφημερίδα.

Τέτοιες παρόμοιες ιστορίες υπάρχουν πολλές. Ας πάμε στην ουσία τώρα. Το τρωκτικό κατά τη γνώμη μου είναι ένα πολύ επικίνδυνο blog αν κάποιος δεν ξέρει να κρίνει αυτά που διαβάζει. Φαίνεται οι διαχειριστές του να έχουν ένα πατριωτικό να το πω, εθνικιστικό να το πω, ένα προφίλ που μοιάζει με το προφιλ του Πασοκ του 74-81... Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό από το ύφος των αναρτήσεων. Άλλωστε ο Μάκης (ο πατέρας του οποίου ήταν ή οδηγός η αστυνομικός στο ΠΑΣΟΚ) τους κατηγορεί ευθέως ως εθνικιστές...

Ο τρωκτικός εκτός από υπέρμετρα πατριώτης είναι ξερόλας, είναι κραξιματίας των πάντων, και καταγγέλλει συνέχεια. Δεν φέρει ευθύνη για τίποτα, του αρέσει η kim kardashian και ασχολείται συχνά με την showbiz. Βλέπει παντού γαϊδούρια (αυτοκίνητα που είναι κακώς παρκαρισμένα σε πεζοδρόμια) και κράζει, γιατί προφανώς αυτός δεν έχει παρκάρει ποτέ αντικανονικά. Οι ποντικοί, καταγγέλλουν το πολιτικό σύστημα, βλέπουν πολύ μπάλα και κουτσομπολεύουν σαν κλασσικοί Έλληνες. Ποιο είναι το πρόβλημα θα πει κάνεις;

Το πρόβλημα που εγώ διακρίνω είναι το εξής. Οι αναγνώστες που ανεβάζουν άρθρα χρησιμοποιούν την ίδια φρασεολογία με αυτή του τρωκτικού. Αυτό το διακρίνει κανείς πολύ εύκολα. Το τρωκτικό δημοσιεύει ένα άρθρο και μετά από λίγο ένας αναγνώστης απαντάει με το ίδιο ακριβώς ύφος. Αποκορύφωμα αυτό που έγινε πριν λίγες μέρες όταν ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης. Διαβάζοντας το troktiko νόμιζα ότι η Ελλάδα έπαψε να υφίσταται, νόμιζα ότι σε λίγο θα κατέβουν τα μεταγωγικά με του ξένους οι οποίοι θα καταλάβουν την Ελλάδα σαν άλλοι Ναζί. Νόμιζα ότι θα έβγαινα από το σπίτι μου και θα είχαμε κατοχή με ότι αυτό συνεπάγεται. Και τι δεν ακούσαμε από το τρωκτικό και τους αναγνώστες του...

Τι εξυπηρετεί το troktiko; Είναι απλά ένα ενημερωτικό blog; Εκτελεί συμβόλαια εκβιασμού; Σπιλώνει και ανεβάζει ανθρώπους, επιχειρήσεις και θεσμούς; Έχει την δύναμη να το κάνει; Με ποιους ακριβώς συνεργάζεται; Ποιος το χρηματοδοτεί; Γιατί κανείς δεν έχει επιχειρήσει να το κλείσει;

Όποιες και αν είναι η απαντήσεις στα πιο πάνω ερωτήματα η ουσία βρίσκεται αλλού. Η ανησυχία για την ακρίβεια. Η ζύμωση των αναγνωστών του troktiko σε μία συγκεκριμένη νοοτροπία. Αυτό είναι επικίνδυνο. Επικίνδυνο για την δημοκρατία αλλά επικίνδυνο για την ίδια την κοινωνία. Το ίδιο ισχύει και για τον κάθε διαμορφωτή της κοινής γνώμης.

Το αν κάποτε το troktiko φτάσει σε επίπεδα Υπουργείου Προπαγάνδας Γερμανίας τότε που υπουργός ήταν ο Γιόζεφ Γκέμπελς είναι κάτι που θα φανεί σε βάθος χρόνου. Μέχρι τότε θα πρέπει να κρατάμε κριτική στάση απέναντι σε ότι διαβάζουμε , να έχουμε πολύπλευρη ενημέρωση και να μην υιοθετούμε άκριτα το οτιδήποτε. Το troktiko έχει μεγάλη δύναμη αλλά όλοι εμείς έχουμε μεγαλύτερη δύναμη έτσι ώστε να μην αφήσουμε το κάθε είδους ποντικό να «διαφωτίζει» την ελληνική κοινωνία.

Ότι και αν πρεσβεύει το troktiko και κάθε είδους τρωκτικό ένα είναι σίγουρο και αποδεδειγμένο ιστορικά. Οι μάζες μπορεί να χειραγωγούνται εύκολα αλλά κάτι τέτοιο δεν διαρκεί για πολύ. Αλλάζει τουλάχιστον ο λαο-πλάνος...

Μήπως πρέπει να αφήσουμε τον φραπέ από το χέρι και να πιάσουμε κανένα ζευγάρι;

2010-03-29T00:44:00.017+03:00

Ποιος φταίει;

Αυτή η ερώτηση βασανίζει τους Έλληνες τον τελευταίο καιρό...Οι περισσότεροι δεν το πολυσκέφτονται. Οι πολιτικοί απαντούν. Κλασσικά πράγματα. Σε αυτή την χώρα πάντα φταίει κάποιος άλλος εκτός από τους ίδιους μας τους εαυτούς.Ποιος φταίει που η Ελλάδα παράγει λιγότερα από όσα καταναλώνει; Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι λένε...Ναι το ίδιο συμβαίνει από την σύσταση του Ελληνικού κράτους...Μην σας πω και από πιο πριν...

Όμως για σκεφτείτε το εξής και για βάλτε με το μυαλό σας την εξής εικόνα: Του νεοέλληνα με τον φραπέ στο χέρι να περιφέρεται από εδώ και απο κει, να ανακατεύει συνέχεια με το καλαμάκι τον καφέ του.

Αντίθετα,50-60 χρόνια πριν τον παππού του νεοέλληνα με ένα ζευγάρι να οργώνει τις πλαγιές και τις ρεματιές για να παράξει λίγο στάρι για να φάει για να ζήσει αλλά και με σκοπό να το πουλήσει και να βγάλει λίγα λεφτουδάκια...

Τι μεσολάβησε και άλλαξε τόσο η κατάσταση; Τι μεσολάβησε και τα παλικάρια δεν δουλεύουν πια στις οικοδομές και στα κτήματα και ξημεροβραδιάζονται στις καφετέριες;

Σίγουρα δεν νομίζω να είναι η ανακάλυψη του φραπέ το 1957 στην Θεσσαλονίκη...

Μεσολάβησαν πάρα πολλά που όλοι ξέρουμε ποια είναι. Μάθαμε αλλιώς. Οι αξίες πήγαν περίπατο, οι συνήθειες άλλαξαν, η περηφάνια έπαψε να υφίσταται σαν όρος και θυσιάστηκε για μια θέση στο Δημόσιο. Δεν υπάρχουν πια ζευγάρια, οι ρεματιές μένουν χέρσες, τα κανονικά κτήματα επίσης μαραζώνουν, στις οικοδομές δουλεύουν μόνο αλλοδαποί αλλά ο φραπέ(ς) έχει γίνει επιστήμη...

Δεν θα αρχίσω να λέω τις κλασσικές τραγικότητες. Το θέμα είναι ότι ο Έλληνας των προηγούμενων δεκαετιών είχε μάθει παρά τις αντίξοες συνθήκες να βασίζεται στον εαυτό του. Ο τωρινός Έλληνας παρά τις ευνοϊκές συνθήκες έχει μάθει να βασίζεται στους άλλους. Δείτε γύρω σας. Δείτε τους πολιτικούς που εμείς ψηφίζουμε και θα καταλάβετε. Στους άλλους ρίχνουμε το φταίξιμο. Λέει ο Δελμούζος (χρησιμοποιώ αυτό το κείμενο 200 φορά) :

[...]Τέτοιο ιδανικό βγαλμένο μέσα από το ελληνικό χώμα και την ιστορία του λαού του είναι ο ανθρωπισμός. Ανθρωπισμός θα ειπεί να πλάθομε ανθρώπους με γερό και ωραίο σώμα, με καθαρό στοχαστικό νου, με δυνατή θέληση και σεβασμό και αγάπη στους συνανθρώπους των. Ανοιχτομάτες που είναι σε θέση να κρίνουν οι ίδιοι υπεύθυνα όσα προβλήματα του παρουσιάζει η ατομική και ομαδική ζωή τους, χωρίς να παρασύρονται σαν άβουλη αγέλη από τον πρώτο δυνατό δημαγωγό της ημέρας. Ανθρώπους ικανούς να εξασφαλίζουν οι ίδιοι με την προσωπική τους εργασία τους υλικούς όρους της ζωής των , όσοι χρειάζονται για να κρατιέται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια , να καταφάσκουν ελεύθερα τις δεσμεύσεις που επιβάλλει η ομαλή συμβίωση με τους συνανθρώπους των και η προκοπή τους. Ικανούς να οργανώσουν τη ζωή της λαϊκής ολότητας όπου ανήκουν έτσι , που και τα άτομα και η ολότητα να προκόβουν και να καλυτερεύουν όλο και περισσότερο το επίπεδο της υλικής πνευματικής των ζωής. Για να την προκοπή της να μη ρίχνουν την ευθύνη σε άλλους ή και στην τύχη, παρά να νιώθουν τον εαυτό τους όχι μόνο συνυπεύθυνο με τους φυσικούς ηγέτες αλλά και ως τον κυρίως υπεύθυνο . να βάζουν γι’ αυτή κάθε δυνατή προσπάθεια δίνοντας οι ίδιοι την κατεύθυνση και υπερνικώντας εσωτερικές και εξωτερικές αντίθετες δυνάμεις , και να είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν για’ αυτήν όχι μόνο την ησυχία και τη βολή του παρά στην ανάγκη και τη ζωή τους την ίδια. Ανθρώπους δηλαδή που έχουν υψωθεί από το ζωικό στο ανθρώπινο επίπεδο που έχουν δουλέψει μέσα τους όσο γίνεται το ανθρώπινο βάθος και που πραγματικά ελεύθεροι στέκουν στη μοίρα τους.[...]

To sum up, που λένε και οι "φίλοι" μας οι Αμερικάνοι, μήπως θα πρέπει να πάρουμε μπροστά, να σταματήσουμε να τα περιμένουμε όλα από το κράτος, να πετάξουμε τον Φραπέ από το χέρι, να ξαναμπούμε μέσα στο νταμάρι και να ξαναπιάσουμε το ζευγάρι;

Πρέπει λέω εγώ. Για να ξεκινήσουν αυτά τα τραγούδια να ξαναέχουν νόημα. Γίνηκε η ώρα λοιπόν:

Και επειδή άλλο είναι το νόημα του τραγουδιού όπως λέει και ο Βάρναλης

Μὴ χτυπᾷς τὸν ἀδερφό σου-
τὸν ἀφέντη τὸν κουφό σου!
Καὶ στὸν ἵδρο τὸ δικὸ
γίνε σὺ τ᾿ ἀφεντικό.

Αλλά για να κοκκινίσει η πλάση και για να γίνουμε εμείς τα αφεντικά πρέπει να ιδρώσουμε πρώτα...Με το ανακάτεμα του φραπέ δεν ίδρωσε ποτέ κανείς....Καλή δουλειά λοιπόν! Έχουμε να ανοικοδομήσουμε την Ελλάδα...

Ψήφος στους μετανάστες ή ψήφος στους απόδημους;

2010-02-02T00:28:00.005+02:00

Άλλη μία διαφορά μεταξύ μιας δεξιάς κυβέρνησης με κεντρώα ρητορεία (Ν.Δ) ,με μιας κεντρώας κυβέρνησης με αριστερό περιτύλιγμα(ΠΑΣΟΚ) βρίσκεται και στο ερώτημα σε ποιους τελικά πρέπει να δοθεί ψήφος.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ είχε φέρει στο προσκήνιο την ιδέα της ψήφου στους απόδημους. Τελικά το θέμα δεν προχώρησε λόγω εκλογών. Η νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ αντίθετα, με το που ανέλαβε έφερε στο προσκήνιο το θέμα της ψήφου στους μετανάστες; Πολιτικά παιχνίδια στο βωμό της διεύρυνσης του εκλογικού σώματος ή ξεκάθαρα διαφορετικός προσανατολισμός μεταξύ των 2 κυρίαρχων πολικών σχηματισμών στην Ελλάδα;

Ψήφος στους απόδημους:

Είμαι σφόδρα αντίθετος με κάτι τέτοιο. Στην συνηθισμένη ερώτηση που ακολουθεί την ακριβώς προηγούμενη θέση μου, αν έχω δηλαδή συγγενείς στο εξωτερικό, η απάντηση είναι καταφατική... Για να δούμε όμως γιατί διαφωνώ:

1)Οι Έλληνες του εξωτερικού δεν είναι σε θέση να ξέρουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Όσα καλά ενημερωμένοι και αν είναι όσο καλή επαφή να έχουν με την πατρίδα, δεν υπάρχει περίπτωση να μπορούν να αφουγκραστούν το παλμό της ελληνικής κοινωνίας.
2)Αν τους δοθεί ψήφος θα αλλοιωθεί ξεκάθαρα το αποτέλεσμα. Ακριβώς επειδή δεν γνωρίζουν την ελληνική πραγματικότητα θα ψηφίζουν με γνώμονα το παρελθόν και με βάση τις γραμμές από τις κατά τόπους κοινότητες. Επίσης αν πρόκειται για δημοτικές εκλογές, ο κάθε υποψήφιος θα λέει στον συγγενή του: “Λοιπόν θείε κατεβαίνω για δημοτικός σύμβουλος. Πες στην θεία και τα παιδιά να πάμε μέχρι την πρεσβεία και να με ψηφίσουν...Ακούγεται μήπως υπερβολικό;
3)Η ψήφος αυτή δεν θα έχει κανένα απολύτως αντίκρισμα. Ως υπήκοοι άλλης χώρας, ακόμα και οι αντιπρόσωποι, που πιθανώς θα εκλεγούν από τους απόδημους(στην βουλή), δεν θα μπορούν να κάνουν κάτι χειροπιαστό για τους Έλληνες του εξωτερικού εκτός από εθιμοτυπίες και πράγματα άνευ ουσίας.

Ψήφος στους μετανάστες:

Πολλοί είναι αντίθετοι. Το ΛΑΟΣ μαζεύει υπογραφές για δημοψήφισμα. Είμαι σαφέστατα υπέρ. Και εξηγούμαι:

1)Οι μετανάστες (εννοούμε σαφώς τους νόμιμους ) ξέρουν τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού κράτους γιατί τα βιώνουν στην καθημερινότητα τους. Οπότε η ψήφος τους θα είναι και ουσιαστική.
2)Δύσκολα θα υπάρχει αλλοίωση του αποτελέσματος με την προσθήκη μεταναστών στο εκλογικό σώμα. Τι και αν στην αρχή π.χ ψηφίσουν όλοι ΠΑΣΟΚ η ΣΥΡΙΖΑ(πράγμα που κάποιοι προβάλλουν σαν επιχείρημα) επειδή το πρώτο τους έδωσε ψήφο και τους νομιμοποίησε και το δεύτερο τους συμπαραστέκεται χρόνια τώρα; Από την επόμενη φορά, μετανάστες πολιτικοί θα ξεφυτρώσουν σε κάθε κόμμα και μην απορήσετε αν κάποια στιγμή ένας Αλβανός βουλευτής της Ν.Δ είναι πρώτος σε σταυρούς μεταξύ των Αλβανών που μένουν στην Ελλάδα. Ακόμα και την πρώτη φορά μπορεί να μην ισχύσουν οι παρακάτω σχηματισμοί και η Ν.Δ π.χ να εντάξει έναν δημοφιλή Πακιστανό και το ΚΚΕ έναν κομμουνιστή από την Σομαλία όπου θα τους φέρουν χιλιάδες extra ψήφους...
3)Η ψήφος θα έχει αντίκρισμα όχι μόνο επειδή και αυτοί είναι πολίτες του κράτους αλλά επειδή δίνοντας τους ψήφο κάνεις ένα βήμα μπροστά σε ένα ζήτημα που είναι ένταξη τους στην κοινωνία. Τους κάνεις να νιώθουν ισότιμοι και στην τελική τους κάνεις να νοιάζονται και οι ίδιοι για τον τόπο που ζουν.

Και επειδή όλοι μιλάνε για λεφτά τώρα τελευταία ας πω και άλλο ένα επιχείρημα. Οι απόδημοι δεν συμβάλουν στο παραμικρό στην ελληνική οικονομία. Πέρασαν οι εποχές που ο θείος Ντίνος έστελνε λεφτά στην Ελλάδα. Έχουν περάσει αυτά. Οι απόδημοι Έλληνες έχουν εγκατασταθεί και σε καμία περίπτωση δεν έχουν συναλλαγές με το Ελληνικό κράτος. Συνήθως εμφανίζονται για κληρονομιές, για να πουλήσουν κανένα οικόπεδο η για να διεκδικήσουν περιουσία. Δεν νομίζω δε κανένας από Αυστραλία να πληρώνει φόρο για το οικόπεδο του...

Αντίθετα οι μετανάστες προσφέρουν στο Ελληνικό κράτος. Τεράστια ποσά καθημερινά. Που τα είδα; Πάμε: ΦΠΑ 19% για τα περισσότερα προϊόντα και 9% για τρόφιμα. Ότι προϊόν αγοράσουν επιβαρύνονται με ΦΠΑ όπως και κάθε Έλληνας άλλωστε. Επίσης, ύστερα από την θέσπιση του φόρου καρτοκινητής 12% οι μετανάστες παράνομοι και μη καταβάλουν στο κράτος τον φόρο αυτό(τα καρτοκινητά είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στους μετανάστες για πολλούς λόγους).
Επίσης οι μετανάστες καταβάλουν φόρο για τους δήμους και την ΕΡΤ μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ για το σπίτι στο οποίο μένουν, καταβάλουν φόρο για τα τσιγάρα που αγοράζουν, για τα ποτά που πίνουν, για την βενζίνη που βάζουν στα μηχανάκια και στα μεταχειρισμένα και πολλές φορές κάκιστης κατάστασης οχήματα τους. Συμβάλουν στην ανάπτυξη της Ελλάδας παρέχοντας φτηνό εργατικό δυναμικό στις επιχειρήσεις.

Το θέμα είναι να μπορέσουμε να τους εντάξουμε στην κοινωνία για να καταναλώνουν περισσότερο, να πληρώνουν και άμεσους φόρους (π.χ φόρος εισοδήματος) και να φορολογούνται για τα χρήματα που βγάζουν με την εργασία τους. Θα πρέπει να έχουμε μια πολιτική τέτοια έτσι ώστε τα χρήματα που κερδίζουν να μην φεύγουν στην πλειοψηφία τους έξω αλλά να παραμένουν μέσα στην χώρα και αν είναι δυνατόν να επενδύονται έτσι ώστε να υπάρχει ανάπτυξη και ευημερία για όλους. Η ψήφος είναι ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Στο να ενταχθούν στην κοινωνία οι μετανάστες. Το θέμα είναι ότι δεν πρέπει να μείνουμε εκεί.

Για να συνοψίσουμε λοιπόν, θεωρώ ότι ανάμεσα στις 2 αυτές ομάδες αυτοί που πρέπει να έχουν ψήφο είναι οι νόμιμοι μετανάστες που ζουν χρόνια στην χώρα μας. Τα οφέλη θα είναι πολλά από την θέσπιση ενός τέτοιου δικαιώματος. Αντίθετα η ψήφος στους απόδημους Έλληνες δεν νομίζω να προσφέρει τίποτα περισσότερο από ένα αίσθημα ηθικής ικανοποίησης στους Έλληνες του εξωτερικού. Η αλλοίωση του αποτελέσματος σε μια δημοκρατία είναι ότι χειρότερο τόσο για την ίδια την δημοκρατία όσο και για την κοινωνική συνοχή. Ψήφος στους απόδημους κατά την γνώμη συνιστά αλλοίωση του αποτελέσματος.

Για αυτό ας σκεφτούμε όλα τα παραπάνω πριν βγάλουμε τα τελικά συμπεράσματα μας για το πιο πρέπει να είναι η στάση μας σε τέτοιου είδους θέματα. Αυτά από μένα και θα περιμένω με χαρά οποιονδήποτε θέλει να προσθέσει κάτι σε αυτά να κάνει ένα σχόλιο

Καλή(υπόλοιπη) μέρα να έχετε όποτε και αν διαβάσετε αυτό το κείμενο...

Κέντρο Αθήνας(μέρος 1ο)

2009-09-23T16:43:00.004+03:00

Βασικό συστατικό της δημοσιογραφίας είναι η έρευνα. Προφανώς σε αυτό το blog τόσο με την παλιά, όσο και με την νέα μορφή του(βρισκόμαστε ακόμα σε μεταβατικό στάδιο), δεν είμαστε δημοσιογράφοι, απλά είμαστε ανήσυχοι νέοι.

Σε αυτό το άρθρο λοιπόν θα ακολουθήσει απλά η παράθεση ορισμένων γεγονότων που λαμβάνουν χώρα στο Κέντρο της Αθήνας. Όπως είναι φυσικό τα περισσότερα από αυτά που θα ακολουθήσουν είναι ήδη γνωστά στους περισσοτέρους. Σκοπός μας είναι να αναδείξουμε πράγματα τα οποία έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια.

Ναρκωτικά:
Αναμφίβολα ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που κυριαρχούν στο κέντρο της Αθήνας έχει να κάνει με το θέμα των ναρκωτικών. Σε αυτό το σημείο αξίζει να κάνουμε ένα μικρό σχόλιο. Είναι αλήθεια ότι τα προηγούμενα χρόνια, τόσο σε δημοσκοπήσεις, όσο και σε έρευνες που γινόντουσαν, το πρόβλημα των ναρκωτικών ήταν από τα κυρίαρχα στα μάτια των Ελλήνων. Κάτι τέτοιο πάει να ισχύει πλέον.

Προφανώς και το πρόβλημα δεν έχει παύσει να υπάρχει. Επίσης, μπορεί να μην έχουμε αυτή την στιγμή πρόσβαση σε στατιστικές για το μέγεθος του προβλήματος και για το αν υπάρχει αύξηση η μείωση των εξαρτημένων ατόμων, αυτό που είναι βέβαιο όμως, είναι ότι το θέμα δεν προβάλλεται όπως παλιά. Γιατί γίνεται αυτό; Η απάντηση αποτελεί αντικείμενο έρευνας.

Πίσω στο θέμα μας. Όλοι γνωρίζουν τι γίνεται τα βράδια στην Ομόνοια. Το αλισβερίσι δίνει και παίρνει με χρήστες και βαποράκια να φτάνουν μέχρι και σε βιαιοπραγίες μεταξύ τους. Το θέμα είναι ότι το αλισβερίσι δεν γίνεται μόνο νύχτα αλλά και μέρα. Έχουμε άλλωστε οι ίδιοι δεχτεί πρόταση αγοράς μέρα μεσημέρι! Η υποκρισία του κράτους σε αυτήν την συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει προηγούμενο. Το Α.Τ Ομονοίας βρίσκεται δίπλα στην πλατεία. Δεν νομίζουμε να γίνονται συλλήψεις. Αντίθετα είμαστε βαθιά πεπεισμένοι ότι σε αυτό το πάρε δώσε παίρνουν μέρος και αστυνομικοί. Είναι χαρακτηριστική η εικόνα οι αστυνομικοί να βρίσκονται στην Αγ.Κωσταντίνου(πάνω στην πλατεία Ομονοίας) και λίγα μέτρα πιο πέρα το αλισβερίσι να λαμβάνει χώρα.

Η περιοχή της Βικτώριας, της Αττικής, της Πλατείας Βάθης, της Κυψέλης δεν μαρτυρούν κάτι διαφορετικό. Πολλές φορές έχουμε δει αποτροπιαστικές εικόνες στην Πλατεία Εξαρχείων.

Έξω από τις σχολές του Κέντρου η πρέζα πουλιέται λες και είναι καραμέλες. Αυτά να τα ακούνε και όσοι λένε ότι μέσα στο Άσυλο γίνεται χρήση ναρκωτικών ουσιών. Δυστυχώς σαν κλασσικοί Έλληνες ποτέ δεν βλέπουμε την ουσία των πραγμάτων.

Το θέμα είναι ότι το Κράτος, κλασσικά δεν ενδιαφέρεται. Η κοινωνία εθελοτυφλεί και τα ΜΜΕ δεν προβάλουν τίποτα για το θέμα. Αντίθετα στον βωμό της τηλεθέασης ίσως να προωθούν και την χρήση ναρκωτικών ουσιών ως νέα μόδα! Βλέπε από κουτσομπολίστικα περιοδικά μέχρι το νέο τρέιλερ της σειράς του Χριστόφορου Παπακαλίατη. Δεν ξέρουμε, μπορεί ο «καλλιτέχνης» τελικά να αναδεικνύει το πρόβλημα, αλλά δεν το πιστεύουμε και πολύ...Αναμένουμε....

Συνεχίζεται....

Η επανάσταση που αναμένεται να έρθει...

2009-09-02T11:35:00.003+03:00

Έχω την εξής θέση-πρόβλεψη...Πιστεύω ότι τους επόμενους μήνες πριν το τέλος του 2009 θα έχουμε μια κοινωνική έκρηξη ανάλογη με αυτή του Δεκεμβρίου....Αυτό γιατί θα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τα αποκαλούμενα και “δεκεμβριανά”(τα γεγονότα δηλαδή που ακολούθησαν μετά τον θάνατο του Αλέξη) και γιατί τα οικονομικά προβλήματα μαστίζουν όλο και περισσότερο τους Έλληνες...Επίσης λαμβάνει χώρα η μεγαλύτερη απαξίωση του πολιτικού συστήματος από την Μεταπολίτευση και μετά...

Οι πολιτικές εξελίξεις:
Αναμφισβήτητα οι πολιτικές εξελίξεις θα παίξουν μεγάλο ρόλο για το αν τελικά συντελεστεί αυτό που λέμε κοινωνική έκρηξη...Όσο αργούν οι εκλογές και όσο οι πολιτικοί συνεχίζουν να μας απογοητεύουν τόσο μεγαλύτερες θα είναι και οι πιθανότητες να συντελεστεί μια ενδεχόμενη εκτεταμένη κοινωνική έκρηξη. Υπάρχει δε το ενδεχόμενο να γίνουν εκλογές και να μην προκύψει κυβέρνηση αυτοδύναμη ή να γίνει πράξη το ακραίο στα μάτια πολλών σενάριο συγκυβέρνησης Πασοκ-ΝΔ. Όποιες και να είναι οι εξελίξεις θα επηρεάσουν τόσο την γέννεση η μη αυτής της κοινωνικής έκρηξης όσο και την δυναμική της αν αυτή τελικά πραγματοποιηθεί.

Η νεολαία που γερνάει...
Υπάρχει η γενιά της δεκαετίας του 80. Οι σημερινοί 20αρηδες-30αρηδες. Η νεολαία ας πούμε αυτής της χώρας...Η νεολαία αυτή έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Πρώτον διακατέχεται ας πούμε από ένα σύνδρομο αναγκαίας επαναστατικότητας....Έχοντας ακούσει για αγώνες τόσο την δεκαετία του 70 όσο και του 80, για μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις των παλαιότερων γενεών η σημερινή νεολαία δείχνει σαν να ψάχνει απεγνωσμένα την δική της αφορμή για επανάσταση. Μια επανάσταση όχι απλά για να γίνει αλλά που θα φέρει αλλαγές στον τρόπο ζωής μας. Η γενιά των 700 ευρώ, η γενιά των κυβερνήσεων Σημίτη και ΝΔ που μεγάλωσε πολύ καλύτερα από άποψη οικονομικών σε σχέση με τους πατεράδες της μοιάζει να πνίγεται...Πνίγεται γιατί δεν έχει όραμα, δεν έχει ελπίδα για κάτι καλύτερο και το μόνο που βιώνει είναι η μιζέρια που κληροδότησε από τους παλιότερους...Η μιζέρια που λέει ότι μπροστά πάει μόνον όποιος έχει μέσο, η μιζέρια που λέει μη μιλάς γιατί δεν έχει νόημα, η μιζέρια της μίζας και του λαδώματος. Πνίγεται γιατί δεν υπάρχει ένα παγκόσμιο όραμα για να ακολουθήσει, πνίγεται γιατί αισθάνεται συνένοχος του κόσμου που ζει και αναπνέει και νιώθει τύψεις για αυτό που πρόκειται να παραδώσει στους επόμενους...Αυτή λοιπόν η γενιά ζητά απεγνωσμένα να κάνει την επανάσταση της.

Η Ελλαδίτσα που καταρρέει:
Μετά από την αύξηση του βιοτικό επιπέδου την δεκαετία του 80 και τον “εκσυγχρονισμό” της δεκαετίας του 90 ήρθε και η παρακμή της νέας χιλιετίας...Παρακμή που όπως πολύ σωστά λέγεται οφείλεται και στις πολιτικές που ακολουθήθηκαν στο παρελθόν...Οι φιλολαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων Παπανδρέου και οι μεγάλες Δημόσιες επενδύσεις του εκσυγχρονιστή Σημίτη αύξησαν τα οικονομικά ελλείμματα στο ζενιθ και σε συνδυασμό με τις κακές πολιτικές επιλογές των Κυβερνήσεων Καραμανλή αλλά και της συγκυρίας της οικονομικής κρίσης και της κατάρρευσης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος έχουν οδηγήσει την χώρα στα πρόθυρα της χρεωκοπίας με άγνωστες συνέπειες για τον ελληνικό λαό αν κάτι τέτοιο γίνει...

Το νέο όραμα:
Όπως κάθε άτομο χρειάζεται ένα σκοπό στην ζωή του για να πάρει νόημα η ζωή αυτή [...] το ίδιο και ένας ολόκληρος λαός. Αλλιώς άτομο και λαός αφήνονται στην τύχη και ζουν ζωή της στιγμής, χωρίς προοπτική και ελπίδα για πρόοδο πραγματική. Έτσι αρχίζει το κείμενο του με τίτλο το Ανθρωπιστικό Ιδανικό ο Αλέξανδρος Δελμούζος. Η αλήθεια είναι ότι σήμερα ο Έλληνας δεν έχει κάποιο όραμα, κάποιο σκοπό, κάποιο ιδανικά να ακολουθήσει αλλά αντίθετα έχει αφήσει την ζωή στην τύχης της. Μοιάζει επιτακτική η ανάγκη ενός νέου οράματος για την χώρα αλλά για την κάθε ατομικότητα αυτής της χώρας έτσι ώστε να επιτελεστεί πρόοδος. Χρειάζεται κατά την άποψη μου αλλαγή νοοτροπίας, πίστη σε νέες αξίες αλλά και επανεξέταση παλιών ιδανικών. Κάτι που αυτή την ώρα φαντάζει τόσο ουτοπικό όσο και η μετοίκηση στον Άρη. Παρ' όλα αυτά αν κάτι έχω μάθει είναι να είμαι ρεαλιστής και να επιζητώ το αδύνατο...Όπως έλεγε και ένας από τους τελευταίους επαναστάτες του 20ού αιώνα...

Όλα τα παραπάνω συνηγορούν στο να γίνει αυτό που προβλέπω. Μια κοινωνική έκρηξη. Μια μικρή επανάσταση ίσως...Εδώ θα είμαστε και η ιστορία θα δείξει αν κάτι τέτοιο τελικά γίνει ή όχι και τι χαρακτηριστικά θα έχει...Πάντως ορισμένοι αναλυτές λένε ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει γιατί ξένες μυστικές υπηρεσίες, τα οικονομικά επιτελεία και κοινωνιολόγοι έχουν προβλέψει αυτό το ενδεχόμενο και το “Σύστημα” έχει προετοιμαστεί κατάλληλα έτσι ώστε να μην καταρρεύσει!

Μέχρι να επαληθευτούν η όχι οι θεωρίες ενός ταπεινού blogger εγώ θα πάω να αγοράσω βενζίνη για να έχουμε μπόλικη για αυτό το κατάντημα που λέγεται Βουλή....Ετοιμάστε τα λάβαρα της επαναστάσεως αδέρφια...(λέμε τώρα)...

Χαιρετώ σας....

Μόνο η βροχή ξέρει...

2009-08-31T17:48:00.003+03:00

Μόνο η βροχή ξέρει τα συναισθήματα μου...Της τα είχα εκμυστηρευτεί ένα δειλινό...Ξέρει τα συναισθήματα και άλλων ανθρώπων...Και δρα ανάλογα...

Η βροχή από μόνη της πρεσβεύει συναισθήματα...Για την ακρίβεια εκφράζει τα συναισθήματα του ουρανού...Κάποιοι λένε ότι είναι μόνο δάκρυα...Άλλοτε πολλά και άλλοτε λίγα...Θα διαφωνήσω...

Όταν η βροχή πέφτει με δύναμη και ορμή εκφράζει τον θυμό...Τον θυμό της ίδιας ή του ουρανού...Τον θυμό της προς τους ανθρώπους...Τον θυμό της φύσης απέναντι στον φαφλατά άνθρωπο που την καταστρέφει...Το θυμό της, γιατί τα όνειρα της δεν γίνονται πραγματικότητα...

Όταν πάλι πέφτει αργά αργά, με χαμηλή ένταση είναι σαν να χαϊδεύει την γη, το χώμα...Εκφράζει μια ηρεμία, ένα διφορούμενο συναίσθημα...Δεν ξέρεις αν είναι μελαγχολία επειδή κρύβει τον ήλιο, η ευφορία εξαιτίας της αναζωογόνησης της γης....

Η βροχή έχει ακούσει πολλά...Πολλοί την φοβούνται, άλλοι την αγαπάνε ενώ οι τολμηροί την αψήφησαν η την αψηφούν, κοιτάνε ψηλά και της λένε τα μυστικά τους....

Οι πιο πολλοί λένε για τις αγάπες και τους έρωτες τους...Για το τι θέλουν, τι προσμένουν τι ζητάνε...Η βροχή δεν σε προδίδει...Σε ακούει και δρα...Δεν αφήνει να ακουστεί ο πόνος σου, αλλά μεταφέρει παντού τη χαρά η τον θυμό σου....Γιατί μόνο η βροχή ξέρει....

Ξέρει ότι μετά θα βγει το ουράνιο τόξο...Ξέρει ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες...Ξέρει ότι η αγάπη δεν θα αργήσει για τους απαιτητικούς...

Καθώς προχωράς μέσα στην βροχή, νιώθοντας παντού το νερό πάνω στο σώμα σου, ποτέ δεν θυμώνεις, αλλά πάντα χαμογελάς έστω για λίγο...Γιατί ξέρεις....Ξέρεις ότι δεν θα λοξοδρομήσεις από τον προορισμό σου και ότι η βροχή σε δοκιμάζει, σε δοκιμάζει να δει αν όντως θέλεις να φτάσεις στον προορισμό σου αν όντως η Ιθάκη σου αξίζει..Αλλά από την στιγμή που δεν μένεις κλεισμένος μέσα, δεν φοβάσαι, η βροχή ξέρει...Αλλά θα σε δυσκολέψει και αυτό για να είναι πιο γλυκιά η μέρα που θα φτάσεις στον προορισμό σου...Πιο γλυκιά η μέρα που θα πραγματοποιηθεί αυτό που θες...

Και ενώ το σώμα σου κρυώνει, η θερμοκρασία σου πέφτει και η βροχή να σε χτυπάει αλύπητα σαν να μην νοιάζεται καθόλου για τον πόνο σου, αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι το τραγούδι της...Το βουβό τραγούδι της...Γιατί η βροχή έχει και αυτή κάτι να σου πει...Κάτι να σε συμβουλεύσει...Κάτι διαφορετικό για κάθε άνθρωπο....Ίσως παρεκκλίνει από τις “αρχές της” και σου προδώσει τα συναισθήματα κάποιου που σε ενδιαφέρει...Ίσως έχει κάτι να σου πει....Για αυτό να την ακούς την βροχή...Γιατί;

Γιατί μόνο η βροχή ξέρει....

Νεοφιλελεύθερα σκουλήκια

2009-04-29T21:08:00.003+03:00

Επανέρχομαι μετά από πολύ καιρό για να κάνω την κριτική μου στα άτομα που θεωρώ ως νεοφιλελεύθερα σκουλήκια. Πέρασε πολύς καιρός από το τελευταίο post, πολλά διαμεσολάβησαν στην προσωπική μου ζωή, το blog έπαψε να είναι προτεραιότητα αλλά αυτά δεν είναι της παρούσης.

Αφορμή για αυτό το post μου, είναι η αντιπαράθεση που είχα με μέλη ενός forum σχετικά με θέματα που αφορούν το Πανεπιστήμιο. Ας δούμε τα χαρακτηριστικά αυτών που είναι νεοφιλελεύθερα σκουλήκια λοιπόν.

Καταρχάς, μπορούμε να πούμε ότι αυτά τα άτομα προέρχονται συνήθως από μεσοαστικές οικογένειες, έχουν δηλαδή μια οικονομική άνεση. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, με άτομα τα οποία δεν ανήκουν στην πιο πάνω τάξη αλλά απλά θέλουν να γίνουν με την σειρά τους οικονομικά εύρωστοι και όνειρο τους είναι ένα γρήγορο αυτοκίνητο και εξοχικό στην παραλία.

Αυτά τα άτομα ακολουθούν τις επιβολές του νεοφιλελευθερισμού, πολλές φορές χωρίς καν να έχουν μελετήσει την παραπάνω έννοια. Απλά ασυνείδητα, ή πιο επικίνδυνα συνειδητά ακολουθούν τους νόμους και της επιταγές της αγοράς, των ΜΜΕ αλλά και των οικογενειών τους.

Θεός τους το χρήμα και τίποτα περισσότερο. Θα κάνουν τα πάντα για να αποκτήσουν χρήματα. Εν ανάγκη θα πουλήσουν ακόμα και τα αγαπημένα τους πρόσωπα για να καταφέρουν την οικονομική ευμάρεια....

Νεοφιλελεύθερα, επειδή είναι κομμάτια αυτού που λέμε οικονομικός νεοφιλελευθερισμός.

Σκουλήκια, γιατί είναι αντιπαθητικά άτομα. Άτομα τα οποία δεν έχουν αρχές, δεν έχουν αξίες που να προέρχονται από κάποιο ιδεώδες, δεν έχουν κάποιο όραμα, δεν τους ενδιαφέρει ο συνάνθρωπος, δεν τους ενδιαφέρει η ισότητα η κοινωνική δικαιοσύνη αλλά μόνο ο εαυτός του. Στην χειρότερη αν πρόκειται για συνειδητοποιημένους, τους ενδιαφέρει να προοδεύουν μόνο οι οικονομικά ισχυροί και δεν δίνουν μία για τους αδυνάτους η για αυτούς που μπορεί να έχουν μια παραπάνω αγάπη.

Πάμε πιο συγκεκριμένα, γιατί πάντα ένα παράδειγμα κάνει πιο κατανοητό αυτό που θέλει να πει ο ποιητής, εν προκειμένου ο blogger , αλλά είναι και κάτι απτό και όχι λόγια του αέρα. Παρακάτω ακολουθούν παραδείγματα μερικών εκκολαπτόμενων νεοφιλελεύθερων σκουληκιών συμφοιτητών μου.

Ο Ανδρέας: Από τους καλύτερους φοιτητές του τμήματος. Διαβάζει όλη μέρα. Ξέρει να προγραμματίζει απταίστως σε πολλές γλώσσες προγραμματισμού, γενικά έχει υψηλό μέσο όρο μέχρι στιγμής. Ο Ανδρέας λοιπόν θα πάρει πτυχίο με 9 θα παίρνει 3000 ευρώ το μήνα, θα έχει γρήγορο αυτοκίνητο και εξοχικό. Αλλά θα δουλεύει σαν το σκυλί 15 ώρες την ημέρα και κάτι τέτοιο θα του φαίνεται φυσιολογικό επειδή άλλα σκουλήκια φρόντισαν να του “μάθουν” ότι ναι κάτι τέτοιο είναι φυσιολογικό. ΟΜΩΣ κάτι τέτοιο δεν είναι ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ! Και επειδή εγώ δεν είμαι νεοφιλελεύθερο σκουλήκι σαν και αυτόν κάνω ότι μπορώ για να πείσω όσους μπορώ ότι το να δουλεύεις 15 ώρες την ημέρα δεν είναι φυσιολογικό.. ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ. Αλλιώς θα μας φάνε τα σκουλήκια....

Ο Κώστας: Μέτριος φοιτητής,. Πιστεύει για την κατάντια του Δημόσιου πανεπιστημίου φταίνε οι παρατάξεις. Στο συγκεκριμένο forum έχει κάνει 1000 δημοσιεύσεις. Πιστεύει επίσης ότι το άσυλο κάνει κακό, ότι λένε οι καθηγητές είναι κατά 99% σωστό και γενικά είναι ο κλασσικός τύπος φοιτητάκου. Είνα λιγάκι συντηρητικός και δεν θέλει να ακούει για αγώνες και για διεκδικήσεις. Θέλει να κοιτάει την δουλεία του, να γλύφει για να χωθεί και γενικά είναι φιλήσυχος πολίτης. ΟΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ είναι οι φιλήσυχοι πολίτες.

Ο Πέτρος, κακός φοιτητής αλλά κομματόσκυλο της ΔΑΠ. Της γνωστής παράταξης-fun club. Είναι ωχαδερφιστής, απαθής το ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός του, η καλοπέραση και δεν το ενδιαφέρει να κάνει κάτι για να αλλάξει την ζωούλα του. Δεξιός όχι πολύ απλά πιστεύει ότι ΠΡΕΠΕΙ να μειωθούν οι μισθοί για το καλό της ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ και ότι οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν πρέπει να φορολογούνται. Δεν το έχει ψάξει να σου πει το γιατί συνήθως, αλλά και να το είχε ψάξει θα σου έλεγε τις κλασικές βλακείες που λένε τα διαβασμένα νεοφιλελεύθερα σκουλήκια.

Το παρών post δεν έχει σκοπό να παρουσιάσει της “κακές” ιδέες των νεοφιλευθερων. Απλά θέλω να καυτηριάσω άτομα, κυρίως ΝΕΑ, της γενιάς μου, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εαυτός τους και το πως θα πλουτίσουν. Αγαπητοί αναγνώστες δεν θα πω κάτι πρωτότυπο αυτή την φορά, μόνο θα σας παρακαλέσω για άλλη μια φορά να ΠΑΤΗΣΕΤΕ αυτά τα ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ.

Γιατί αυτοί θα γίνουν διευθυντές μας και θα θέλουν να δουλεύουμε 100 ώρες την βδομάδα. Για αυτό πρέπει αγαπητοί φίλοι να μην σταματάμε να παλεύουμε για τις προοδευτικές μας ιδέες, για ένα καλύτερο αύριο, για έναν πιο δίκαιο κόσμο και για μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Κάτι τέτοιο θα γίνει αν μεταξύ άλλων προσπαθήσουμε να μαλακώσουμε τα σκληρά νεοφιλελεύθερα σκουλήκια έτσι ώστε να μην είναι απόλυτα στις ιδέες τους....

Προοδευτικά αδέρφια καλημέρα. Θυμηθείτε ότι για ένα καλύτερο αύριο με λιγότερα νεοφιλελεύθερα σκουλήκια χρειάζεται καθημερινός αγώνας.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς(κλεμμένη φράση που δεν μου πολύ αρέσει αλλά δεν πειράζει)

Ο blogger σας.....

Έχω;

2009-02-10T00:44:00.001+02:00

Λοιπόν καλησπέρα μετά από πολύ καιρό και πάλι. Εν μέσω εξεταστικής λέω να κάνω ένα διάλειμμα με αυτό το μικρό post. Έψαχνα ένα θέμα να καταπιαστώ, κάτι να σχολιάσω, κάτι να δηλώσω, έψαχνα μια αφορμή...

Τελικά η αφορμή δεν δόθηκε ούτε καν από τον 50αρη ελαιοχρωματιστή ο οποίος στην πλατεία Βικτωρίας με ένα χάρτινο πλακάτ ζητιανεύει για δουλειά. Με τα ρούχα της δουλειάς, γεμάτα μπογιές στην Ελλάδα του 2008 ζητά όχι ελεημοσύνη αλλά δουλειά. Εκεί στην πλατεία Βικτωρίας ανάμεσα στους Σενεγαλέζους και Πακιστανούς μικροπωλητές, κοιτάζει τους βιαστικούς φοιτητές του οικονομικού πανεπιστημίου να τον προσπερνούν χωρίς να του δίνουν καν σημασία...Μιλάμε για λαμπρούς επιστήμονες, για τα μεγάλα μυαλά, για τους επόμενους ηγέτες...Αλλά βέβαια, ποιος θα κάτσει να ασχοληθεί με αυτό το θέμα; Μόνο κάτι καμένοι. Οι υπόλοιποι με τον Παναθηναϊκό τον Ολυμπιακό την Πετρούλα, το Villa Mercedes και για έναν τύπο στην μικροοικονομική...Αχ αυτός ο τύπος!

Δεν στάθηκε λοιπόν αφορμή αυτό το γεγονός για να κάνω το post μου αυτό. Εναγωνίως έψαχνα ένα θέμα, έριχνα μια ματιά στα παλιά και έψαχνα την καινούργια μου θεωρία. Μέχρι που άκουσα αυτό το τραγούδι και έθεσα ένα δίλημμα στο εαυτό μου:

Εγώ έχω κάποια αγάπη να θυμάμαι τα βράδια;

Σε αυτό το blog έχω πολλές φορές δώσει τον εαυτό μου...Ειδικά όταν αφήνομαι να με παρασέρνουν οι λέξεις γράφω και πράγματα που δεν πρέπει. Τέλος πάντων για να μην τα πολυλογώ και για να πάμε στην ουσία των πραγμάτων, θέτω αυτή την ερώτηση στο καθένα από σας; Ε εντάξει οι πιο πολύ έχουν μια αγάπη να θυμούνται τα βράδια....

Και όμως για όσους με ξέρουν νομίζω θα απαντήσουν λάθος για μένα...Γιατί τελικά έχω αναθεωρήσει κάποιες παλιές μου απόψεις. Τώρα αυτό δεν ξέρω αν είναι κακό ή καλό...

Γιατί όταν ο κόσμος αλλάζει, όταν οι άνθρωποι αλλάζουν εσύ δεν μπορείς να μένεις ο ίδιος.

Πραγματικά δεν ξέρω, τέτοιου είδους θέματα με παρασέρνουν να γράφω. Όταν π.χ καλώ τον εαυτό μου να φτιάξει ένα post με πολιτικό για παράδειγμα περιεχόμενο , δεν ξέρω νομίζω ότι παρόλο που έχω πολλά να πω δεν ξέρω αν αξίζει. Γιατί η ζωή έχει προτεραιότητες...

Οπότε δεν θα ασχοληθώ με τα πολιτικά, με τα κόμματα, με τις παρατάξεις τις σχολής μου, με τους σοσιαλιστές, με τους νεοφιλελεύθερους, με τους επαναστάτες νέους. Με τους καθώς πρέπει ασχολούμαι και με αυτούς που κοιτάνε την δουλεία τους. Μου την δίνουν στο κρανίο αυτές οι 2 κατηγορίες ανθρώπων παρόλο που γενικά στους άλλους είναι αγαπητοί. Αν δεν είχα θέσει στον εαυτό μου ένα νόμο και αν δεν ήμουν πιστός στις αξίες της ομαλής συμβίωσης θα είχα πάρει καλασμικοφ και θα καθάριζα κόσμο. Αλλά είμαι κατά βάθος άνθρωπος της ειρήνης...

Οπότε δεν θα ασχοληθώ με τα παραπάνω πάρα πριν πέσω για ύπνο θα ρωτήσω τον εαυτό μου αν έχει μια αγάπη να θυμάται τα βράδια. Η απάντηση αναλόγως μπορεί να μου προκαλέσει, όπως στον καθένα άλλωστε διάφορα συναίσθημα, χαρά, λύπη, νοσταλγία, πίστη.

Οπότε για να συνοψίσουμε: Έχω μια αγάπη να θυμάμαι βράδια;

Εσείς;

Ξύπνα...

2009-01-15T00:57:00.005+02:00

Ξύπνα μικρέ μου φίλε, ξύπνα μικρή μου φίλη...

-Μην βλέπεις Mega είναι ημιπασόκικο και εξιχρονιστικό...Μπόμπολας-Λαμπράκης και Βαρδινογιάννης Rulezzzz……..Έθνος, Νέα και Βήμα Rulezzzzz….Λαμόγια όλοι...Κεντρώοι συμφεροντολόγοι....

-Διάβασε Ελευθεροτυπία! Διάβασε τον Ιό της Ελευθεροτυπίας...Επίσης διάβασε από blogs στο Ιντερνετ και κυρίως διάβασε...Και σε παρακαλώ καλέ μου φίλε όχι Sportday και σε παρακαλώ καλή μου φίλη όχι Cosmopolitan….

-Μην τρως σανό καλή μου φίλη. Μην ακούς κανένα πλην τους αποδεδειγμένα σοφούς και όχι αυτούς που φαντάζουν μεγάλοι στα μάτια σου...Αμφισβήτησε ακόμα και τον πιο πειστικό ρήτορα...

-Μην ψηφίζεις ξανά το ίδιο κόμμα για ένα κολοδιορισμό και για να σε στείλουν στην αεροπορία μου καλέ μου φίλε...Έλα μαζί να αλλάξουμε αυτό το μπάχαλο αρχίζοντας με αλλαγή σε αυτά που ψηφίζουμε χρόνια τώρα....

-Τόλμα να φωνάξεις! Βγες στους δρόμους...Μπες σε συλλόγους σε ομάδες...Ασχολήσου με τον εθελοντισμό, με τα ανθρώπινα δικαιώματα με το περιβάλλον...Σήκω από τον καναπέ και σήκω και από εκεί και τους δικούς σου ανθρώπους....

-Μην κοιμάστε βρε αδέρφια. Ονειρευτείτε το αδύνατο και με τον τρόπο ζωής σαν κάντε το πράξη. Ονειρευτείτε ένα καλύτερο κόσμο και βάλτε ένα ελάχιστο λιθαράκι στο να γίνει η κοινωνία μας καλύτερη...

Αυτά φίλε αναγνώστη, άκου και την ταπεινή μου γνώμη για τα παρακάτω:

8 Δεκεμβρίου 2008
Δεν το λες επανάσταση. Ίσως να το πεις κοινωνική εξέγερση. Μόνο εξέγερση. Σίγουρα αντικείμενο μελέτης....

Πανεπιστήμιο
Το πανεπιστήμιο απαξιώνεται: 1ον από την πολιτεία 2ον από τους καθηγητές του 3ον από τους ίδιους τους φοιτητές του...Τα ξέρεις φίλε αναγνώστη δεν χρειάζεται να τα αναλύσω γιατί θα χρειαστώ άπειρες σελίδες. Κυρίως η πολιτεία πρέπει να κάνει κάτι. Και ύστερα εσύ. Κάνε ότι μπορείς και μην λειτουργείς δια αντιπροσώπου.......

Αστυνομία
Σίγουρα υπάρχουν καλοί και κακοί! Σίγουρα υπάρχουν αυτοί που παίρνουν 700€ αλλά όλοι μα όλοι δεν έχουν ΠΑΙΔΕΙΑ! Και όπως πάμε η νοοτροπία τους θα τους γίνει χειρότερη από αυτή που είχαν το 70. Πάντως το να γίνει κάποιος αστυνομικός είναι μια επιλογή που γίνεται συνειδητά μην το ξεχνάμε αυτό. Άρα ο κάθε αστυνομικός θα πρέπει να αναλάβει τις πολιτικές του ευθύνες...

Νεολαία
Αναρχικοί, Αναρχοκομουνιστές, Κομμουνιστές, Κομφορμιστές, Σοσιαλιστές, Σοσιαλδημοκράτες, Νεοφιλελεύθεροι, Δεξιοί, Φασίστες...Άστα να πάνε...Οι πιο πολύ είναι ότι να ναι. Εμπιστεύου του διαβασμένους και μόνο αριστερούς....

Υ.Γ

Αν βαριέσαι να διαβάσεις ξεκίνα βλέποντας τα παρακάτω videakia…

Να σκέφτεσαι σημαίνει να μπαίνεις στο λαβύρινθο, να χάνεσαι στους διαδρόμους που υπάρχουν επειδή τους σκάβουμε συνέχεια, να γυρίζεις πίσω στο τέλος ενός αδιεξόδου που η είσοδος του έχει κλείσει πίσω από τα βήματα μας, ώσπου τέλος, χωρίς να ξέρουμε πως, τα μικρά κυκλικά βήματα μας δημιουργούν ποθητά ανοίγματα στον τοίχο...

Κορνήλιος Καστοριάδης

Αντίο 2008...

2008-12-21T15:55:00.001+02:00

Λοιπόν αυτή την φορά δεν έχουμε ανέραστες κοινωνίες(κάποιο part), δεν έχουμε πράσινα, μπλε, πορτοκαλί και ροζ «άλογα», δεν έχουμε όνειρα. Απλά ένα post για να αποχαιρετίσουμε το 2008....

-Ένταση. Πάθός. Αλλαγές...

-Posts, Ανέραστη Κοινωνία, Όνειρα, Facebook…

-Αποτυχία, Πάτος, και ένα κερασμένο σφηνάκι...

-Γνωριμίες, Γυναίκες, Μελαχρινές, τώρα τελευταία και ξανθές

-Πολιτική, Αλήθεια, Ψέμα, Ζύμωση...

-Τραγούδια, Σκάνδαλα, Pms

-Πολλά, πάρα πολλά άλλα....

Και ανάμεσα σε όλα αυτά εγώ και το blog μου....

Ένα έτος που αναμφίβολα θα μείνει χαραγμένο για πάντα μέσα μου γιατί έγιναν πολλά. Πολλά συγκλονιστικά στην ζωή μου. Δεν είναι της παρούσης. Απλά εύχομαι το 2009 να βάλω σε μια τάξη την ζωή μου και να αρχίσω να περνάω επιτέλους μαθήματα. Αυτά τα λίγα...

Υ.Γ1 Δεν θα ασχοληθώ τώρα με την επικαιρότητα αλλά μετά τις γιορτές με μια πιο καθαρή ματιά των πραγμάτων

Υ.Γ2 Καλές γιορτές σε όλους. Με αυτοσυγκράτηση στα γλυκά και κυρίως στην γαλοπούλα. Κατά τα άλλα χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν και να ευχηθώ το 2009 να φέρει σε όλους ότι επιθυμούν.

4 γράμματα...

2008-11-27T15:56:00.003+02:00

Ξαφνικά θυμάσαι...Αναπολείς, σκέφτεσαι, ψάχνεις σε καταχωνιασμένα χαρτιά να δεις τι έγραφες...Αλλά δεν έχεις αντίγραφο. Ήταν ένα και μοναδικό. Το έδωσες. Η τύχη του; Που να ξέρεις ο έρμος; Είναι πολλά που δεν ξέρεις. Είναι πολλά αυτά που ξέρει. Είναι πολλά αυτά που λέγονται πίσω από την πλάτη σου. Και δεν έχεις και πολλούς φίλους.

Κοιμάσαι. Και ονειρεύεσαι. Και ξυπνάς. Και κοιτάς γύρω σου. Παντού πράσινο. Το βλέπεις αλλά δεν το νιώθεις. Το ακούς αλλά δεν το έχεις. Το αναπολείς και μελαγχολείς.... Προσπαθείς να γελάσεις και δεν μπορείς. Προσπαθείς να βρεις αρνητικά αλλά μάταια. Ότι και να δεις δεν σ’ αλλάζει. Είσαι αγύριστο κεφάλι εξάλλου.

Θες να πας να βάλεις βενζίνη. Για να προχωρήσεις. Αλλά μάταια. Άρνηση. Αυτό εισπράττεις. Και αναρωτιέσαι για την επόμενη κίνηση σου. Βλέπεις ένα μήνυμα στο κινητό σου και ψιλομπαίνεις στην ίδια θέση. Ναι έχει δίκιο. Τι να κάνει άλλωστε; Αφού ο μικρός χτύπησε μονάχα έναν με το βέλος. Πας μπροστά. Διασκεδάζεις, ξεφαντώνεις. Βρίσκεις υποκατάστατα. Αλλά μάταια. Τίποτα δεν αναπληρώνει την αυθεντική γεύση, την αυθεντική μυρωδιά, που εσύ δεν αισθάνθηκες ποτέ.

Ακούς τραγούδια. Το ίδιο κάνει. Νομίζεις ότι έτσι είναι η ζωή. Κάνεις λάθος. Βγάζεις μια θεωρία. Στην επιβεβαιώνει κάποιος. Αλλά δυστυχώς διαψεύδεται από αυτό που θες.

Ελπίζεις. Ξανά και ξανά. Δεν σταματάς. Περιμένεις μέχρι τις 2.30. Μάταια. Ακόμα και όταν ο ήλιος ήταν ψιλά δεν ήρθε θα έρθει τώρα; Έτσι λες στο εαυτό σου.

Το παίρνεις απόφαση. Έχει περάσει πολύς καιρός πλέον. 5 και πάμε για τα 6 χρόνια. Αναρωτιέσαι αν κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Μάλλον...

Παίρνεις μια φωτογραφία. Την κοιτάς. Χαμογελάς. Την κρύβεις κάτω από το μαξιλάρι σου. Παίρνεις ένα κομμάτι χαρτί. Κάνεις την πρώτη σου απόπειρα να γράψεις στίχους. Γράφεις, κάτω από την κουβέρτες. Για να μην σε δει η μάνα σου που μπαίνει μέσα στο δωμάτιο για να σου κλείσει το φως και να σου πει καληνύχτα.

Ρωτάς φίλους, γνωστούς. Θέλεις να ξέρεις. Κάτι εμπορικά στιχάκια γίνονται φίλοι σου. Τα ακούς συνέχεια. Νομίζεις ότι λένε την αλήθεια. Ελπίζεις...

Μετά έρχονται οι φίλοι και σου λένε ξεκόλλα. Είναι ψυχροί και εσύ αναζητάς την ζεστασιά. Μάταια. Αλλά έχουν δίκιο. Λες παραιτούμαι! Το έχεις πει χιλιάδες φορές! Τώρα νομίζεις ότι το εννοείς.

Πράσινο. Άπιαστο. Κάτι σαν θρησκεία. Είσαι δογματικός. Κάθε μέρα 4 γράμματα σε ακολουθούν. Ηχούν μέσα στα αυτιά σου.

Και γράφεις. Μπας και γίνει κάτι. Αλλά πιο πολύ το κάνεις για να μιλήσεις. Γιατί είσαι μουγκός.

Αλλά εσύ δεν είσαι σαν του άλλους, τους δήθεν τους μεγάλους. Εσύ είσαι μικρός. Είσαι Δαυίδ και έχεις Γολιάθ μπροστά σου. Αλλά ξέρεις τι είσαι και δεν θέλεις να αλλάξεις. Γιατί εσύ είσαι αγνός.

Ταξιδεύεις αλλά δεν έχεις Ιθάκη. Πηνελόπη;

Μόνο ο Λαέρτης σου έχει μείνει και αυτός σε λίγο θα πεθάνει. Σαν το παλιό σου εαυτό.

Πρέπει να τελειώσεις αυτό το κείμενο. Δεν έχεις πει τίποτα ακόμα...

Τι να πεις; Μπορείς να πεις πολλά αλλά γιατί;

Το γράμμα. Ήταν ποτισμένο. Δεν θα πεις με τι. Ξέρει. Ξέρεις. Ίσως ξέρουν και άλλοι και σε χλευάζουν, σε λοιδορούν. Δεν σε νοιάζει πλέον. Τίποτα δεν σε νοιάζει.

Σχεδίασες πολλά να κάνεις. Μεγάλωσες... Πέρασε καιρός... Μεγάλωσε. Εσύ ωρίμασες. Η πληγή ανοιχτή όμως.

Ηλιοκαμένο. Φεγγαρολουσμένο. Ωραίο. Ζηλευτό. Ερωτεύσιμο. Ναι, πράγματι αληθινό. Ποιος είναι αυτός που έχει τα κλειδιά του θησαυροφυλακίου; Λες ότι θα γίνεις κακός, θα τον κλέψεις , θα συμμαχήσεις με τον διάβολο, εν ανάγκη θα πιστέψεις στο Θεό.

Αλλά δεν υπάρχει για σένα βενζίνη φιλαράκο. Την πάτησες. Τσάμπα έκανες το λάθος. Κακός βγήκες στα πλακόστρωτα δρομάκια. Κακώς το είδες.

Αν δεν ήταν εκείνη η μέρα λες μέσα σου.... Αλλά και πάλι καλύτερα. Έγινες άντρας. Μεγάλωσες. Κατάλαβες.

Σε κάποια άλλη ζωή ίσως. Εκεί ναι, εδώ όχι. Και δεν ξέρεις και από λατινικά να πεις κανένα ωραίο ρητό. Αλλά και αυτά που ξέρεις δεν φτάνουν. Κάποιοι έχουν πολύ λιγότερα. Αυτοί σε νικούν

Άπιαστο. Το βλέπεις κάθε μέρα. Ήρθε η ώρα να κλίσεις τον διακόπτη. Θες να φύγεις αλλά σε ακολουθεί ενώ σου λέει φύγε ωσάν να είχε μιλιά.

Διψάς. Αλλά το νερό είναι πικρό.

Μαύρη ζωή λες. Και τότε βλέπεις το πράσινο. Και χαμογελάς. Σκέφτεσαι εκείνη τη μέρα που το είχες δίπλα. Έστω και για λίγο. Δεν το άγγιξες καν. Ίσως φοβήθηκες...

Και αναρωτιέσαι. Αλλά δεν μπορείς να φανταστείς διαφορετικό τέλος. Λες τέσσερα...., λες και άλλες 2 χιλιοειπωμένες λέξεις και κλίνεις τον φάκελο.

Το στέλνεις. Αυτή την φορά δεν θες απάντηση. Ούτε τότε ήθελες. Γιατί ήξερες...

Και κλείνεις το μάτι σε εκείνο το αστέρι που έπεσε. Ξέρεις ούτε και αυτό θα σου κάνει την ευχή. Την έχεις κάνει εκατοντάδες φορές. Την ίδια ευχή...

Ξεμπερδεύεις σιγά σιγά. Έφτασε η ώρα λες. Και πας για ύπνο. Αυτό είναι επικίνδυνο όμως. Ξέρεις λίγα νομικά όμως. Και αυτά σου λένε ότι κανένας δεν θα σε κατηγορήσει στο ύπνο σου. Εκεί μπορεί να έχεις ότι θέλεις.

Δεν θέλω να ξυπνήσω ποτέ! Αναφωνείς!

Μα στην ζωή ήρθες για να ζήσεις. Ξυπνάς, δεν έχει σημασία τι όνειρο είδες. Βάζεις καφέ στο φλιτζάνι. Δεν πειράζει που έχεις κενό μέσα σου. Δεν πειράζει πλέον που δεν έχεις σκοπό. Φοράς την ζακέτα σου. Κρυώνεις. Βγαίνεις έξω. Ο ουρανός είναι μαύρος.... Βρέχει... Και εσύ θέλεις βενζίνη για να κινηθείς. Αλλά δυστυχώς δεν μπορείς να φτάσεις μέχρι το βενζινάδικο. Σκας ένα χαμόγελο. Διαγράφεις τα πάντα. Προχωράς κάτω από καταρρακτώδη βροχή! Είσαι ευτυχισμένος! Δεν ξέρεις γιατί.

Γυρνάς σπίτι πριν την δύση του ηλίου. Δεν έχεις μπαλκόνι για δεις το ηλιοβασίλεμα. Δεν έχεις ουρανό για να δεις τα αστέρια.

Και λες 4 γράμματα, και λες 2 λέξεις...

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου...

2008-11-16T12:31:00.006+02:00

Από ένα blog σαν και αυτό δεν θα μπορούσε να λείπει αυτή την περίοδο και ένα αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο, 35 χρόνια μετά την ιστορική εξέγερση.

Λοιπόν ακολουθούν τα παρακάτω links που είναι περισσότερο από μένα αρμόδια να παραθέσουν τα γεγονότα:

http://www.sansimera.gr/archive/articles/show.php?id=190&feature=Eksegersi_Polytexneiou

http://tovima.dolnet.gr/front_page.php?fyllo=14011&section=I

http://www.fotoartmagazine.gr/history/istorika_afieromata/polytexneio/index.htm

http://www.hri.org/MPA/gr/other/17_11/

Επίσης ακολουθούν και κάποια videakia από το youtube. Σίγουρα μπορείτε να βρείτε και άλλα.

Εγώ να κάνω ένα τελευταίο σχόλιο. Επειδή πρέπει να λέμε και τα πράγματα με το όνομα τους. Το τι έγινε τότε όλοι λίγο πολύ το ξέρουμε...Το τι γίνεται σήμερα πάλι λίγο πολύ το ξέρουμε. Και τότε η εξέγερση από λίγους έγινε οπότε δεν χρειάζεται να αρχίζω να αναθεματίζω εναντίων των ακροδεξιών, ορισμένων δεξιών, της ξανθιάς δαπίτισας που πανηγυρίζει πάνω στο έδρανο επειδή κέρδισε την Γενική Συνέλευση, ούτε από τους δήθεν επαναστάτες με τα ευφάνταστα status στο facebook. Το αν είσαι σκεπτόμενο άτομο και το αν επιζητείς αλλαγή το δείχνεις κυρίως με τον τρόπο ζωής σου και δράσης σου και όχι με την ταμπέλα του τάδε «αριστερού» σχηματισμού που θέλησες από μόνος σου να φέρεις. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ότι τότε υπήρχαν περισσότεροι επαναστάτες και τώρα λιγότεροι. Το ζήτημα είναι ότι σήμερα υπάρχουν λιγότεροι σκεπτόμενοι νέοι. Και αυτό γιατί το όλο σύστημα εκεί αποσκοπεί. Στο να μην σκέφτεσαι...

Λυπάμαι πραγματικά για την κατάντια τις σημερινής Νεολαίος. Λυπάμαι που από τα 250 άτομα στο τμήμα μου ζήτημα τα 50 να ασχοληθούν έστω και με κάτι που έχει σχέση με το Πολυτεχνείο(π.χ συμμετοχή στην πορεία, στις εκδηλώσεις). Λυπάμαι που τα μπουζούκια είναι προτεραιότητα κάποιων....Λυπάμαι που κάποιοι το παίζουν επαναστάτες...Λυπάμαι που είμαστε τόσο κώλοΈλληνες...Αλλά είμαι περήφανος που έστω κάποιοι φίλοι μου και άτομα τα οποία επέλεξα και με επέλεξαν να συναναστρέφομαι έχουν κάτι να πουν πάνω στο θέμα του Πολυτεχνείου...

Τέλος πάντων εγώ δεν θα κλίσω με τις κλασσικές ατάκες που λέμε αυτή την περίοδο για να θυμηθούμε το Πολυτεχνείο. Απλά θέλω να πω σε όσους διαβάζουν αυτό το blog να είναι πάντα ρεαλιστές και να ζητάνε πάντα το αδύνατο...Όπως έκαναν τότε...

7 Αλήθειες...

2008-11-11T00:43:00.006+02:00

Μετά από την πρόσκληση της oneiroparmenh(ς) συμμετέχω στο παιχνίδι της.

Λοιπόν 7 αλήθειες για μένα:

1) Κατά βάθος είμαι καλό παιδί αν και τώρα τελευταία έχω χαλάσει...Τις προάλλες βρήκα ένα τσαντάκι γεμάτο χαρτιά και κάρτες πήρα την αστυνομία και το παρέδωσα σε κάτι Ζητάδες. Τώρα αν έφτασε ποτέ στον ιδιοκτήτη ένας Θεός ξέρει...Εγώ μια φορά προσπάθησα.

2) Είμαι Παναθηναϊκός. Έχω και διαρκείας! Παλιά ήμουν πιο φανατικός...

3) Είμαι ψιλοαριστερός...Γενικά ι ιδεολογία μου προς τα εκεί τείνει. Είμαι μικρός, ακόμα ψάχνομαι. Πάντα θα ψάχνομαι...Θέλω να διαβάσω περί αναρχικής ιδεολογίας...Προσδιορίζω τον εαυτό μου ως σοσιαλδημοκράτη.

4) Μου αρέσει να προκαλώ και να ερίζω πολλές φορές...Ε ελάττωμα είναι αυτό...Μάλλον...

5) Με έχουν επηρεάσει 2-3 γυναίκες στην ζωή μου και έχω αλλάξει ολόκληρη την κοσμοθεωρία μου από τα συμπεράσματα που έβγαλα.

6) Αντέγραψα από την Νάνσυ στην Πανελλαδικές στις ΑΟΔΕ. Αλλιώς αντί για 18,5 θα έπαιρνα 12. Νάνσυ σε ευχαριστώ!

7) Λέω ψέματα. Κατά καιρούς πολλά ψέματα. Και αυτό γιατί με την αλήθεια και τον σταυρό στο χέρι δεν πάει κανείς μπροστά. Γιατί η κοινωνία μας είναι ανέραστη...Εδώ όμως λέω αλήθεια...

Βreathless and sleepless

2008-11-05T19:51:00.002+02:00

Καλησπέρα! Το προηγούμενο post έσπασε κάθε ρεκόρ αναγνωσιμότητας και σχολίων...Να ήταν άραγε το περιεχόμενο η οι συγκυρίες τις στιγμής...Ίσως και τα 2. Τέλος πάντων έχω πολλά να γράψω αλλά δεν έχω χρόνο...Έχω και πολιτικά κείμενα τα οποία τα ετοιμάζω καιρό...Ίδωμεν...Λοιπόν σήμερα δεν θα γράψω κάτι καινούργιο απλά θα υπενθυμίσω 2 παλιότερα μου κείμενα...

http://akoinonia.blogspot.com/2008/02/blog-post_14.html

http://akoinonia.blogspot.com/2008/06/blog-post.html

Δεν λέω ότι τα κείμενα μου διεκδικούν δάφνες ποιότητας και ότι τα συμπεράσματα τους παραμένουν πάντα επίκαιρα απλά μερικές σκέφτομαι το ίδιο όπως παλιά...Όπως συμβαίνει τώρα...

Όσο αναφορά το πρώτο κείμενο έχουμε πει: Οι γυναίκες δεν ξέρουν τι θέλουν...Δεν έχω κάτι άλλο να πω...
Όσο αναφορά το 2ο κείμενο, επίσης δεν έχω να πω κάτι εκτός από το να το διαβάσετε...(Για όσους δεν ξέρουν πατάμε πάνω στο link...)

Αυτά από έναν blogger o οποίος είναι breathless and sleepless τώρα τελευταία...

Bonus videakia...

But you were always pretty reckless with your love...

Have you ever loved someone?
Hard to find
Have you ever loved someone?
Could you ever love someone?

Ohnoooo ...........

Υ.Γ Το νόημα του post είναι να ξαναδιαβαστούν τα 2 παραπάνω κείμενα. Κάντε το!
Thanks a lot!!!!

Παρατηρώντας μια ανέραστη κοινωνία(μέρος 4ο)

2008-10-20T20:32:00.006+03:00

Έχω καιρό να ασχοληθώ με την ανέραστη κοινωνία...Τι άλλαξε μορφή; Άλλαξες εσύ; Κάποιοι θα θέσουν τα παραπάνω ερωτήματα και εγώ θα απαντήσω πως όχι. Απλά παρατηρώ...Συνεχίζω να παρατηρώ...Και πειραματίζομαι...Επίσης κάνω πράγματα τα οποία είναι αντίθετα των πιστεύω μου...Απλά για να επιβεβαιώσω της θεωρίες μου...

Έρωτας, έρωτας, έρωτας...Όνειρα, όνειρα, όνειρα...Μπλα, μπλα ,μπλα...Αναλύσεις και κάψιμο εγκεφαλικών κυττάρων. Ποιος βρήκε τον έρωτα και τον έχασε κάποιος άλλος; Που υπάρχει έρωτας; Εγώ ξέρω τον Κώστα με την Γωγώ θα πει ο Πέτρος...Εγώ ξέρω την Αγγελική με τον Γιώργο θα πει η Μαρίνα...Ναι και εγώ ξέρω άλλες 10 περιπτώσεις...Αλλά αυτός δεν είναι έρωτας...Αυτός είναι σε γουστάρω με γουστάρεις...Στην καλύτερη περίπτωση...Έχει ακούσει κανένας τον τελευταίο καιρό να λέει είμαι ερωτευμένος; Μπα....Όλοι λένε σε γουστάρω...Στην καλύτερη μου αρέσεις...Α, και αν πουν είμαι ερωτευμένος είτε το λένε για να βάλουν τρικλοποδιά και να ρίξουν τον άλλο είτε επειδή έχουν καιρό να...
Επίσης υπάρχουν και οι κατά φαντασίαν ερωτευμένοι, υπάρχουν οι ηθοποιοί(ειδικά αυτοί είναι πολυ καλοί, να φανταστείτε ξέρω έναν ηθοποιό που προσποιείται εδώ και ένα εξάμηνο) και διάφοροι άλλοι που επιβεβαιώνουν τις θεωρίες μου...Όλοι εκτός από μια κοπέλα...

Συμβουλή προς το αγόρια και ερώτηση προς τα κορίτσια....
Μην το παλεύετε, απλά πηγαίνετε σε πάρτυ και όλο και κάποια θα ρίξετε...
Εσείς βρε κορίτσια πως γίνεται να το παλεύει κανείς πολύ καιρό μαζί σας , να σας κυνηγάει, να σκαρφίζεται ένα σωρό τεχνάσματα για να σας κάνει να υποκύψετε και στο τέλος εσείς να βρίσκεται τον πρώτο τυχόντα σε ένα πάρτυ; Και το κάνετε και χωρίς να έχετε πιει...

Οπότε τέρμα το κάψιμο, τέρμα οι ανούσιες συζητήσεις του στυλ και τι να κάνω και τις να τις πω και μου είπε και μου έστειλε...Απλά βγείτε...Σε μπαράκια οπουδήποτε...

Και αγόρια μην κομπλάρετε...Πλέον κερνάνε και τα κορίτσια σφηνάκια στα μπαρ...Ξέρω έναν γνωστό μου που του έτυχε...Και δεν ήταν και άσχημη...Κάλη περίπτωση μάλιστα...Αλλά εντάξει μην καταντήσετε εκεί...Εσείς πρώτοι...Στην τελική μπορεί να χαλάσετε και Κανά 100ερω και να φάτε μερικές χυλόπιτες...Μην ανησυχείτε όμως κάποια θα πέσει...

Υπάρχουν εκατομμύρια ήδη γυναικών και μόνο 2 είδη αντρών:
Αυτοί που σκίζουν τα καλσόν και αυτοί που γράφουν τις σημειώσεις...
Εγώ προφανέστατα ανήκω στην κατηγορία που γράφει τις σημειώσεις...Ε Δέσποινα;

Λοιπόν είναι μία κοπέλα που δεν μου επιβεβαιώνει τις θεωρίες...Ξανθιά με ωραία μάτια....Τις αρέσουν λέει τα κακά παιδιά...Αλλά δεν θέλει λέει να την απατάνε...Μα καλή μου πως γίνεται να είναι ο άλλος τσογλαναράς και να μην σε κερατώνει κιόλας; Αν δεν το έκανε δεν θα ήταν κακό παιδί και δεν θα σου άρεσε...Είπαμε άβυσσος η ψυχή των γυναικών...Και ειδικά αυτών που τις παράτησε κάποιος κάποτε...Ο επόμενος και μελλοντικός πρώην πληρώνει τα σπασμένα...

Λοιπόν σκέφτομαι να κάνω το εξής...Να πάω σε να μπαρ και να κεράσω σφηνάκια...Εύκολο! Το βράδυ θα είμαι κομπλέ...Αλλά δεν μου αρέσουν τα εύκολα...Πάμε σε κάτι δύσκολο...Να ρίξει κανένας την Αγγελική...Πως να την ρίξεις αυτήν; Ξανθιά με γαλάζια μάτια...Ούτε ο Jude Law δεν την ρίχνει αυτή...Μήπως αν πιάσεις φίλη την καλύτερη της φίλη; Βοηθάει αυτό! Όσοι το κάνανε πετύχανε...Μήπως να την φτύσεις; Μπα...Μπορεί όμως...

Αν θα μπορούσα να ερωτευτώ την Αγγελική και την Δέσποινα; Ναι..
Αν θα μπορούσα να ερωτευτώ την Δέσποινα και την Αγγελική; Όχι.

Σας μπέρδεψα; Οκ! Πάμε άλλη μία...Το ερώτημα τίθεται ως εξής...Θα μπορούσαν να με ερωτευτούν αυτές; Η απάντηση είναι προφανώς και Ναι. Εμένα όμως μου αρέσουν οι μελαχρινές...

Λοιπόν λέω να γράψω στο Σε είδα...Αλλά να γράψω κάτι κουφό...Π.χ σε είδα στην Ασοεε στο προαύλιο...Αυτή που θα εμφανιστεί αν εμφανιστεί ποτέ καμία θα ψάχνει τον αληθινό έρωτα...Και δεν θα είναι και πολύ όμορφη! Αλλά θα είναι ενδιαφέρουσα περίπτωση....Θα είναι μια κοπέλα η οποία πιστεύει στον πρίγκηπα, πιστεύει στα παραμύθια...Αλλά εγώ θα της το χαλάσω..Θα της πω hellooo γλυκιά μου ανέραστη κοινωνία you know ? Μπας και την βάλω στον ίσιο δρόμο και αυτήν...

Όπως λέει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ευτυχώς που δεν χάθηκε ο έρωτας ευτυχώς που υπάρχουν πουτάνες...Και δεν αναφέρομαι μόνο στις κοπέλες στην Φυλής...

Λοιπόν έχω στο μυαλό μου τα εξής:

Καλή κοπέλα
Έξυπνη
Μέτρια όμορφη
Ξεχωριστή
Ερωτεύσιμη
Μοναδική

Και καταλήγω πάντα να καίω εγκεφαλικά κύτταρα για
Κακές κοπέλες
Χαζές
Όμορφες
Συνηθισμένες
Ανέραστες
Κοινες

Τις πταιει; Η Βίκυ! Η οποία μου έχει δώσει, μισό να θυμηθώ.....(7-8) χυλόπιτες...Ποιος άλλος; Εγώ...Τι να κάνω; Να κάτσω στα αυγά μου; Μπα θα στείλω λουλούδια σε μια μικρή ξανθιά...Η να στείλω και στην Βίκυ; Μπα λέω να πάω σε ένα μπαρ...Μπα...Ρε μήπως τελικά η Άννα Ρίζου στην ομώνυμη διαφήμιση του ΟΠΑΠ να ήταν off-side; Το βρήκα ! Θα ερωτευτώ μία που ξέρει τι είναι το off-side…Αλλά μήπως είμαι ήδη ερωτευμένος; Μήπως είμαι 24 ώρες την μέρα, 365 μέρες τον χρόνο; Προφανώς και ναι! Μην βιαστείτε να πείτε ότι εγώ δεν ξέρω τι θέλω...Λοιπόν 365 μέρες είπαμε...Θα ήθελα να ευχαριστήσω δημόσια όσες με κάνουν να είμαι ερωτευμένος 365 μέρες το χρόνο...Μου αρέσει αν και πολλές φορές πονάει...Σας ευχαριστώ λοιπόν...Μερικές το ξέρουν, άλλες πάλι όχι...Μερικές το υποψιάζονται...Άλλες νομίζουν ότι είμαι ενώ δεν...Επίσης μετά το ευχαριστώ θα ήθελα να πω ένα μεγάλο συγνώμη σε όσες(πρέπει να είναι πολύ λίγες) απογοήτευσα ή δεν ένιωσα ότι ένιωσαν αυτές για μένα...Θα βρείτε κάποιον καλύτερο από έναν απλό blogger που γράφει θεωρίες...Ελπίζω εγώ να μην αναθεωρήσω μετά και τρέχω και δεν φτάνω...Άρε timing τι μας κάνεις...

Λοιπόν υπάρχει μια ξανθιά μικρή που δεν μου επιβεβαιώνει τις θεωρίες και με έχει νευριάσει...Αλλά που θα πάει κάτι τις επιβεβαιώσω και αυτής...

Πολλοί θα με πουν τρελό...Ότι έχω καεί...Οκ επειδή εγώ έχω καεί πηγαίνετε εσείς σε ένα μπαρ να βρείτε τον έρωτα της ζωής σας ή βάλτε φίλους να σας κάνουν κονέ ή φτιάχτετα μεταξύ σας γιατί δεν πάει άλλο...Λοιπόν. Τώρα είμαι ερωτευμένος και αγαπάω για αυτούς που θέλουν να μάθουν...Βέβαια το αν λέω αλήθεια η ψέματα λίγοι μπορούν να καταλάβουν...Φάσκω και αντιφάσκω;

Δεν ηρεμώ αν δεν γίνει το εξής...Να πέσει μία κοπέλα και να με ερωτευτεί η οποία πιο πριν δεν ήθελε ούτε να με ξέρει...Δεν το έχω καταφέρει ποτέ αυτό...

Μου φαίνεται ότι αυτό το post δεν είναι και πολύ καλό...Δεν μου αρέσει...Τελικά μήπως μου φταίνε τα πάντα; Γιατί δεν ζω απλά; Γιατί επιχειρώ το αδύνατο; Γιατί απλά στα όνειρα μου δεν χωράνε κομπάρσοι αλλά μόνο πρωταγωνιστές...Γιατί τα όνειρα μου δεν είναι νταβατζιλίκι κανενός...Γιατί στα όνειρα μου κάνω ότι γουστάρω...

Λοιπόν μικρή αναγνώστρια, εσύ που θα δεις το pm στο msn μου και χωρίς να μου το πεις θα μπεις να διαβάσεις το blog μου έχω να σου πω κάτι...Σ’ αγαπώ...Θες άλλη μία; Οκ. Ποτέ μου δεν σου είπα αυτές τις λέξεις γιατί είμαι δειλός...Σ΄ αγαπώ...Και ξέρεις κάτι, όσες ανασφάλειες και αν έχεις όσο και να ρωτάς τις φίλες σου, εγώ είμαι εδώ ερωτευμένος μαζί σου...Εδώ που τα πλήκτρα παίρνουν φωτιά στις 2.26 το πρωί(χτες) δηλώνω...Είμαι ερωτευμένος μαζί σου...Για ποια χτυπάει η καμπάνα; Δεν ξέρω...Βρείτε το...Τώρα εσύ αν δεν είσαι; Αν δεν με βλέπεις ερωτικά; Αν τα πράγματα είναι περίεργα; Αν με αγαπάς; Αν είσαι full ερωτευμένη μαζί μου; Πήγαινε σε ένα bar παράγγειλε ένα ποτό και περίμενε...Περίμενε τον πρίγκιπα....Γιατί εγώ έχω να κάνω κάτι...Έχω να ονειρευτώ την επόμενη πρώην και την χτεσινή νυν...Έχω να πάω ένα ταξιδάκι μέχρι τα αστέρια...Έχω να φέρω ένα δώρο σε κάποια...Το γαλάζιο άρχισε να γίνεται το αγαπημένο μου χρώμα...Το ίδιο και το ροζ...Με το μοβ είχα ανέκαθεν καλή σχέση αλλά το ξανθό μπήκε για τα καλά στην ζωή μου...Βέβαια το μαύρο είναι πάντα το χρώμα που με προσδιόριζε...Βέβαια ευτυχώς που δεν είναι μαύρα τα όνειρα μου...

Τι αξία έχει ένα βλέμμα; Τι αξία έχει ένα κείμενο σαν και αυτό; Τι αξία έχει μια ακόμα ερωτική ιστορία;

Η ανέραστη κοινωνία δεν αλλάζει...Είναι εδώ...Δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ ακόμα και την ημέρα που θα λέω σ’ αγαπώ με όλη μου την ψυχή...Γιατί; Γιατί κάπου αλλού, κάποιος θα πονάει, κάποια θα κλαίε...Για να ευδοκιμήσει ένας έρωτας πρέπει να αποτύχει ένας άλλος...Happy end δεν έχουν πλέον ούτε τα παραμύθια...

Άβυσσος η ψυχή των ανθρώπων....Πάω για ύπνο γιατί δεν αντέχω να είμαι ξύπνιος την ώρα που κάποιοι άλλοι θα ψάχνουν τι και πως...Λέω να κάνω την επανάσταση μου...Να γράψω ένα γράμμα ή να πάω και να φωνάξω μπροστά σε 100 άτομα (.....) Σ’ αγαπώ...Μπα...Ας πάω καλύτερα για ύπνο...Το πιο δύσκολο είναι να βρεις μια ατάκα για να πεις αντίο...Άσε που μετά από αυτό το post θα έχω να δώσω εξηγήσεις...Σε πολλούς...Μαύρο φίδι που μ’ έφαγε...Οϊμέ...Είπα πουθενά μέσα στο κείμενο το δεν σε γουστάρω; Έβγαλα πουθενά τον εγωισμό μου ή άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο να αποκαλύπτει τις αδυναμίες του; Χα χα, άμοιροι άνθρωποι τόσοι ώρα ξέρετε ποιος σας μιλάει; Που να ξέρετε και εσείς...Λοιπόν αναγνώστη, αναγνώστρια αυτού του blog, για να βγάλεις άκρη πρέπει να το διαβάσεις άλλη μια φορά τουλάχιστον...Ξέρω, ξέρω πως αν το κανείς θα σου χρωστάω χάρη...Για αυτό σας αγαπάω όλους...Πιο πολύ από τον εαυτό μου...Αλλά αναγνώστη πρόσεχε μήπως σε ερωτευτώ και έχεις πρόβλημα μετά...Και σε δίνω στεγνά μέσα από το blog μου...

Αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα...Έχω κλάψει μία και μόνο φορά στην ζωή μου...Όταν πέθανε ο παππούς μου...Ο αδερφός του παππού μου του Γιαννη...Η ανέραστη κοινωνία του στέρησε πάρα πολλά και θεωρώ κυρίως τον έρωτα...Αν και εκεί στα βουνά με τα λιγοστά πρόβατα του, την μικρή ξύλίνη φλογέρα του και την διαπεραστική του φωνή έφτιαχνε τραγούδια για εκείνη...Για εκείνη που ποτέ δεν ήρθε...Και καθώς έπεφτε ο ήλιος και έπρεπε να γυρίσει σπίτι έκλεινε για λίγο τα μάτια του και ονειρευόταν...Και έλεγε από μέσα του...Δεν μπορεί θα υπάρχει και για μένα λίγος έρωτας...Και όταν γύρναγε στο φτωχικό του και έπεφτε κουρασμένος στο ντιβάνι του δεν σκεφτόταν τίποτα...Απλά ήλπιζε να ξημερώσει ένα καλύτερο αύριο...Και την επόμενη μέρα καβαλούσε το Λάη ανέβαινε στο βουνό και πριν ο ήλιος αρχίσει να καίει φώναζε με όλη την δύναμη της ψυχής του...Γιατί; Και τότε ο Λάης τον κοιτούσε μέσα από το ένα γαλάζιο μάτι και από το ένα πράσινο και ήταν σαν να του έλεγε...Γιατί σε αυτόν τον κόσμο ήρθαμε για να ζήσουμε αφεντικό όχι για να ευτυχίσουμε...Και ο παππούς ο Κώστας τον καταλάβαινε και το απόγευμα πήγαινε και γλεντούσε μαζί με όλο το χωρίο κάτω από τους ήχους της φλογέρας...Γιατί ήταν ο καλύτερος άνθρωπος του χωριού...Όλοι το έλεγαν.....Παππού να ξέρεις ότι η ανέραστη κοινωνία δεν θα αλλάξει ποτέ... Παππού να ξέρεις ότι η ανέραστη κοινωνία δεν δέχεται ονειροπόλους...Παππού σου ζητάω συγνώμη που δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό...Παππού σχώρα με που δεν μπορώ να είμαι σαν και εσένα...Η μήπως τελικά είμαι ακριβώς σαν και εσένα; Παππού δεν θα ζητήσω την βοήθεια σου...Εκεί ψηλά έχεις να κάνεις άλλες δουλείες...Πες και στο σύμπαν ότι δεν θέλω να συνωμοτήσει ποτέ για μένα... Καληνύχτα Παππού...

Ο Φορτίνο Σαμάνο...

2008-10-13T19:36:00.003+03:00

Μπορεί ένα τραγούδι να σου φτιάξει την διάθεση και να σε συγκινήσει ταυτόχρονα; Μπορεί να σε κάνει να ταξιδέψεις ενώ είσαι ακόμα εδώ;

Άκουσα πριν λίγο αυτό το τραγούδι από τον καινούργιο δίσκο του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο ραδιόφωνο, και από τότε το έχω ακούσει πάρα πολλές φορές...Είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό! Είναι από τα καλύτερα τραγούδια ever! Είναι εκπληκτικό! Φεύγω και πάω να αγοράσω το cd…

Πάμε πρώτα τους στίχους...

Στίχοι: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Μουσική: Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Ερμηνευτές: Σαββόπουλος Διονύσης, Παπακωνσταντίνου Θανάσης (Ντουέτο )

Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει και σκέφτεται:
«Είμ' ό,τι δεν έζησα. Είμαι η βροχή που θα 'ρθει
να δροσίσει άγνωστων γυναικών το κορμί.
Βράδυ, στα κρεβάτια τους, θα στενάζουν ξαναμμένες:
«Ποιος Σαμάνος έφερε τούτη τη βροχή;»

Ο στρατιώτης με τ' όπλο σημαδεύει και σκέφτεται:
«Με μια κίνηση απλή θα του κλέψω ό,τι έχει ζήσει.
Είμαι ένας μικρός θεός, είμ' ένα στοιχειό.
Πάνω από το αίμα του, αύριο εδώ, την ίδια ώρα,
ερπετά θα σέρνονται, όπως κάνω κι εγώ».

Το τελευταίο τσιγάρο κι εκείνο σκέφτεται:
«Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν.
Ο καιρός θα χάνεται, ώσπου κάποιο απ' αυτά
θα φωνάξει liberta! Kι όπως θα κοιτάει τις κάννες,
θα βρεθώ στα χείλη του σαν τσιγάρο ξανά».

Πάμε τώρα το videaki….

Η ιστορία έχει ως εξής. Ο Θανάσης βλέπει μια σειρά από φωτογραφίες οι οποίες θεωρούνται οι κορυφαίες του φωτορεπορτάζ. Θεωρεί την πιο πάνω φωτογραφία υπερτιμημένη...Μετά όμως διαβάζει την λεζάντα που λέει «Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει το τελευταίο τσιγάρο πριν από την εκτέλεσή του. Βλέπουμε, σημείωνε ο βραζιλιάνος φωτογράφος Σαλγκάδο(ο οποίος πρόσθεσε την λεζάντα κάποια χρόνια πριν), έναν άνθρωπο σε ειρήνη με τον εαυτό του και με τον θάνατο». .
O εικονιζόμενος είναι ένας Μεξικανός υπολοχαγός του Εμιλιάνο Ζαπάτα, που εκτελέστηκε το 1917 από τον ομοσπονδιακό στρατό. Δευτερόλεπτα πριν την εκτέλεσή του ζήτησε ένα τσιγάρο και πόζαρε ακουμπισμένος σε ένα πέτρινο τοίχο, χαμογελώντας άφοβα στο φακό του Agustin Victor-Casasola. Δεν ξέρουμε τίποτα για τον Σαμάνο. Το μόνο που έχουμε είναι η φωτογραφία του. Τον καιρό εκείνο ο Εμιλιάνο Ζαπάτα είχε κηρύξει επανάσταση ενάντια στον πρόεδρο του Μεξικό, Ντίαζ. Κατάφερε, από τις λίγες ιστορικές γνώσεις που έχω, κάποια πράγματα. Αυτό που δεν ξέρω είναι, αν κατάφερε αυτό που κατάφερε ο Σαμάνο, χωρίς όπλα, χωρίς λόγια, μόνο με μια φωτογραφία...

Η πιο πάνω φωτογραφία εμπνέει τον Θανάση και αρχίζει και πλάθει την δικιά του πολύ ωραία ιστορία. Βάζει στο ρόλο του πρωταγωνιστή τρία πρόσωπα. Τον Φορτίνο Σαμάνο, το στρατιώτη, και το τσιγάρο του Σαμάνο. Το αποτέλεσμα ένα εκπληκτικό τραγούδι. Ακολουθούν και άλλα. Όλα αυτά γίνονται ένας δίσκος...
Στο τέλος φτάνει να δώσει στο δίσκο του το όνομα «Σαμάνος»

Αναμφισβήτητα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι από τους λίγους αυθεντικούς και συνάμα τόσο ταλαντούχους τραγουδοποιούς της εποχής μας. Κάθε του τραγούδι σε κάνει να ταξιδέψεις και να ονειρευτείς που εν τέλει αυτό είναι το νόημα της μουσικής κατά την ταπεινή μου γνώμη. Ο Θανάσης έχει καταξιωθεί τα τελευταία χρόνια όχι μόνο στα μάτια των συναδέλφων του και στο χώρου της μουσικής αλλά κυρίως στο κοινό. Σε αυτό βέβαια έχει συμβάλει και η στάση που κρατάει απέναντι στον κόσμο. Με απλότητα και δίχως ίχνος μεγαλοϊδεατισμού δέχεται τα μηνύματα των θαυμαστών του. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή ήταν η πρώτη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου ως κύριου ερμηνευτή σε δίσκό άλλου καλλιτέχνη, πράγμα που καταδεικνύει ακόμα περισσότερο το μεγαλείο αυτού του καλλιτέχνη που λέγεται Θανάσης Παπακωνσταντίνου...

Η απαλή μελωδία, η φωνή του Διονύση Σαββόπουλου, η εύστροφη συμμετοχή του Θανάση στο τραγούδι κάνουν το τραγούδι όχι μόνο άξιο προσοχής αλλά ένα ερέθισμα μου τείνει να σε κάνει να αλλάξεις τρόπο ζωής. Δεν ξέρω, αυτό το τραγούδι με συγκίνησε... Μου άρεσε πολύ.... Ίσως να φταίει το γεγονός ότι στίχοι με το έντονο ιδεολογικό-πολιτικό υπόβαθρο αποτελούν έναν ύμνο στην ελευθερία και τη ζωή...Ίσως πάλι να φταίει το γεγονός ότι βάζω τον εαυτό μου στην θέση του Σαμάνο...

Περί πολιτικής επικαιρότητας...

2008-09-28T20:21:00.007+03:00

Λοιπόν ας κάνουμε και ένα σοβαρό σχόλιο σε αυτό το blog για την πολιτική...

Κόμματα...
-Όπως βλέπουμε η κυβέρνηση περνάει την μεγαλύτερη κρίση της από τις πρώτες εκλογές του 2004. Το «σεμνά και ταπεινά» με το οποίο ανέβηκε η κυβέρνηση έχει πάει περίπατο. Σκάνδαλα και πάλι σκάνδαλα. Κουμπάροι, ομόλογα, υποκλοπές και τώρα νοθεία στην κοινοβουλευτική διαδικασία καθώς και μονή Βατοπεδίου...Τα ίδια και τα ίδια. Όμως η κυβερνητική παράταξη έχει σίγουρη την λαϊκή βάση που την στηρίζει δεκαετίες τώρα και προχωρά. Για να δούμε πόσο θα αντέξει...

-Στο ΠΑΣΟΚ τα πράγματα είναι επίσης τα ίδια. Ουσιαστικά χωρισμένη στα 2 η «δημοκρατική παράταξη» με τους πολέμιους όμως του Γ.Παπανδρέου να έχουν προσωρινά σιωπήσει. Το κόμμα προσπαθεί να κάνει αντιπολίτευση με συστράτευση της Νεολαίος και καίριες παρεμβάσεις στο πολιτικό σκηνικό. Όμως είναι φανερό ότι τα ΜΜΕ δεν νοιάζονται. Το MEGA και τα συγκροτήματα Λαμπράκη και Μπόμπολα(ΝΕΑ, ΒΗΜΑ, ΕΘΝΟΣ) ακολουθούν χαλαρή αντιπολιτευτική τακτική. Έχουμε φτάσει σε σημείο το ΠΑΣΟΚ να «ελπίζει» στις φιλότιμες προσπάθειες των Ευαγγελάτου στο ΑΝΤ1, Μακρή στο ALTER και Βερύκιου στον ALPHA! Η όποια σοβαρή, αληθοφανής και λιγότερο συμφεροντολογίστικη αντιπολίτευση γίνεται από την Ελευθεροτυπία...

-Στα υπόλοιπα κόμματα πάνω κάτω τα ίδια. Το ΚΚΕ έχει την σταθερή βάση του και ο ΛΑΟΣ αναλώνεται σε εθνικιστικά συνθήματα για την ΠΓΔΜ. Το κόμμα του Καρατζαφέρη καρπώνεται την λαϊκίστικη του ρητορεία. Από τους απογοητευμένους της Ν.Δ μέχρι τα χαμηλά μορφωτικού και οικονομικού επίπεδου κοινωνικά στρώματα. Ο Συνασπισμός είδε τα ποσοστά του να πέφτουν για πρώτη φορά αλλά δεν φαίνεται να ανησυχούν. Το κόμμα της Κουμουνδούρου είναι το πιο συμπαθές στην κοινωνία και οι προτάσεις του για τα κοινωνικά ζητήματα αποτελούν αντικείμενο ενδιαφέρουσας μελέτης. Η νεολαία φαίνεται να συμπνέει με το κόμμα των κ. Αλαβάνου και Τσίπρα....

Πολιτικό σκηνικό
Σε αυτή την χώρα όλοι φωνάζουν αλλά στο τέλος όλοι ψηφίζουν το ίδιο κόμμα. Αυτό φαίνεται να αλλάζει. Βέβαια έχουμε μόνο δημοκοπικές ενδείξεις.
Αυτό που εγώ έχω να παρατηρήσω είναι ότι η κοινωνία είναι χωρισμένη σε αρκετές ομάδες. Βέβαια η συμμετοχή κάποιου σε μια ομάδα δεν σημαίνει την απαγόρευση συμμετοχής σε μια άλλη ομάδα:
Ας δούμε μερικές ομάδες:

Αγανακτισμένοι: Πρόκειται για άτομα που λένε όπου βρεθούν και όπου σταθούν πως δεν πάει άλλο! Έχουν απογοητευτεί από το υπάρχουν πολιτικό σκηνικό από τους πολιτικούς και από τους θεσμούς. Δεν πιστεύουν τίποτα πια και πολλοί δεν έχουν καμία όρεξη για οποιαδήποτε δράση. Πολλοί από αυτή την ομάδα περιμένουν το νέο Μεσσία...
Βολεμένοι: Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι της σημερινής καταστάσεως που δεν έχει κανένα πρόβλημα με την υπάρχουσα κατάσταση. Κάποια από τα μέλη αυτής της κοινωνικής ομάδας είναι φανατικοί οπαδοί της κυβερνητικής παράταξης, άλλοι είναι ευκατάστατοι κάτοικοι των Β.Π και Ν.Π και κάποιοι άλλοι ήταν ανέκαθεν βολεμένοι. Οπότε αυτοί δεν πολυσκοτίζονται για τα θέματα περί πολιτικής....
Ωχαδερφιστές: Ομάδα που συγγενεύει με τους βολεμένους και η οποία περιλαμβάνει άτομα αποχαυνωμένα που απαξιώνουν τα πάντα και τους πάντες. Προφανώς δεν νοιάζεται για τίποτα περισσότερο από τον εαυτό τους το οποίο πολλές φορές δεν τον λαμβάνουν καν υπόψιν!

Κομματόσκυλα: Βαμμένοι με διαφορετικό χρώμα αλλά επικίνδυνοι και χυδαίοι δημαγωγοί τις περισσότερες φορές βρίσκονται παντού. Στα καφενεία, στα σχολεία στην τηλεόραση ακόμα και στο facebook. Άτομα που έχουν το κόμμα παραπάνω από θρησκεία. Οι ποιο πολλοί δεν πιστεύουν στις ιδέες αλλά στην «ομάδα». Κάτι σαν τους ειδωλολάτρες Χριστιανούς. Κάποιους τους καταλαβαίνω...Το κόμμα τους έδωσε ψωμί παρόλο που δεν το άξιζαν. Ψωμί που δεν έφαγε κάποιος άλλος. Μερικοί είναι κατά βάθος καλά παιδιά...

G-700 είναι μια γενιά νέων από τα 18-30 περίπου ετών με πολλά διαφορετικά χαρακτηριστικά. Κοινό τους στοιχείο η απολαβές τους η οποίες δεν ξεπερνούν τα 700€. Αρκετά μέλη της ομάδας αυτής είναι κοινωνικά ευαισθητοποιημένα και λαμβάνουν πρωτοβουλίες για την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής.

Επαναστάτες: Επαναστάτες κάθε είδους. Από αναρχικούς και άκρο-αριστερούς μέχρι και ακροδεξιούς και φασίστες...Κοινό τους στοιχείο η ανάγκη για επανάσταση...
Πιο πολύ γελάω με τους Αναρχοσοσιαλιστές που κυκλοφορούν με την mercedes του μπαμπά. Το diesel παντελόνι και το ray-ban γυαλί απαραίτητο αξεσουάρ στο να πέσει το σύστημα. Από την άλλη η Δαπιτισα φωνάζοντας και α και ου και όλου σας πηδάει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και εμπρός λαέ μην σκύβεις το κεφάλι με τον Καραμανλή και πάλι δείχνει ότι το μόνο που ξέρει και την νοιάζει είναι το κεφάλι και το ύψος... Αλλά έχουμε και άλλους πολλούς που θαυμάζω και ζηλεύω. Θέλω χιλιάδες post για να περιγράψω όλους. Μέχρι τότε επειδή είμαι πολύ ζηλιάρης θα πάω να βγάλω μια άδεια ασκήσεως επαγγέλματος επαναστάτη και εγώ...Όποιος ξέρει που μπορώ να βγάλω να μου πει...

Οι υπόλοιπες ομάδες σε άλλο post…

Περιβάλλον και πολιτική

Το 1990 τα περιβαλλοντικά θέματα δεν ήταν καν αντικείμενο καθημερινής συζήτησης. Ακούγαμε κάτι, κάπως μια στο τόσο. Σήμερα οι εξελίξεις έχουν φέρει το περιβάλλον στην πρώτη θέση του ενδιαφέροντος. Πολιτικά κόμματα όπως οι Οικολόγοι-Πράσινοι με την άνοδο των ποσοστών τους το αποδεικνύουν αυτό. Βέβαια σε αυτό το θέμα έχω πολλές ενστάσεις. Αρχικά πρέπει να καταλάβουμε ποιοι ακριβώς έχουν αγνά αισθήματα και ποιοι όχι. 2ον θα πρέπει να κατανοήσουμε εμείς τι θέλουμε και φέρνω ένα παράδειγμα απλό γιατί το θέμα εγείρει τεράστιας συζήτησης...Η κυρία από την Κηφισιά πρέπει να καταλάβει ότι η δερμάτινη γούνα που έχει στην ντουλάπα της και η «οικολογική συνείδηση» που νομίζει ότι απέκτησε εγγραφόμενη στην Greenpeace και ψηφίζοντας Οικολόγους-Πράσινους είναι 2 διαφορετικά πράγματα τα οποία δεν μπορούν να υφίστανται ταυτόχρονα.
Η αλήθεια είναι ότι το Περιβάλλον πλέον θα είναι η βάση κάθε συζήτησης πλέον. Άλλωστε ήδη πολυεθνικές εταιρίες και μεγάλα επιχειρηματικά κέντρα βγάζουν προς τα έξω όλο και περισσότερο το οικολογικό τους πρόσωπο...Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι διεθνή οικονομικοί οίκοι και σοβαροί και αναγνωρισμένοι οικονομολόγοι μιλάνε για τον «Πράσινο Καπιταλισμό» ή για τον «Καπιταλισμό κοινωνικής ευθύνης». Βέβαια καπιταλισμός και καλό είναι 2 πράγματα εξ διαμέτρου αντίθετα. Οπότε εγώ δεν πείθομαι ούτε από πράσινα ούτε από πορτοκαλί ούτε από ροζέ άλογα...

Η πολιτική και η βλακεία
Δύο έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Έχουμε βλάκες πολιτικούς, βλάκες βουλευτές και βλάκες ψηφοφόρους...Κάποιοι δε φτάνουν ακόμα παραπέρα και μιλούν για μια ολιγομελής Χούντα βλακών που διοικεί και έχει στις τύχες της αυτήν την χώρα. Δεν ξέρω.... Μέχρι να διαβάσω το βιβλίο του Θεόδωρου Καρζή η Βλακεία ως παράγων του ανθρώπινου βίου θα το παίζω «βλάκας» μπας και δεν με καταλάβουν οι βλάκες...

Υ.Γ1 Το κείμενο είχε γραφτεί εδώ και αρκετό καιρό..

Υ.Γ2 Εξεταστική, προσωπικές υποχρεώσεις και ενασχολήσεις με έκαναν να αμελήσω το blogging...Ο χειμώνας θέλω να ελπίζω να είναι καυτός όσο αναφορά το blog αυτό...

Υ.Γ3 Περιμένω τα σχόλια σας. Σοβαρά αυτήν τη φορά. Και από όλους όσους μπαίνουν σε αυτό το blog...Άντε και θα δεχτώ χιουμοριστικά από νέους αναγνώστες...

Ονειρουπόλεως 26...

2008-08-29T16:25:00.002+03:00

Μια νέα ιστορία αρχίζει...Είναι μια ιστορία αγάπης και έρωτα μια ιστορία αφιερωμένη σε εκείνη. Στην παντοτινή ηρωίδα ...

Στον κόσμο του σήμερα τίποτα δεν σταματάει. Τα πάντα κινούνται με απίστευτη ταχύτητα, μεγαλύτερη από ότι κάθε φαντασία μπορεί να φανταστεί. Και ο πλούτος, ο πλούτος είναι αυτός που καθορίζει τις ζωές των ανθρώπων...Ο Γιώργος έχει στην δούλεψη του αμέτρητα πλάσματα αυτού του κόσμου. Που γοργά γοργά παράγουν τον πλούτο του. Ο Γιώργος έχει και μια κόρη...Την Έλενα

Η Αφροδίτη θα ζήλευε την ομορφιά της μα ο Θεός είχε διαφορετική άποψη όταν την έπλαθε. Λαμπερή, όμορφη, δυναμική αυτή η γαλανομάτα ξανθομαλλούσα είχε κάτι παραπάνω από ομορφιά. Αυτό το κάτι δεν περιγράφεται με λόγια, δεν νοείτε να εξηγηθεί...Ούτε ο καλύτερος ποιητής δεν θα μπορούσε να το περιγράψει...

Ο Ιάσων ήταν ένας απλός ανθρωπάκος αυτού του κόσμου, ένας κοινός θνητός, ένας νέος με πολλά όνειρα, με παρωχημένες ιδέες, αγνά αισθήματα. Του άρεσε η ποίηση. Σαν όνειρο είχε να καταφέρει και αυτός να γράψει κάποτε ένα ποίημα έστω ένα δίστιχο. Κάτι δυνατό, κάτι τόσο ισχυρό που θα έκανε τον πιο σκληρό άνθρωπο πάνω σε αυτό τον κόσμο να λυγίσει και να κάνει το μαντήλι υγρό από τα σκουπισμένα δάκρυα

Μια μέρα ο Ιάσων είδε στο όνειρο του μια όμορφη κοπέλα. Ένα μελαχρινό Άγγελο. Πέρασε από μπροστά του και κοιτάζοντας τον με τα καταπράσινα μάτια της του είπε: Ψάξε να βρεις τον πραγματικό πλούτο...Ήταν ένα παράξενο όνειρο. Η κοπέλα με τα πράσινα μάτια είχε ηλιοκαμένο δέρμα και φορούσε ελαφριά ρούχα παρόλο που χιόνιζε...Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά πίσω της διέκρινε τον κατακόκκινο ήλιο, έτσι όπως είναι σε ένα ηλιοβασίλεμα.

Ο Ιάσων έβλεπε κάθε μέρα αυτή την κοπέλα κάθε μέρα όλο και κάτι διαφορετικό του έλεγε. Εκείνος προσπαθούσε κάθε βράδυ κάτι να της πει, να τις μιλήσει αλλά πάντα αποτύγχανε. Στην όψη της κάθε λέξη γινόταν αστείο δίχως γέλιο, δράμα δίχως δάκρυα...Και ο Ιάσονας ζούσε ένα δράμα για γέλια...
Η Έλενα είχε τα πάντα στην ζωή της. Είχε ότι ήθελε. Χρήματα και ευτυχία. Είχε σχεδόν όλου του είδους τα πλούτη. Είχε υλικά αγαθά είχε αγάπη, έρωτα και τώρα και στο παρελθόν. Αλλά τις έλειπε κάτι όμως. Κάτι για να σταματήσει να ζει στην πραγματικότητα. Να περάσει στον κόσμου του Ονείρου...

Στην προσπάθεια του να βρει τον πραγματικό πλούτο ο Ιάσων πήγε σε μια από τις πολλές δουλειές του Γιώργου πατέρα της Έλενας Δούλευε σκληρά. Ανέβαινε γρήγορα. Κέρδιζε όλο και περισσότερα. Η μήπως όχι; Ο χρόνος για να γράφει λιγόστευε, οι ιδέες στέρευαν...Στα διαλείμματα όμως συνέχιζε να πλάθει φανταστικούς κόσμους και να εξιστορεί αγάπες και έρωτες.

Μια μέρα η Έλενα πήγε στην δουλειά του μπαμπά της για να πάρει την καθιερωμένη επιταγή. Στο διάδρομο προς το γραφείο του μπαμπά της είδε ένα πεταμένο χαρτάκι. Έσκυψε και το πήρε στα χέρια της. Ήταν ένα ποίημα. Ένα ποίημα του Ιάσονα. Το διάβαζε και το ξαναδιάβαζε. ¨Ήταν ότι πιο ωραίο είχε διαβάσει πότε. Της έφερνε αμέτρητες εικόνες , σκέψεις. Το ποίημα της μιλούσε βαθιά μέσα της. Ήταν τόσο ρομαντικό...Και να φανταστείς ότι αυτή δεν ήταν καν ρομαντική . Το ίδιο βράδυ είδε ένα παράξενο όνειρο. Ήταν λέει ένα τεράστιο, γέρικο δέντρου. Κάπου στην μέση του πουθενά. Και μια φωνή που ακουγόταν από κάπου μακριά. Μια φωνή που έλεγε: Τι είναι αυτό που πραγματικά ζητάς; Κάτω από την σκιά του γέρικου δέντρου στεκόταν ένας άντρας. Καθισμένος στο έδαφος με σκυμμένο το κεφάλι. Είχε απλωμένο το χέρι σαν κάτι να ζητούσε...Τότε ένα μαγικό πλασματάκι ξεπήδησε από τον ουρανό. Έμοιαζε με μικρό πουλί. Και ψιθύρισε στην Έλενα ότι ο άντρας μπροστά της ήταν ο ζητιάνος του έρωτα.

Τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά για τον Ιάσονα, Από την στιγμή που έχασε εκείνο το ποίημα στην δουλεία είχε σταματήσει να ονειρεύεται αυτήν την πανέμορφη κοπέλα. Είχε χάσει το ταλέντο του, δεν μπορούσε για μέρες, για βδομάδες να γράψει τίποτα. Έβλεπε τα πράγματα στην δουλεία να μην του πηγαίνουν καλά Έχανε τα πλούτη του...Αποφάσισε ότι για όλα φταίει που έχασε το ποίημα και έτσι αποφάσισε να το αναζητήσει...

Ούτε όμως για την Έλενα τα πράγματα πήγαιναν καλά. Κάθε βράδυ έβλεπε παράξενα όνειρα. Χώρισε με το αγόρι της, η μητέρα της αρρώστησε. Ο πατέρας της κατέρρεε οικονομικά. Ήταν πλέον σίγουρη. Για όλο έφταιγε αυτό το ποίημα. Αυτός ο καταραμένος ποιητής...

Ο Ιάσων ήταν απελπισμένος γιατί δεν μπορούσε να βρει το ποίημα του. Δεν μπορούσε καν να το θυμηθεί...

Η Έλενα είχε μιλήσει με εκατοντάδες υπαλλήλους του πατέρα της. Κανείς δεν ήξερε για το ποίημα. Δεν μπορούσε άλλο. Κάθε βράδυ έκλαιγε. Δεν άντεχε άλλο.
Ένα βράδυ που έβρεχε, η Έλενα είδε ένα όνειρο. Πάλι το ζητιάνο, πάλι το δέντρο, το παράξενο πλάσμα αλλά αυτή την φορά η φωνή που ακούστηκε της είπε ξεκάθαρα. Αύριο βράδυ στις 12 πήγαινε στη οδό Ονειρουπόλεως 26...

Ο Ιάσων εκείνο το βράδυ είδε πάλι μετά από πολύ καιρό ένα όνειρο. Αλλά ήταν τόσο παράξενο. Η κοπέλα ήταν κάπως διαφορετική...Βέβαια δεν μπορούσε να την διακρίνει καλά γιατί κρυβόταν πίσω από ένα μεγάλο δέντρο. Αλλά τα μάτια της σαν να είχαν άλλο χρώμα, σαν να ήταν γαλάζια, και το δέρμα της δεν ήταν πια ηλιοκαμένο ήταν πιο λευκό, ίσως λίγο πιο ψυχρό. Πήγαινε στη οδό Ονειρουπόλεως 26 αύριο στις 12 του είπε....

Έτσι και έγινε. Την επόμενη μέρα η Έλενα ετοιμάστηκε για να πάει. Πήρε μαζί της το ποίημα χωρίς να ξέρει το γιατί και πήγε στο προκαθορισμένο μέρος....Το ρολόι έγραφε 12 παρά 1 λεπτό. Είδε ένα γέρικο δέντρο στο μέσο της μικρής αυτής οδού. Ένα δέντρο σαν αυτό του ονείρου...Πάνω του χαραγμένα ονόματα και πιο δίπλα σε ένα τοίχο γραμμένη η ιστορία του δέντρου. Λέγετε ότι κάτω από το δέντρο ήταν θαμμένοι δύο νέοι, δύο νέοι που ερωτεύθηκαν παράφορα που όμως η κοινωνία μας τους στέρησε το δικαίωμα στο όνειρο...

Ο Ιάσων έφτασε στις 12 και 1. Πλησίασε τρομαγμένος σιγά σιγά. Είδε ένα τεράστιο δέντρο. Και ξαφνικά από πίσω του ξεπρόβαλε μια πανέμορφη κοπέλα. Μια κόρη ξανθή με μεγάλα καταγάλανα μάτια και λαμπερό πρόσωπο. Η Έλενα πλησίασε τον φοβισμένο νέο. Ήταν ένα φυσιολογικό παλικάρι εκεί κάπου στα 25 σαν και αυτή. Άρχισε να του μιλάει αλλά εκείνος δεν απαντούσε. Δεν ήξερε τι να πει, είχε μείνει έκθαμβος, θαρρείς και ο χρόνος είχε σταματήσει. Θαρρείς και το έδαφος χανόταν από τα πόδια του.
-Λοιπόν θα μιλήσεις καθόλου; Τι είσαι;
-Ποιητής
-Ποιητής;
-Ναι
-Και γιατί ένας ποιητής δεν έχει λόγια;
-Ακόμα και ο καλύτερος ποιητής στο κόσμο δεν θα είχε λέξεις για να περιγράψει αυτό που εγώ βλέπω μπροστά μου αυτή την στιγμή.
-Δεν πιστεύω ότι είσαι ποιητής...

Τότε ο Ιάσων άρχισε να απαγγέλνει ένα ποίημα. Η Έλενα τον κοίταγε στα μάτια. Η φωνή του την διαπερνούσε. Το βλέμμα του την σκλάβωνε, το ύφος του ήταν τόσο ερωτεύσιμο...Ξάφνου σήκωσε το κομμάτι χαρτί. Το κοίταξε...Ναι ήταν το ίδιο, το ποίημα που άκουγε ήταν το ίδιο με αυτό που της απάγγελνε ο παράξενος νέος...Είχε βρει τον ποιητή! Τον πλησίασε...Το ίδιο έκανε και αυτός. Τα σώματα τους έτρεμαν, οι ανάσες του ήταν κομμένες, τα μάτια τους λαμπίριζαν. Πλησίασε και την φίλησε. Εκείνη ανταπέδωσε. Το μεγάλο γέρικο δέντρο έγειρε το κλαδιά του. Σαν να ήθελε να τους προστατεύσει, να τους κρύψει στα σπλάχνα του...

Το ίδιο συνέβαινε κάθε βράδυ. Κάθε βράδυ στις 12 βρίσκονταν στην οδό Ονειροπόλεως 26. Εκείνος απάγγελνε και εκείνη κοιτούσε. Αυτή τον κράταγε εκείνος απλά την θαύμαζε. Λόγια δεν υπήρχαν, μόνο η ανεμική κίνηση του δέντρου. Ησυχία...
Ένα βράδυ και ενώ ο Ιάσων απλά κοιτούσε την Έλενα, την ηρωίδα του, αυτή γύρισε την πλάτη της και έφυγε τρέχοντας. Και δεν ξανάρθε... Ο Ιάσων πήγαινε εκεί κάθε βράδυ. Μάταια...

Η ζωή του Ιάσονα όμως ξαναμπήκε στον ίσιο δρόμο. Είχε πλέον χαρές, κέρδη στην ζωή και στην δουλεία του. Είχε ξαναβρεί και το ταλέντο του στο γράψιμο...
Το ίδιο συνέβαινε και με την Έλενα, είχε πλέον την παλιά της ζωή. Σε λίγες μέρες θα παντρευόταν ένα πλούσιο και όμορφο νέο.

Ήταν Πέμπτη βράδυ, έξω έβρεχε καταρρακτωδώς και φυσούσε με μανία. Ο Ιάσων αποφάσισε να μην πάει για πρώτη φορά μετά από καιρό στην Οδό Ονειρουπόλεως 26. Το ίδιο βράδυ η Έλενα σκέφτηκε μετά από καιρό να πάει στην οδό Ονειρουπόλεως 26. Βγήκε έξω. Έφτασε μετά από λίγο. Όλα ήταν όπως τα είχε αφήσει. Το δέντρο, οι επιγραφές, οι τοίχοι, όλα ίδια, μόνο ο ποιητής έλειπε. Τον περίμενε όλο το βράδυ. Τα ρούχα της είχαν γίνει μούσκεμα, το δέρμα της υγρό τα μαλλιά της ανακατωμένα. Κρύωνε...Σε λίγο θα ξημέρωνε. Αποφάσισε να φύγει. Σηκώθηκε...Ξάφνου βλέπει απέναντι της καθισμένο ένα νέο άντρα με σκυμμένο το κεφάλι και απλωμένο χέρι. Το γέρικο δέντρο για άλλη μια φορά έβαλε τα κλαδιά του μπροστά, η νύχτα μεγάλωσε...Του έπιασε το χέρι. Ήξερε ότι ήταν ο ζητιάνος που είχε δει στο όνειρο της. Εκείνος σηκώθηκε όρθιος. Σήκωσε τι κεφάλι του και την κοίταξε μέσα στα καταγάλανα μάτια της. Ήταν ο Ιάσων, Εκείνη τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Έκαναν έρωτα...Το δέντρο είχε φροντίσει για όλα...
Ξημέρωνε έπρεπε να φύγουν...Τότε εκείνη του είπε ότι δεν γίνεται...Ότι παντρεύεται κάποιον άλλο, ότι τέτοιοι έρωτες υπάρχουν μόνο στα παραμύθια. Εκείνος την παρακάλεσε, έκλαψε αλλά μέσα του ήξερε...Πλησίασε τα χείλη της για τελευταία φορά...Την φίλησε...Σηκώθηκε και χάθηκε στο σκοτάδι. Ένας ποιητής ξέρει ότι οι μεγαλύτεροι έρωτες είναι απραγματοποίητοι. Ξέρει ότι ένας έρωτας για να είναι τέλειος δεν πρέπει να είναι αληθινός.

Στις 7 το πρωί το ξυπνητήρι χτύπησε. Ο Ιάσων σηκώθηκε γρήγορα. Είχε δει ένα παράξενο όνειρο. Θαρρείς και ονειρευόταν μέρες. Κάτι, ότι δούλευε σε έναν Γιώργο, για ένα δέντρο, για μια κοπέλα με γαλάζια μάτια, για μια οδό Ονειρουπόλεως...

Πήρε την πένα του και άρχισε να γράφει. Μια νέα ιστορία άρχιζε. Μια ιστορία αγάπης και έρωτα. Μια όμορφη κοπέλα. Με ωραία μάτια.... Μια ισπανίδα χορεύτρια λοιπόν, η Ελένα με απίστευτα καταγάλανα μάτια. Η ηρωίδα του...Η παντοτινή του ηρωίδα...

30 χρόνια μετά...

2008-07-09T14:39:00.002+03:00

-Μαρίαααααα.......Μαρία...ΜΑΡΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ.....

-Μάλιστα κύριε...

-Που είσαι που φωνάζω;

-Συγγνώμη μίλαγα στο τηλέφωνο.

-Καλά οκ. Λοιπόν πάρε αυτή τη λίστα με ονόματα και βρες μου τα τηλεφωνά τους...Σου έχω γράψει και στοιχεία για να βρεις τα πραγματικά πρόσωπα αυτή την φορά...

-Ξέρετε....

-Οκ ξέρω ρε Μαρία για τις προάλλες, μην μου τα ξαναλές, έλεος!

-Όχι....Απλά σήμερα πρέπει να φύγω νωρίτερα...

Είπε η Μαρία πριν δει την οργή του αφεντικού να ξεχειλίζει...Αλλά ήταν συνηθισμένη...

-Τιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι;Με δουλεύεις; είπε δίνοντας μια γροθιά στο τραπέζι...

-Για αυτό σε πληρώνω ξέρεις...Δεν θα ανεχτώ άλλο αυτή την συμπεριφορά. Τέλος! Ως εδώ, σήμερα θα κάτσεις μέχρι αργά!

-Ξέρετε....

-Σιωπή! Μίλησα....

-Σήμερα έχει γενέθλια ο Γιαννάκης...του είπε η Μαρία. Αμέσως ο θυμός έφυγε από μέσα του. Έσκασε ένα χαμόγελο, πήρε την Μαρία στην αγκαλιά του και της ζήτησε συγνώμη...

-Με ξέρεις. Αυτός είμαι. Ξανά συγνώμη. Λοιπόν άντε τι κάθεσαι θα περιμένει το παιδί...Γρήγορα, πες του Θανάση του σοφέρ να σε πάει. Όσο για το Γιαννάκη πες του ότι θα περάσω το βράδυ να του φέρω το δώρο του...

-Ξέρετε δεν είναι ανάγκη, θα πάω με λεωφ....

-Όχι! Λοιπόν άντε τώρα γιατί έχεις αργήσει....

Η Μαρία του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και έφυγε γρήγορα...Τον ήξερε καλά. Σχεδόν 10 χρόνια συνεργάτες...Καλό παιδί...Και τις έκανε πάντα τα χατίρια, αφού της έβγαζε το λάδι πρώτα...Γελούσε μέσα της...Του άξιζε να είναι εκεί...ήταν τόσο καλός...

-Πέγκυ! Φώναξε δυνατά

-Μάλιστα κ.Γιάννη

-Φώναξε μου τον κ.Βασίλη

-Ποιον από όλους κύριε;

-Τον Βασίλη που ήταν το πρωί εδώ

-Α κατάλαβα!

-Μισό γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβες...Για ποιον λέω;

-Αυτόν που είναι κουμπάρος σας...

-όχι ο Βασίλης αυτός! Έλεος! Δεν σου λέω για τον κ.Βασίλη όπως κανονικά θα έπρεπε να τον λες...Σου λέω για τον κ. Βασίλη που εσύ τον αποκαλείς με το εξευτελιστικό Billy…

-Α ο Billy…

-Έλεος! Όχι και μπροστά μου! Είπαμε κ.Βασίλη και αυτόν! Ολόκληρος προσωπικός μου σύμβουλος, το δεξί μου χέρι. Άσε που δεν ξέρω αν ξέρεις ότι είναι υπεύθυνος πολικών θέσεων...

-Τσου...

-Πως να το ξέρεις! Έλεος! Τζάμπα σας πληρώνω εδώ μέσα! Γρήγορα βρες τον!

Η Πέγκυ έτρεξε γρήγορα να βρει τον Billy. Προσωπικός φίλος του βουλευτή και σύμβουλος του. Πρώτα όμως φίλος...

Μετά από λίγο...

-Που ήσουν ρε;

-Λοιπόν αν ήρθα εδώ για να μου πεις πάλι για το δημοσίευμα πραγματικά αντίο ζωή...Είπαμε δεν ασχολούμαστε! Δεν θα κάτσουμε να ασχοληθούμε με τον κάθε δημοσιογραφίσκο! Άντε που θες και επιστολή απάντησης!

-Όχι ρε...

-Ναι όχι! Τι με θες τότε;

-Που ήσουν...

-Στο γραφείο...

-Α ναι;

-Ναι

-Γιατί εγώ πιστεύω ότι ήσουν με Τζιορτζίνα;

-Ωραία με αυτή ήμουν στο γραφείο και κάναμε δουλεία...

-Τι δουλεία; Τις άλλαζες την λάμπα στο γραφείο;

-Όχι ακριβώς...Αλλά...

-Μην μου λες εμένα ηλιθιότητες...Ξέρεις πολύ καλά γιατί τις προσλάβαμε και τις δύο εδώ μέσα...Είπαμε για να υποδέχονται τους ψηφοφόρους...όπως επίσης είπαμε ότι θα πάρει μία ο καθένας! Διάλεξε επιτέλους! Τζιορτζίνα η Πέγκυ;

-Καταρχάς ναι το είχαμε πει αλλά εγώ φταίω που εσύ είσαι ανίκανος. Που έχεις μείνει στην Αναστασία...

-Ε!

-Οκ σόρρυ! Εγώ φταίω που έχεις φάει κόλλημα με την Μαρία! Μια χωρισμένη γυναίκα με παιδί! Που ακούστηκε βουλευτής να γουστάρει την γραμματέα του! Και με παιδί! Αντίο ζωή απλά...

-Οκ τι θες να κάνουμε τώρα; Μην με νευριάζεις...

-Όχι θα σε νευριάσω! Είπε με δυνατή φωνή ο Βασίλης και συνέχισε να του κάνει λεκτική επίθεση. Του έλεγε για την Μαρία. Για το πόσο ηλίθιος ήταν που δεν προχώρησε με την Αλεξία Βαρδινογιάννη, μια πολύ καλή, έξυπνη, πλούσια, και ισχυρή κοπέλα που θα τα του έδινε άλλη ώθηση...

-Ε για την Αλεξία τα έχουμε πει...

-Τι ΄χουμε πει ρε ρε ρε ρε καρμίρη. Που όταν ο θεός μοίραζε μυαλά κράταγες ομπρέλα. Γκέκα. Που 2 φορές γκέκες είναι αυτοί που σε ψηφίζουν...

-Και εσύ το κάνεις...

-Λάθος! Τι να κάνω με σένα που έμπλεξα...Συνέχισε ο Βασίλης στον καθημερινό του τσακωμό με τον Γιάννη. Η Μαρία τους είχε συνηθίσει τόσα χρόνια εκεί μέσα...Και ο Βασίλης συνέχισε να του τα χώνει για κανά 10λεπτο...

-Βλάκα! Ηλίθιε! Τρισάθλιε! Βλάχο! Που ούτε στο χωριό σου δεν σε ψηφίζουν...

-Εεε, Αθηνά κατεβαίνω...

-Ναι, και σιγά μην σε ψήφιζαν! Ρε τι έχουμε πάθει!

-Καλά καλά! Του είπε ο Γιάννης που είχε χαλάσει όλη του την ενέργεια φωνάζοντας στην Μαρία!

-Λοιπόν πάρε αυτή την λίστα με ονόματα και βρες τηλέφωνα!

-Εγώ; Δώστα στην Μαρία!

-Λείπει, έχει γενέθλια ο Γιαννάκης....

- Ε βέβαια έχουμε και τον Γιαννάκη...Αν φρόντιζες τα παιδιά σου όπως τον Γιαννάκη...Κοιτάχτηκαν στα μάτια για μερικά δευτερόλεπτα. Ο Βασίλης ήξερε ότι είχε πει βλακεία. Αυτός ο ηλίθιος παρορμητικός μου σκέφτηκε μέσα του...

-Σόρρυ δεν το εννοούσα

Ο Γιάννης του είχε γυρίσει πλάτη. Τον λυπούσε αυτή η κουβέντα. Η Αναστασία, η πρώην γυναίκα του ζούσε σε μια επαρχιακή πόλη με τα 3 παιδιά τους...Χώρισαν για να έχουν τα παιδιά μια φυσιολογική ζωή. Χώρισαν γιατί ο ένας από τους 2 δεν ήταν και πολύ ερωτευμένος...Χώρισαν και τώρα ο Δημητράκης, Ο Γιωργάκης και η Νανσυ μεγαλώνουν σαν όλα τα άλλα παιδία. Χωρίς τα προνόμια ενός βουλευτή. Με τις αδικίες που βιώνουν όλα τα παιδιά...Γιατί έτσι υπάρχουν καθηγητές που τα αδικούν...Ο Γιάννης πάει και τους βλέπει σχεδόν κάθε Κυριακή...

-Καλά οκ. Λοιπόν πάρε αυτή τι λίστα και βρες γρήγορα τα τηλέφωνα....

-Έρχομαι αμέσως

...Βέβαια ο Βασίλης πήγε με στο γραφείο του άλλου Βασίλη(υπεύθυνου οργάνωσης) για να μιλήσουν και έδωσε την λίστα στο Κωστάκη...

Στο μεταξύ μπαίνει στο γραφείο ο Κάρα...

-Έλα ρε Κάρα που ήσουν...

-Ε εδώ μωρέ....

-Τα φυλλάδια τα μοίρασες;

-Ξέρεις γιατί σε πληρώνω;

-Γιατί δεν μπορείς χωρίς εμένα αλλιώς; Γιατί με αγαπάς; Γιατί είμαι ωραίο παιδί και μαζεύω γυναικείες ψήφους;

-Όχι σε πείρα γιατί μόνο για αυτό είσαι ικανός για φυλλάδια...

-Άντε ρε εγώ είμαι πανεπιστήμονος...

-Ωχ σόρρυ έχεις δίκιο! Συγγνώμη. Ξέχασα ότι πήρες πτυχίο στα 35 με τα χίλια ζόρια...

-Ρε είμαι πανεπιστήμονος σου λέω...

-Ούτε καν επιστήμονας δεν είσαι όχι πανεπιστήμονος...

-Είσαι και παλιόγαυρος...

-Ε ε ε ε ε ε ε;

-Τι ε ρε;

-Ποιος σηκώνει κούπες πες μου; Ποιος είναι αυτός που πανηγυρίζει;

-Εγώ ρε! Ο πολυμετοχικός

-Άσε ρε...

-Καλά πήγαινε να μοιράσεις τώρα τα φυλλάδια και το βράδυ θα πάμε για μπύρες...

-Οκ...Αλλά να ρωτήσω την μαμά μου πρώτα! Να μου το θυμίσεις....

-Χα χα...Καλά πήγαινε τώρα....

Απίστευτος ο Κάρα όλη την ώρα αστεία! Ήταν καλός στο να προσελκύει ψηφοφόρους....

............

Μετά από καμιά ώρα...

-Έλα στην έφερα του φώναξε ο Βασίλης ανοίγοντας την βαριά πόρτα του γραφείου του..

-Μπα τόσο γρήγορα;

-Ε ναι είδες!

-Πες μου μόνο ότι δεν τα βρήκε ο Κωστάκης, Αυτό μόνο!

-Όχι ρε...

-Έλεος ρε Βασίλη! Πάλι τον Κωστάκη έχωσες;

-Άσε μας ρε...

-Ρε τι σου έχω πει; Σου έχω πει η δεν σου έχω πει να μην απασχολείς τον Κωστάκη με ηλιθία πράγματα; Το παιδί έχει σπουδάσει οικονομικά και πολιτικές επιστήμες στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου...

-Σιγά...

-Τι σιγά ρε; Που έχει κάνει τόσες πολιτικοοικονομικές μελέτες για πάρτυ μου; Που σχεδόν όλες μου οι προτάσεις για κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά θέματα είναι του Κωστάκη...Σου έχω πει τον Κωστάκη και τα μάτια σου! Χάρη σε αυτόν δεν έγραψαν τα «Νέα» ότι είμαι ο πιο ανερχόμενος πολιτικός; Ο Κωστάκης να είναι καλά και όλα τα άλλα έρχονται...

-Α πρέπει να πας και στην εκπομπή του Γαρυφαλόπουλου το βράδυ...

-Σιγά μην πάω. Πάρ’ τον και πες του ότι αρρώστησα, το βράδυ θα πάμε για ποτό...

-Α ωραία....

-Θα πάμε στα παλιά μας στέκια...Κέντρο μεριά...Όπως παλιά...Πες το και στους άλλους...Και θα πιούμε μπύρες...Πράσινη, όχι τις άλλες τις ακριβές...

-Καλά πας καλά η σε πείραξε η ζέστη σήμερα από το πρωί; Πως θα πάμε εκεί, έχουμε να πατήσουμε χρόνια...

-Τέλος! Πήρα την απόφαση μου! Πες και στον Κωστάκη...Και ότι θέλει να το έχει...

-Μωρέ γυναίκα θέλει το μαμούχαλο που δεν έχει πάει πότε...

-Ε! Πρόσεχε πως μιλάς...

-Άσε μας μωρέ! Α το βρήκα...Θα πάρω τον Κωστάκη και θα πάμε σε ένα special μέρος...

-Όχι! Άσε θα δούμε τι θα κάνουμε με τον Κωστάκη! Θα το αναλάβω εγώ το θέμα...

-Εσύ δεν μπορείς να βρεις του εαυτού σου θα βρεις του Κωστάκη;

Τότε ο Γιάννης πιάνει ένα τασάκι και του το φέρνει στο κεφάλι...Ευτυχώς ήταν πλαστικό και δεν πόνεσε...Και κατόπιν ο Βασίλης έφυγε πήγε να συνεχίσει τις δουλειές του...Ο Γιάννης είχε την λίστα στα χέρια του...Ήταν μια λίστα με παλιούς γνωστούς, παλιούς φίλους και μακρινούς συγγενής...Ήταν μια λίστα που τα είχε όλα...Αγάπη, μίσος, έχθρα και φιλία...Σήμερα θα έπαιρνε τα τηλεφωνά του...Θυμήθηκε το παρελθόν του...Και όλα αυτά από ένα χαρτί που είχε βρει με κάτι σημειώσεις...Ένα χαρτί που είχε γράψει κάτι πριν το περάσει σε ένα blog που είχε παλιά...

Για να δούμε σκέφτηκε...Από που να αρχίσω....Και επέλεξε μία κοπέλα πρώτα, μία από την ΑΣΟΕΕ...

-Ναι...

-Καλησπέρα σας δεν νομίζω να ενοχλώ...

-Ποιος είναι;

-Ελίνα δεν νομίζω να ενοχλώ...Αν είναι πες μου να πάρω μετά...

-Αν μου λεγες και ποιος είσαι...

-Ελίνα μου έχεις την τιμή να μιλάς με ένα παλιό σου φίλο από την Ασοοεε

-Ναι....

-Λοιπόν εδώ στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής βρίσκετε ένας πρώην blogger….

-Γιάννη;

-Ναι αυτός είμαι!

-Βασικά μήπως να σε λέω κ.Βουλευτά τώρα; Η να σου μιλάω στο πληθυντικό;

-Όχι βρε Ελινάκι...Αφού με ξέρεις...

-Ναι...Πως ήταν αυτό;

-Καταρχάς, ξεκινάμε από τα σημαντικά! Με ψηφίζεις;

Φυσικά το είπε γελώντας στην παλιά του φίλη...

-Βασικά...Η αλήθεια είναι...

-Μπράβο βρε Ελινάκι! Ούτε οι παλιοί μου φίλοι ε; Και πως θα πάω εγώ μπροστά;

-Ξέρεις μένω στο....

-;Eλα βρε πλάκα κάνω...Για πες που είσαι που βρίσκεσαι τώρα; Καταρχάς παντρεύτηκες; Έκανες οικογένεια;

-Ναι...Εσύ;

-Εγώ παντρεύτηκα, χώρισα, έχω 3 παιδιά και τώρα είμαι δεσμευμένος με την πολιτική! Αλλά πες μου τα δικά σου! Την δικιά μου την ιστορία μπορείς να την διαβάσεις σε εφημερίδες και Ιντερνετ...

-Λοιπόν από που να ξεκινήσω;

-Αμέσως μετά το πανεπιστήμιο...

-Λοιπόν πήγα για μεταπτυχιακό στην Αγγλία...Εκεί γνώρισα τον Αλεσσάντρο έναν ιταλό που έκανε και αυτός μεταπτυχιακό...Ε ερωτευτήκαμε και ύστερα από 3-4 χρόνια παντρευτήκαμε....Μέναμε για χρόνια στην Ιταλία..Κάναμε και 2 παιδιά...

-Άντε βρε! Είχες γίνει Ιταλίδα δηλαδή;

-Ναι...Ε μετά από 10 χρόνια γάμου χωρίσαμε...Και επέστρεψα Ελλάδα με τα παιδιά...

-Ε τα έχει αυτά η ζωή...Τώρα;

-Ξαναπαντρεύτηκα μετά από μερικά χρόνια τον Χρήστο και τώρα ζούμε και οι 5 ευτυχισμένοι...

-5;

-Εγώ, ο Χρίστος τα 3 παιδιά μας...

-3;

-Ναι απέκτησα και ένα κοριτσάκι με τον Χρίστο...

-Τα άλλα; Αγόρια, κορίτσια;

-Ένα αγόρι ένα κορίτσι

-Άρα έχεις 2 κορίτσια και ένα αγόρι! Αυτά είναι! Πόσο είναι;

-Ο μεγάλος είναι 20 η μικρή 15 και η Μαίρη 4άρων...

-Μπράβο ρε Ελίνα πολύ χαίρομαι! Δουλεύεις τώρα; Ο Χρίστος;

-Ναι σε τράπεζα! Εκεί γνωριστήκαμε....

-Που;

Και ενώ η Ελίνα του έλεγε εκείνος συνέχισε να σημειώνει...Να σημειώνει τα πάντα...

-Οκ βρε Ελίνα μου! Για πες για τους άλλα παιδιά τώρα...Βλέπεστε καθόλου;

Και ξεκίνησαν μια ατέλειωτη συζήτηση όπου έλεγαν και οι 2 για το παρελθόν τους...Ήταν σίγουρα κάτι που και τους δύο τους έφερνε μία νοσταλγία αλλά όχι λύπη! Απλά για τα χρόνια που πέρασαν, για αυτά που έμεινα πίσω...

-Άντε! Παντρεύτηκε και αυτή;

-Ναι...

-Μάλιστα....

-Έχει 4 παιδιά και ασχολείται όλη μέρα με το σπίτι. Δεν έκανε καριέρα...

-Ε όχι δεν υπάρχει αυτό που λες! Για δες πως αλλάζει ο κόσμος...

-Ναι άσε...

-Για πες η φίλη σου η Σοφία

-Έχουμε χαθεί δεν ξέρω...

-Η....πως την λένε....Από την σχολή μωρέ....Μια καλή κοπέλα με αρχαίο όνομα....

-Η Αριάδνη;

-Ναι αυτή!

-Μια χαρά είναι και αυτή! Οικογένεια και τα σχετικά όπως όλες...

-έμεινε καμία ανύπαντρη; Γεροντοκόρη που λέμε; Χα χα...

-Ναι η [.......]....

-Καλά να πάθει! Της άξιζε...Χα χα...Όχι μωρέ ακόμα και για αυτήν κρίμα....

-Ε ναι....

-Μάλιστα...Για δες πως αλλάζει ο κόσμος 30 χρόνια μετά...

-Ναι...Εσύ τι θα γίνει θα σε δούμε και υπουργό;

-Μπα δεν είμαι καρεκλοκένταυρος εγώ...

-Χα χα...

-Λοιπόν χάρηκα που μιλήσαμε...Θα κανονίσουμε μια μέρα να βρεθούμε η πληροφορική με τον marketing...Εμείς είμαστε όλοι παρέα...Εσύ θα κανονίσεις να μαζέψεις όλους, και όλοι θα έρθουν με τα παιδιά τους...Ακόμα και η φίλη μας με τα 4 παιδιά...

-Οκ Γιάννη...

-Λοιπόν Ελινάκι χάρηκα, τα ξανάλεμε...

Και έκλεισε το τηλέφωνο...Πλάκα είχε! Σκεφτόταν πως αλλάζει ο κόσμος! Και παρόλο που ήταν καλόκαρδος είχε ψιλοχαρεί για την συμφοιτήτρια του που είχε μείνει γεροντοκόρη...Δεν την πήγαινε καθόλου...Αλλά και πάλι...Του φαίνονταν τόσο μακρινά αυτά...Σε κάθε περίπτωση όμως έπρεπε να ρίξει μια ματιά στο παρελθόν...

Ε το επόμενο τηλέφωνο ήταν σε ένα φίλο από το χωριό. Μετά μια πρώην του, στην συνέχεια έναν από τους καλύτερους του φίλους στο στρατό. Για το τέλος άφησε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα...Βέβαια αυτή δεν ξέρουμε αν σήκωσε το τηλέφωνο και τι του είπε...

Μετά από μια ώρα....

-Έλα ρε τελείωσες τα τηλέφωνα;

-;Oχι γιατί;

-Πρέπει να παρευρεθούμε σε μια συνάντηση...Ακούγεται ότι ο Άγγελος θα πάει για υπουργός....

-Ποιος αυτός ο ελεεινός γλείφτης που θα πούλαγε μέχρι και την μάνα του για φήμη και εξουσία;

-Ναι αυτός....

-Μπορείς να μου πεις γιατί δεν τον ξεμπρόστιαζα όταν έπρεπε;

-Εμ.........

-Έλεος με το λαμόγιο...Που θα γίνει και υπουργός....

-Καλά κανά υπουργό αθλητισμού θα τον βάλουν για να χαίρετε...

-Μάλλον αυτό ακούγεται....

-Ε τότε τι μου το λες ρε; Τι μας νοιάζει άστον να χαίρεται...Ο λαός θα κρίνει....

-Καλά τους ίδιους ψήφους πήρατε....

-Ναι αλλά εγώ δεν πείρα ψήφους επειδή είχα ωραία φωτογραφία και με ψήφιζαν τα κοριτσάκια...Κάτι κοριτσάκια τον ψήφισαν από την Νεολαία, βασικά ξέρεις τι ακούγεται, ότι τα έχει με την Τζένη από την Πάντειο κρυφά από την γυναίκα του...Κρίμα και είναι τόσο καλή γυναίκα...Την ήξερα....

-Και εγώ....

-Τέλος πάντων....Δεν μας πολυνοιάζει για να θέσουμε veto αλλά ναι να μαζευτούμε...

-Οκ θα ειδοποιήσω και τους άλλους....

-Για μεθαύριο μην με υπολογίζεις το βράδυ...

-Γιατί;

-Θα βγω...

-Με ποιον;

-Με την Τζένη Μαστρονικολάκη....

-Ποια είναι αυτή;

-Υποψήφια playmate…

-Και που την γνώρισες αυτή πάλι ρε;

-Ε τι χτεσινοί είμαστε;

-Άντε ρε γκέκα....

-Καλά καλά αλλά άλλος θα είναι στο club με την playmate…

-Οκ κ.γαμάτε...Μόνο μην με μπλέξεις πάλι...

-Μμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμ

-Καλά δεν έχω όρεξη πάλι να δω στήλη στην espresso πολιτικός προωθεί γνωστός πολιτικός, και μετά να πληρώνω τους ηλίθιους για να θάψουν το θέμα...

-Όχι όχι μην φοβάσαι θα είμαι ήρεμος....Αφού σκέφτομαι να πάρω και τον Κωστάκη μαζί...

-Όχι! Όχι και πάλι όχι! Να του βρούμε γυναίκα είπαμε όχι να ξεχάσει αυτά που ξέρει...Ρε είσαι σοβαρός; Θες να τρέχουμε πάλι;

-Καλά καλά...

-Το βράδυ θα πάμε για μπύρες έτσι...

-Ναι....

-Άντε να θυμηθούμε τα παλιά...Πες το στους Βασίληδες και στον Νίκο....

Και έτσι και έγινε...Περπάτησαν στα στέκια εκείνα όπου ερωτεύτηκαν όπου πόνεσαν όπου γίνανε άντρες...Κάτω από το φως του φεγγαριού μια παρέα είχε πάει να βρει έναν κόσμο που χάθηκε....Τα σημάδια του οποίου είναι ακόμα νωπά. 30 χρόνια μετά...Ο αιθέρας τους σιγοψιθύρισε τα τραγούδια που άκουγαν, ο εφημεριδοπώλης στην γωνία τους χάρισε ένα απόκομμα από τότε....Έμοιαζαν χαμένοι...Σαν να συλλέγουν τα απομεινάρια ενός γκρεμισμένου σπιτιού...Και ξάφνου, ένα άστρο έλαμψε μπροστά τους και έκανε την νύχτα μέρα...Και μια φωνή ακούστηκε από έναν άστεγο κουρελιάρη τραγουδοποιό...Μια φωνή που έλεγε...

Το παρελθόν σου και αν ξεχάσεις

Εκείνο θα έρθει και θα σε βρει,

Αν το λησμονήσεις κατάρα βαριά θα χεις,

Αν όμως το αγαπήσεις,

Ανήσυχο μου αλάνι είναι γραφτό να ευτυχήσεις....

10+1 Αγαπημένα Τραγούδια...

2008-07-02T14:55:00.003+03:00

Λοιπόν, η επιλογή ήταν δύσκολη...Έπρεπε να κάνω top-10 αλλά δεν μπόρεσα...Βρήκα 11 τραγούδια αφήνοντας εκτός πολλά αγαπημένα...Για να τα πάρουμε με την σειρά...

1 τραγούδι αφιερωμένο που αλλού, σε εκείνη...

Τι να κάνουμε, χωρίς εσάς δεν μπορούμε...

2) Ένα τραγούδι από μια κοπέλα με την οποία είμαι ερωτευμένος...

Η καρδιά, η καρδιά μου, έτσι είναι η καρδιά
θα τη βρω, θα την πιάσω, θα την πάρω αγκαλιά
και θα βγω άλλο βράδυ με φιλιά και ποτά
και θα λέω είμαι εντάξει μα δε θα 'μαι καλά

3)Ενά τραγούδι ολίγον μελαγχολικό...Δεν το ξανακούω...

Μην κάνετε το λάθος αυτό. Ευτυχώς εγώ δεν το έχω κάνει.

4) Πάμε σε κάτι πιο ποιητικό πιο μελωδικό τώρα...

Δυό μικροί αγγέλοι
που στα ονειρά τους θέλαν την Νεφέλη
να την ταίζουνε ρόδι και μέλι
να μη θυμάται να ξεχνάει τι θέλει.
Την πλανέψανε.

5) Πάμε τώρα να ακούσουμε κάτι που το έχουμε ακούσει άπειρες φορές. Από τον αγαπημένο μου καλλιτέχνη Αλκίνοο Ιωαννίδη.

Θα είμαι κοντά σου όταν με θες..

6)Δεν μπορώ να πω κάτι για αυτό το τραγούδι. Ο κ.Π........ είναι θεός...Αφιερωμένο στο αδικοχαμένο αυτό κορίτσι...

θα πάω και ας μου βγει και σε κακό...

7)Ας αφήσουμε λίγο τα παραπάνω και ας πάμε σε 2 κομμάτια ας πούμε "πολιτικού" περιεχομένου...Πρώτα ο κ.Θάνος...

μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες

8) Και αμέσως μετά ένας από τους αγαπημένους του φίλου μου του Βασίλη, ο Βασίλης!

Εγώ κρατάω την ουσία και ονειρεύομαι...

9)Έχω αδικήσει τις κυρίες αοιδούς και πρέπει να επανορθώσω...Δήμητρα Γαλάνη...

Σ' όνειρο είχα δει
φινάλε και αρχή
κι έτρεμε η φωνή
μη σπάσει και φανεί

10) Δεν μπορούσε να λείπει το καλύτερο συγκρότημα ever οπότε διαλέγω ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια από την τελευταία τους συναυλία στο Λυκαβηττό...

Το ξέρω πως δεν το διάλεξα
αν έπρεπε τη σκέψη μου να ορίζεις
μα ακόμα δεν κατάλαβα
γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις

Και τώρα το +1. Τα λόγια είναι περιττά...

Να μ'αγαπάς...

Αυτά για σήμερα και έπονται και άλλα...

Πάρε θέση...

2008-06-26T23:48:00.005+03:00

Όταν νευριάζω ότι μου τι δίνει κάτι πολύ ότι θέλω να γίνω εριστικός(το γουστάρω αφάνταστα αυτό), όταν θέλω να κρίνω, όταν γελάω με τους άλλους και όταν συμβαίνουν γενικώς διάφορα μέσα μου θυμάμαι αυτό το κείμενο...

...Όπως το κάθε άτομο χρειάζεται ένα σκοπό στη ζωή του για να πάρει νόημα η ζωή αυτή, για να συντονίζει όλες του τις προσπάθειες προς μια ενιαία κατεύθυνση και να το βοηθά εντείνοντας τις δυνάμεις του να γίνεται ολοένα καλύτερο, το ίδιο και ένας ολόκληρος λαός. Αλλιώς, άτομο και λαός αφήνονται στην τύχη και ζουν ζωή της στιγμής, χωρίς προοπτική και ελπίδα για πρόοδο πραγματική. Όπως όμως στο άτομο ο σκοπός τη ζωής του είναι δυναμογόνος όταν πηγάζει από μέσα του, από τις δικές του ανάγκες και δυνατότητες, έτσι και για το λαό. Κι αυτόν μπορεί να τον συγκινήσει και να τον εμπνεύσει μονάχα ένα ιδανικό που ριζώνει στο δικό του χώμα και στη δική του φυσική ζωή. Ιδανικό δηλαδή που πηγάζει από την ιστορία του και τη ζωντανή του παράδοση, που ταιριάζει με την ψυχολογία του, με τον τόπο του και τις ανάγκες που δημιουργεί.

Τέτοιο ιδανικό βγαλμένο μέσα από το ελληνικό χώμα και την ιστορία του λαού του είναι ο ανθρωπισμός. Ανθρωπισμός θα ειπεί να πλάθουμε ανθρώπους με γερό και ωραίο σώμα, με καθαρό στοχαστικό νου, με δυνατή θέληση και σεβασμό και αγάπη στους συνανθρώπους τους. Ανοιχτομάτες που είναι σε θέση να κρίνουν οι ίδιοι υπεύθυνα όσα προβλήματα τους παρουσιάζει η ατομική και ομαδική ζωή τους, χωρίς να παρασύρονται σαν άβουλη αγέλη από τον πρώτο δυνατό ή δημαγωγό της ημέρας. Ανθρώπους ικανούς να εξασφαλίζουν οι ίδιοι με την προσωπική τους εργασία τους υλικούς όρους της ζωής τους, όσοι χρειάζονται για να κρατιέται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και να καταφάσκουν ελεύθερα τις δεσμεύσεις που επιβάλλει η ομαλή συμβίωση με τους συνανθρώπους τους και η προκοπή τους. Ικανούς να οργανώσουν τη ζωή της λαϊκής ολότητας όπου ανήκουν έτσι, που και τα άτομα και η ολότητα να προκόβουν και να καλυτερεύουν όλο και περισσότερο το επίπεδο της υλικής και πνευματικής τους ζωής. Για την προκοπή της να μη ρίχνουν την ευθύνη σε άλλους ή και στην τύχη, παρά να νιώθουν τον εαυτό τους όχι μόνο συνυπεύθυνο με τους φυσικούς ηγέτες αλλά και ως τον κυρίως υπεύθυνο. Να βάζουν γι' αυτή κάθε δυνατή προσπάθεια, δίνοντας οι ίδιοι την κατεύθυνση και υπερνικώντας εσωτερικές και εξωτερικές αντίθετες δυνάμεις, και να είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν γι' αυτή όχι μόνο την ησυχία και τη βολή τους παρά στην ανάγκη και τη ζωή τους την ίδια. Άνθρωποι δηλαδή που έχουν υψωθεί από το ζωικό στο ανθρώπινο επίπεδο. Που έχουν δουλέψει μέσα τους όσο γίνεται το ανθρώπινο βάθος και που πραγματικά ελεύθεροι στέκουν μοίρα στη μοίρα τους...[..]

Αλέξανδρος Δελμούζος

Αυτό το κείμενο με έχει σημαδέψει από την πρώτη στιγμή που το διάβασα κάπου στην Γ΄ Γυμνασίου σε ένα μάθημα στο σχολείο...Από τότε προσπαθώ να το κάνω κτήμα μου και προσπαθώ να το θυμάμαι κάθε φορά που πρέπει...

Γιατί όταν μιλά ο Αλέξανδρος Δελμούζος με ένα κείμενο σαν κι αυτό τι άλλο μπορώ να πει ο οποιοσδήποτε; Τι άλλο μπορεί να πει ένας άσημος blogger; Φυσικά τα bold και η μορφοποίηση ανήκει σε μένα...Γενικώς είναι δύσκολο να με καταλάβει κανείς αλλά μερικοί το καταφέρνουν....Γράφω για να καταλάβουν στο ελάχιστο το οτιδήποτε κάποιοι....Γράφω για να επηρεάσω...Γράφω γιατί έτσι εκφράζομαι...

Άνθρωποι λοιπόν που θα στέκουν μοίρα στη μοίρα τους........

Επίσης ο μεγάλος Δ.Τσάτσος μεταξύ άλλων γράφει...

....Με λίγα λόγια: η αμφισβήτηση η είναι πράξη κοινωνική η δεν είναι Αμφισβήτηση. Όταν αμφισβητώ δεν διαφωνώ απλά. Η Αμφισβήτηση εμπεριέχει και ένα στοιχείο «ασυμβιβάστου» είναι άρνηση μια εγκυρότητας, είτε αυτή η εγκυρότητα είναι κοινωνική είτε θεωρητική είτε γνωσιοθεωριτική....

Αυτά τα λίγα από τους σοφούς για σήμερα....

Η λύση λοιπόν για το μπουρδέλο την Ελλάδα(εγώ αλλιώς το εννοώ)είναι ατομική βόμβα είχε πει ένας φίλος μου...Να τα γκρεμίσουμε και να τα ξαναχτίσουμε όλα από την αρχή...

Κάποτε συμφώνησα μαζί του...Αλλά τώρα είμαι λίγο μπερδεμένος....

Αλλά τώρα πιστεύω ότι η μόνη λύση είναι μία....

Να ανάψουμε τα φώτα....Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουμε που είναι ο διακόπτης....

Κατά φαντασία ερωτευμένος….

2008-06-18T17:48:00.007+03:00

Ανανέωσα λίγο το blog σε μορφή και ήρθε ο καιρός να το ανανεώσω και σε θεωρίες! Λοιπόν μια θεωρία ή μάλλον συμπέρασμα που έχω βγάλει αυτά τα χρόνια είναι το εξής: ότι πολλές φορές, αν όχι τις περισσότερες είμαστε κατά φαντασία ερωτευμένοι....

Όταν έχεις μια άποψη πρέπει να έχεις και τα κατάλληλα επιχειρήματα για να την υποστηρίξεις. Τι καλύτερο όμως επιχείρημα από προσωπικές εμπειρίες και ενδοσκόπηση του ίδιου σου του εαυτού; Τι καλύτερο από το να βλέπεις πως σκέφτονται και λειτουργούν οι φίλοι σου; Τι καλύτερο από το να βλέπεις γνωστούς να επιβιώνουν μια σκέψη σου που έγινε θεωρία πλέον;

Έχουμε την ανάγκη να νιώσουμε ερωτευμένοι...Την ανάγκη να το βράδυ που πέφτουμε για ύπνο να σκεφτόμαστε κάποιον η κάποια...Έτσι και ο Βασίλης σκέφτεται την Δήμητρα(τα ονόματα αυτή την φορά-όπως πάντα άλλωστε είναι εντελώς τυχαία) ο Γιάννης την Βίκυ, η Ελένη τον Κωνσταντίνο και η Σοφία τον Λεωνίδα. Έχουμε την ανάγκη να σκεφτόμαστε κάποιον όταν ακούμε ένα τραγούδι. Σίγουρα ο καθένας από εμάς έχει συνδέσει κάποιο τραγούδι με κάποιο πρόσωπο που αγαπά η που νομίζει ότι αγαπά...Έχουμε την ανάγκη να σκεφτούμε ένα πρόσωπο όταν ο φίλος μας ή η φίλη μας ρωτάει για το τι πρέπει να κάνει με το πρόσωπο...

Και κάτι άλλο. Όσο πιο μακριά είναι αυτό το πρόσωπό τόσο πολύ το ερωτευόμαστε...όσο μας απορρίπτει τόσο εμείς κολλάμε. Γιατί έτσι είμαστε πλασμένοι...Γιατί οι «έρωτες» που βασίστηκαν σε στυλ σ’αρέσω, μ’αρέσεις είμαστε μαζί σε ένα 5λεπτο ποτέ δεν κράτησαν πολύ....Αν δεν υπάρχει το σασπένς ο ρομαντισμός η αγωνία, το παιχνίδι τότε το αποτέλεσμα δεν θα είναι αυτό που έπρεπε να είναι....Επίσης η απόσταση δημιουργεί μια ωραιοποιημένη έκδοση του άλλου. Αν ζούσαμε κάθε μέρα με αυτό το πρόσωπο θα βλέπαμε τις αδυναμίες του, τα μειονέκτημα και τα ελαττώματα του και θα βγάζαμε την ιδανική εικόνα που είχαμε για αυτόν προς το πρόσωπο του...

Έτσι η Αθηνά που τα έχει με τον Κωνσταντίνο που είναι πολύ ωραίο και καλό παιδί, σκέφτεται που και που τον Παναγιώτη, ένα διαφορετικό, εκκεντρικό με δυναμικό χαρακτήρα που τις άρεσε παλιά αλλά ποτέ δεν έγινε κάτι μαζί τους...Από την άλλη ο φίλος μου ο Παναγιώτης το ίδιο κάνει για την Αθηνά(μην της το πείτε γιατί δεν ξέρω αν το ξέρει, αλλά λογικά το έχει καταλάβει) γιατί αυτός την γούσταρε από πολύ μικρός. Την σκεφτόταν όλη την ώρα(η ανάγκη να σκέφτεσαι) όλη του η εφηβεία συνυφαινόταν με την δικιά της παρουσία. Αλλά αυτή δεν την ένοιαζε και πολύ, τον είχε δεδομένο ας πούμε και ερωτευόταν(κατά φαντασία και αυτή) με τον κάθε Jude Law.Έτσι τώρα ο Παναγιώτης τα έχει με την Βάσω, περνάει σχετικά καλά και η Αθηνά με τον Κωνσταντίνο που παρόλο είναι ωραίος και γενικά τον κυνηγάνε πολλές έχει καβατζωθεί με την Αθηνά και γενικά περνάει καλά...Λοιπόν όλοι ευτυχισμένοι ας πούμε...Μόνο κάποιες στιγμές όταν ο Παναγιώτης ακούει το τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ παίρνει μια βαθιά ανάσα σκέφτεται για λίγο την Αθηνά και συνεχίζει αλλάζοντας τραγούδι στην playlist του υπολογιστή του...Το ίδιο και η Αθηνά. Όταν ακούει το With or Without you των U2 σκέφτεται για λίγο τον Παναγιώτη....Κρίμα πάντως για τον Παναγιώτη και την Αθηνά είχαν την ευκαιρία να είναι μαζί και να είναι πέρα του δέοντος ευτυχισμένοι αλλά αυτοί (είχαν την ανάγκη να νιώθουν ερωτευμένοι με άλλους όταν το σύμπαν συνωμοτούσε). Βέβαια ακόμα και αν ήταν μαζί θα σκέφτονταν που και που σε επαλήθευση της θεωρίας τον Κωνσταντίνου και την Βάσω, αλλά αυτό σε μικρότερο βαθμό πιστεύω...Τέσπα πιστεύω κάποτε θα είναι μαζί...Και εγώ κουμπάρος! Ε κάποιοι δεν έκαναν τους διαμεσολαβητές τζάμπα...

Λοιπόν θεωρώ ότι κυρίως σε αυτή την ηλικία αλλά και πιο μετά έχουμε την ανάγκη να είμαστε κατά φαντασία ασθενείς. Να ζούμε και να αναπνέουμε για ένα πρόσωπο το όποιο πολλές φορές δεν μας έχει καν σε εκτίμηση.

Λένε ότι τα ετερώνυμα έλκονται...Σαν παρατηρητής αυτής της κοινωνίας το έχω διαπιστώσει...Και πολλές φορές και οι μεγάλες αγάπες από ετερώνυμους ανθρώπους προκύπτουν. Αλλά από τι άλλη πολλές φορές σκεφτόμαστε ότι θα θέλαμε να είμαστε με τον τάδε η την τάδε γιατί ακούμε την ίδια μουσική έχουμε τις ίδιες απόψεις, ζούμε στον ίδιο κόσμο και έχουμε τα ίδια ενδιαφέροντα....Πάντως τα ετερώνυμα συνήθως έλκονται γιατί υπάρχει και η ανάγκη της συμπλήρωσης, του να πάρεις, η ανάγκη για κάτι διαφορετικό η νέα πρόκληση η μαγεία του διαφορετικού....

Για αυτό κάθε φορά που σκεφτόμαστε κάποιον ή νομίζουμε ότι είμαστε ερωτευμένοι συνιστάται(δεν είναι μέρος της θεωρίας απλές φιλικές θεωρητικά σωστές συμβουλές) να ρωτάμε τον εαυτό μας:

Είμαι αλήθεια ότι είμαι ερωτευμένος η είναι η ιδέα μου;
Αξίζει να είμαι ερωτευμένος;
Αν ήμουν τελικά μαζί με αυτό το πρόσωπο θα περνάγαμε καλά;
Αξίζει να χωρίσω με τον Βαγγέλη για τον εφηβικό μου έρωτα;
Αξίζει να χωρίσω την Γεωργία που είναι τόσο καλή κοπέλα για τα μεγάλα στήθη της ξανθιάς Παυλίνας;
Μήπως πρέπει να αρχίσω να σκέφτομαι κάτι άλλο;
Μήπως είμαι κατά φαντασία ερωτευμένος;

Και γενικά πολλά φιλοσοφικά ερωτήματα. Ο καθένας καλείτε σε τέτοιες περιπτώσεις σε μια εσωτερική συνομιλία...Μετά καλό θα ήταν να γίνει και συζήτηση με φίλους αλλά οι φίλοι θα πρέπει να λένε την σκληρή η όχι και τόσο αλήθεια και μόνο αυτή. Οι φίλοι οφείλουν να φέρουν τον ασθενή back to reality…

Γενικά πάντως παίζουν ρόλο και οι εποχές μου γινόμαστε κατά φαντασία ερωτευμένοι...Π.χ το καλοκαίρι συνέχεια το φλερτ είναι σε Νο1 προτεραιότητα....Επίσης μια άλλη θεωρία είναι οι κοπέλες θέλουν να περνούν τις γιορτές μαζί με κάποιον αγόρι. Η φράση μόνη μου θα κάνω γιορτές; Μόνη μου θα είμαι στην αλλαγή του χρόνου; Μόνη μου θα με αφήσεις; Είναι γνωστές τόσο στον αποδέκτη ανδρικό πληθυσμό όσο και στο γυναικείο μυαλό που δεν ξέρει ποτέ τι θέλει. Για τα αγόρια δεν προέχει η εποχή αλλά π.χ η περίσταση...Π.χ πάλι μόνος θα πάω στο clubaki; Πότε θα βγούμε με τους φίλους μου; Και έχει να κάνει πιο πολύ με το ζωώδη ένστικτο των ανδρών να νιώσουν αλλά και να προβληθούν ως επιβήτορες....

Για αυτό, ως κατά φαντασία ερωτευμένος και εγώ έβγαλα την παραπάνω θεωρία που την έχω πάρα πολύ αναλύσει και έχω και χιλιάδες άλλα παραδείγματα...Έχουμε την ανάγκη να σκεφτόμαστε κάποιον. Πρώην, νυν, μελλοντικό...Αυτή η ανάγκη είναι συνυφασμένη με την ίδια τη ύπαρξη μας. Απλά δεν θα πρέπει να κάνουμε αυτή την ανάγκη αυτοσκοπό ζωής και θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε πότε αυτή η ανάγκη οφείλει να υπάρχει ή είναι ασθένεια της οποίας την γιατρειά θα πρέπει να αναζητήσουμε...Η συνταγή του γιατρού δεν είναι άλλη από το να αφήσουμε τον χρόνο να περάσει ή να μας κάνει την χάρη το σύμπαν να συνωμοτήσει επιτέλους και για μας....

Περιμένω με πολύ ενδιαφέρον τα σχόλια σας(που η αλήθεια είναι ότι έχουν ατονήσει τον τελευταίο καιρό) και την δικιά σας άποψη πάνω στο θέμα...

Videozzzzzzzzzzzzzzzzzz............

2008-06-13T14:22:00.004+03:00

Εξεταστική λοιπόν! Άντε να διαβάσεις τώρα....Μπα δεν παίζει που λέει ένας φίλος...

Λοιπόν δεν έχω όρεξη για τίποτα, ούτε για διάβασμα, ούτε για βόλτες(θα νιώθω τύψεις μετά που δεν διάβασα) ούτε ακόμα και για να γράψω στο blog. Ας παραθέσω λοιπόν 2 videakia....

Πολύ ωραίο videaki...Δεν λέω κάτι παραπάνω...Απλά απολαύστε το...

Και επειδή υπάρχουν πολλοί που θα "βαλαντώσουν" (ανάμεσα τους φίλοι και φίλες αναγνώστες αυτού του blog) για να σας φτιάξω την διάθεση παραθέτω άλλο ένα videaki bonus...

Μια σταγόνα από βροχή ή από κρασί;(Τι προτιμάτε;)

Κάνω edit στο post μου και προσθέτω...

...τραγούδια που γίναν απλά η αφορμή.

Και επειδή εντάξει δεν απογειωθήκαμε και στα ύψη, ας δώσω άλλο ένα για να φύγουμε χαρούμενοι ύστερα από την ανάγνωση αυτού του post!

Say I don’t wanna be in love....

Χμμμμ.... 2 είχα πει ε; Ε εντάξει ας βάλουμε και λίγο Χατζηγιάννη....

Χέρια ψηλά και όλα τα φτάνω....

Άντε και καλό μας διάβασμα...

Αυτόγραφο από τον Μιμούλα

2008-05-26T23:24:00.011+03:00

Αφορμή για αυτό το άρθρο, ας το πούμε έτσι, ήταν η συζήτηση που είχα τις προάλλες με ένα άτομο μεγάλης εκτίμησης μου....

Λοιπόν ας σχολιάσουμε λίγο(ελάχιστα) τις ανισότητες που δημιουργεί το καπιταλιστικό σύστημα. Και ας το δούμε αυτό μέσα από ένα παράδειγμα 2 ανθρώπων...

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι κατά πολλούς σήμερα ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο. Αμείβετε από την ομάδα του με περίπου 130.000€ την βδομάδα! Δηλαδή παίρνει περίπου 18.571,43€ την μέρα! Με αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να ζήσουν την μέρα τους 18,571 Αφρικανοί ίσως και 18,572. Αφού στις περισσότερες χώρες τις Αφρικής οι κάτοικοι ζουν με λιγότερο από ένα ευρώ την ημέρα! Επίσης θα μπορούσαν να ζήσουν τουλάχιστον 9000 κάτοικοι με αυτά τα λεφτά για μία μέρα από χώρες τις Λατινικής Αμερικής και της Ασίας. Επίσης θα μπορούσαν να ζήσουν και μερικοί εκατοντάδες κάτοικοι των Βαλκανίων. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το κατώτατο ημερομίσθιο στη Βουλγαρία και στην ΠΓΔΜ είναι λίγο πιο πάνω από τα 2€.

Λοιπόν ο μισθός ενός ανθρώπου φτάνει για να ζήσουν μερικές χιλιάδες κόσμος που αυτή την στιγμή πεθαίνει της πείνας στις προαναφερόμενες χώρες. Ας δούμε όμως τι ακριβώς κάνει ο Κριστιάνο Ρονάλντο και το καπιταλιστικό σύστημα. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έχει την ικανότητα να κλοτσάει την μπάλα και να την στέλνει εκεί που ακριβώς επιθυμεί στον στόχο. Επίσης τρέχει γρήγορα με την μπάλα, είναι δυνατός ωραίος και γενικά έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που τον κάνουν μεγάλο παίκτη! Έχει πολλούς θαυμαστές. Ο κόσμος τον θαυμάζει, τον βλέπει σαν είδωλο. Πολλοί τρέχουν και αγοράζουν μια φανέλα η οποία κοστίζει 80€(ζουν 80 αφρικανοί με αυτά τα λεφτά) και είναι περήφανοι για την πράξη τους αυτή. Βέβαια ο Κριστιάνο Ρονάλντο παίρνει και πολλά βραβεία. Συνεχώς το κοινωνικό σύνολο των βραβεύει για την προσφορά του...

Από την άλλη είναι ο Μιμούλας. Ο Δημήτρης-Μίμης που τον αποκαλούνε όλοι Μιμούλα λόγω και του όγκου του. Στο Μιμούλα η φύση του έδωσε δύναμη αλλά του στέρησε το μυαλό. Έτσι ο Μιμούλας μια ζωή ήταν εργάτης και δεν κατάφερε κάτι παραπάνω. Τώρα δουλεύει στην καθαριότητα του δήμου, επειδή τον διόρισε εκεί ένα φιλεύσπλαχνο αστικό κόμμα και μερικά στελέχη του. Ο Μιμούλας είναι λοιπόν σκουπιδιάρης όπως τον αποκαλεί η κ.Ελισάβετ (αριστοκράτισσα στην καταγωγή) στην γειτονιά. Ο Μιμούλας λοιπόν αμείβετε με περίπου 27€ την ημέρα. Ας υποθέσουμε ότι δουλεύει 6 μέρες την βδομάδα, τότε αμείβετε το μήνα συνολικά με 648€. Και όμως του είναι αρκετά γιατί με αυτά συν κάτι άλλα από άλλες δουλειές που κάνει ζει αξιοπρεπώς. Ο Μιμούλας λοιπόν ξεκινάει δουλειά την ώρα που οι άλλοι κοιμούνται. Από τις 12 το βράδυ μέχρι της 8 το πρωί. Και καθαρίζει την πόλη για να την βρουν όλοι οι άλλοι καθαροί το πρωί. Κανείς όμως δεν θαυμάζει τον Μιμούλα. Γιατί στην τελική τι είναι ένας απλός σκουπιδιάρης...

Το καπιταλιστικό σύστημα λοιπόν αμείβει με 18.000€ έναν άνθρωπο που κλοτσάει μια μπάλα.

Επίσης αμείβει με 27€ έναν που μαζεύει σκουπίδια.

Και εγώ ρωτάω. Ποιος είναι ποιο χρήσιμος στην κοινωνία μας; Ποιος αν σταματούσε να κάνει αυτό που κάνει θα είχε πρόβλημα ο κόσμος; Ποιος στην τελική διατελεί κοινωνική υπηρεσία;

Φυσικά ο Μιμούλας. Κανείς όμως δεν θα πάει στον Μιμούλα να του ζητήσει αυτόγραφο. Κανείς δεν θα τον βραβεύσει για την προσφορά του. Κανείς δεν θα αγοράσει μια φανέλα που θα λέει πίσω της Μιμούλας!

Αυτές λοιπόν είναι οι αντιθέσεις του καπιταλιστικού συστήματος. Και ερωτώ μας αξίζει κάτι τέτοιο; Οι πιο πολλοί θα πουν όχι. Αλλά επίσης οι πιο πολλοί ονειρεύονται 2 σπίτια 1 εξοχικό 2 ακριβά αυτοκίνητα, και μια σειρά από πολλά πολλά υλικά αγαθά.

Το 80% του πλούτου στην γη ανήκει στο 20% του πληθυσμού. Έτσι για να έχουμε εμείς υλικά αγαθά.

Ο εργάτης που σκάβει 100m κάτω από την γη στην Κένυα για να βγάλει τα διαμάντια δουλεύει 16 ώρες για ένα κομμάτι ψωμί. Για να φορέσει η κυράντζα στην Δύση ένα κολιέ πεθαίνουν άνθρωποι κάθε μέρα. Και η κάθε κυράντζα η μορφωμένη, η κοινωνικά αναγνωρισμένη θα πάει να πάρει αυτόγραφο από τον Μισέλ τον σχεδιαστή και δημιουργού του κολιέ. Και τον Αμντού θα τον κλαίει μόνο η γυναίκα του και τα παιδιά του όταν θα έχει πεθάνει αφού πρώτα βέβαια το καπιταλιστικό σύστημα του έχει πιει το αίμα. Και όλα αυτά για ένα κολιέ...

Θα μπορούσαμε να ζούμε όλοι μια χαρά σε αυτό τον πλανήτη. Αλλά βλέπεις η ανάπτυξη, το κέρδος η πρόοδος...Αυτά λένε όλοι οι καπιταλιστές....

Ποιος άραγε στον κόσμο που ζούμε θα τολμήσει να ζητήσει ένα αυτόγραφο από τον Μιμούλα. Η απάντηση είναι κανείς…Γιατί ακόμα και αυτοί που θα το σκεφτούν(σαν εμένα) θα διστάσουν από τις αμαρτίες που τους βαραίνουν!

(Θα αναφερθώ άλλη φορά στην κοινωνική διάσταση του ποδοσφαίρου)

Ας πάμε σε κάτι άλλο τώρα..

Χτες στο σταθμό του ηλεκτρικού έκατσε δίπλα μου ένας σεκιούριτι του ηλεκτρικού. Φαινόταν λίγο αγαθός. Στο χέρι του κρατούσε μια παλιά συσκευή κινητού και μια κάρτα ανανέωσης του χρόνου ομιλίας. Μετά από 3 κοπιαστικές προσπαθείς κατάφερε επιτέλους να την βάλει. Αμέσως πήρε γεμάτος χαρά ένα τηλέφωνο. Πήρε την Μαρία. Με λίγο ψευδή φωνή της είπε: Τι κάνεις;.... Έφτασες;.... Δουλεύεις αύριο; Α δουλεύεις ε;.... Και να σου πω δηλαδή Τρίτη Τετάρτη έχεις ρεπό;....Α ωραία, πάμε πουθενά την Τετάρτη;.....Α εντάξει θα σε πάρω τηλέφωνο...Έλα γεια... Και έκλεισε το τηλέφωνο χαρούμενος. Δεν μπόρεσα ακριβώς να ακούσω τι του έλεγε η Μαρία από το τηλέφωνο. Πάντως του μίλαγε αρκετά και με ταχύτητα. Επίσης ήταν ευγενική νομίζω...

Ήταν άραγε η Μαρία η κοπέλα του;

Ήταν άραγε η Μαρία κάποια συνάδελφος του με την οποία είναι ερωτευμένος;

Ελπίζω πάντως να μην ήταν απλά μια ευγενική κοπέλα. Ελπίζω απλά να μην ήταν μια πονηρή κοπέλα που εκμεταλλεύεται τον αγαθό σεκιουριτά για να της κάνει τις βάρδιες της...

Όμως στη ανέραστη κοινωνία στην οποία ζούμε αυτή την φορά εγώ θα πάω σπίτι μου με ένα χαμόγελο. Ένα χαμόγελο γιατί υπάρχουν άτομα σαν τον Σεκιουριτά που χωρίς να καταλαβαίνουν και πολλά ερωτεύονται. Όσο για την Μαρία δεν με πολύνοιάζει. Αλλά εύχομαι να αγαπάει και αυτή τον Σεκιουριτά...Το χαμόγελο του σεκιουριτά θα μου μείνει χαραγμένο. Όπως και το χαμόγελο του κοριτσιού απέναντι που κοίταγε στα μάτια τον φίλο της και του λέγε σ’ αγαπώ...

Ανέραστη κοινωνία (μέρος 3ο)

2008-05-19T02:47:00.001+03:00

Ο Κοιμισμένος πολιτικοδάσκαλος βρυχάται...

Εδώ και περίπου έξι μήνες βλέπω κάποια πράγματα τα οποία με έχουν εντελώς αηδιάσει. Με έχουν κάνει να χάσω την όρεξη μου, το κουράγιο μου και την διάθεση μου...Δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω η να γελάσω...Βασικά αναφέρομαι στα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα που συμβαίνουν στον μικρόκοσμο μου!

Βλέπω πολύ σαπίλα σε αυτή την χώρα. Παντού. Σαπίλα από παλιούς και από νέους. Βλέπω ακόμα και αυτούς που είναι αδιάφθοροι που έχουν μια Α ιδεολογία και μερικές αρχές να κάνουν πίσω...Βλέπω άτομα τα οποία υποτίθεται δεν ήταν έτσι να έχουν ένα πλάνο Β στο πίσω μέρος του μυαλού τους για το πως θα συμβιβαστούν με το σύστημα. Η δόξα και το χρήμα! Πολλοί υποκύπτουν. Για μία Mercedes, ένα σπίτι με πισίνα και για μια ξανθιά γκόμενα-μπορεί και καστανή-βαμμένη...

Σε κάποια φάση πέρασε από το μυαλό μου να ασχοληθώ σοβαρά με την πολιτική. Όχι απαραίτητα να γίνω πολιτικός απλά να ασχοληθώ σοβαρά. Εννοείτε πιο σοβαρά από ότι ασχολούμαι τώρα για όσους με ξέρουν. Αλλά από την μία λες εγώ θα είμαι διαφορετικός, εγώ θα είμαι έτσι εγώ θα είμαι αλλιώς αλλά στην τελική γίνεσαι και εσύ ίδιος, Σε απορροφάει το σύστημα και εσένα. Και επειδή δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να πηγαίνει στην Εκκλησία κάθε τόσο και να κάθετε μπροστά μπροστά, δεν με φαντάζομαι να σφίγγω το χέρι του καθενός αλήτη για να μαζέψω ψήφους δεν θα το κάνω. Και επειδή έχω το μικρόβιο μέσα μου και ίσως σε ένα χρόνο να λέω άλλα, αν ποτέ ασχοληθώ σοβαρά με την πολιτική είτε άμεσα είτε έμμεσα ακόμα και αν συμβιβαστώ με το σύστημα για να κάνω πράξη κάποιες ιδέες είμαι σίγουρος ότι που και που θα τσακώνομαι με κάποια λαμόγια με κάποια σκουλήκια. Όσο μεγάλα και αν είναι αυτά τα σκουλήκια...

Τέλος πάντων. Ναι είμαι εγωιστής! Το ξέρω! Αλλά όποιος θέλει διαβάζει αυτό το blog και ο καθένας έχει το δικαίωμα να με χαρακτηρίσει όπως θέλει! Αλλά φίλοι και φίλες εγώ θα λέω πάντα ότι γουστάρω!

Λοιπόν το σκέφτομαι για συγγραφέας-ίσως για δημοσιογράφος...Αλλά και πάλι κανείς δεν σου εξασφαλίζει ότι μπορείς να ζεις από αυτά τα επαγγέλματα. Αλλά δεν θα το δω σαν επάγγελμα!

Μάλλον θα γίνω πληροφορικάριος! Αλλά ίσως δάσκαλος! Και αυτό γιατί δεν μπορώ να κάθομαι 8 ώρες και πλέον πάνω από μια οθόνη και να προγραμματίζω! Γιατί κάτι τέτοιο είναι αφενός ανθυγιεινό και αφετέρου σε αποξενώνει! Και ως δάσκαλος θα προσπαθήσω να επηρεάσω κάποιον η κάποια! Όπως έκαναν κάποτε 2-3 δικοί μου δάσκαλοι! Βέβαια δεν θα διδάσκω φιλοσοφία και ιστορία αλλά προγραμματισμό. Αλλά όταν είσαι δάσκαλος σε ένα διάλειμμα σε μια ανύποπτη στιγμή μπορεί να πεις κάτι το οποίο να επηρεάσει τους μαθητές! Ακόμα και αν είμαι δάσκαλος για 35 χρόνια και έχω επηρεάσει έναν και μόνο μαθητή θα είμαι περήφανος! Γιατί θα ξέρω ότι θα έχω κάνει κοινωνό των ιδεών μου κάποιον. Ιδέες τις οποίες προφανώς εγώ θεωρώ σωστές. Ιδέες για τις οποίες ποτέ δεν σταματήσω να παλεύω! Ποτέ δεν θα το βουλώσω!

Τα σκυλιά πάντα συνηθίζουν να γαβγίζουν όχι μόνο όταν βλέπουν ένα εχθρό αλλά και όταν βλέπουν κάποιο ανήμπορο. Και το κάνουν για να τρομάξει και να υποταχθεί! Οι γάτες από την άλλη πάνε μέσω της πλαγίας οδούς. Σε χαϊδεύουν σε κάνουν να νιώθεις καλά και προσπαθούν να κερδίσουν την επιείκεια σου και τις πιο πολλές φορές το καταφέρνουν. Και στο σπίτι είχαμε και σκύλο και γάτες. Αλλά στο πατρικό μου μιλάμε για ζώα και όχι για εξανθρωπισμένα ζώα όπως λέω εγώ εδώ! Ποτέ δεν πρόκειται εγώ να μπλέξω με ζώα! Ίσως απλά τα πλησιάσω για να καταλάβω πως δρουν... Γιατί αν και τα σέβομαι δεν μου αρέσουν...

Είμαι και λίγο νευρικός ισχύει...Αλλά πλέον έχω μάθει να είμαι πιο ήρεμος από ότι στο παρελθόν. Αλλά παραμένω νευρικός. Και αυτό γιατί βλέπω πράγματα γύρω μου που με τρελαίνουν. Ποια είναι αυτά; Δεν θα τα αναφέρω γιατί θα νευριάσω!

Λοιπόν γράφω στα όργανα μου το κάθε ζώο που η κοινωνία με ανάγκασε να ζήσω μαζί του! Και εγώ σαν ένα άλλο ζώο(ζώο όχι ζώον) θα βρυχάμαι που και που όπως κάνει ο βασιλιάς των ζώων...Θα βρυχάμαι που και που μιμούμενος ένα βασιλιά παρόλο που είμαι αρκετά δημοκρατικός και μου την δίνουν οι βασιλιάδες και οι αφεντάδες!

Λοιπόν πάω για ύπνο! Και δεν παίρνω φάρμακα! Και δεν είμαι ψευτοχαρούμενος εφήμερα για κάποια γεγονότα που μέσα στο μυαλό μου τα έχω οργανώσει έτσι ώστε να με κάνουν χαρούμενο...Πολλοί δυστυχώς στην κοινωνία που ζούμε κοιμούνται! Και κοιμούνται και τις πιο φορές είναι και χαρούμενοι-ευτυχισμένοι! Ξέρετε, όταν δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι τα πράγματα είναι πιο ωραία, πιο εύκολα πιο απλά...Από την φύση τους αυτοί που είναι λίγο πιο ξύπνοι είναι όπως κατηγορούνται και από κάποιους άλλους μίζεροι και δυστυχισμένοι!

Δεν ξέρω αν είμαι μίζερος! Ξέρω όμως το εξής: Υπάρχει μια βασική διαφορά σε αυτούς που κοιμούνται με αυτούς που είναι ξύπνοι. Οι ξύπνοι όταν πάνε για ύπνο είναι χαρούμενοι γιατί πιστεύουν στις ιδέες του, πιστεύουν σε αυτά που κάνουν και στην τελική δεν έχουν τύψεις! Γιατί ένας κοιμισμένος όταν πάει να κοιμηθεί ίσως κάποτε έστω κάποιος(1/10000000000000) θα κοιμηθεί έχοντας τύψεις...

Έχοντας τύψεις επειδή αυτός κοιμάται ενώ κάποιοι πεθαίνουν. Έχοντας τύψεις γιατί αυτός είναι ζώον μέγιστο! Έχοντας τύψεις γιατί σκέφτεται το γείτονα που δεν χρησιμοποιεί ηρεμιστικά να κοιμηθεί και είναι ξύπνιος. Οι κοιμισμένοι όταν κοιμούνται έχουν ένα βασικό πρόβλημα. Ίσως δουν ένα όνειρο το οποίο προσπαθήσει να τους αφυπνίσει. Και αυτός είναι ο χειρότερος τους εφιάλτης!

Λοιπόν για αυτό γράφω! Μπας και ξυπνήσει κανείς! Μπας και δούμε κάτι το διαφορετικό. Και δεν είμαι καθόλου μίζερος. Όταν πήγα στο χωρίο θαύμαζα το τοπίο θαύμαζα το μοβ χρώμα της πασχαλιάς της μάνας μου. Αλλά σιγά μην κάτσω να γράψω για τις πασχαλιές(αν και θα έπρεπε) της μάνας μου την οποία τόσο πολύ ταλαιπωρώ. Ελπίζω να έχουν και τα παιδιά μου πασχαλιές για να βλέπουν! Λοιπόν πάω για ύπνο και θα προσπαθήσω να ονειρευτώ ένα όνειρο. Επίτηδες το συντακτικό λάθος! Ένα όνειρο το οποίο έμεινε απραγματοποίητο! Η μάλλον πολλά όνειρα που δεν έγιναν όχι μόνο ένα. Αλλά στη τελική μήπως εγώ είχα οργανώσει έτσι το μυαλό μου για να νομίζω ότι ονειρεύομαι; Μήπως χρειαζόμουν κάτι απλά για να ονειρευτώ; Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον ναι. Έτσι είναι. Η τουλάχιστον έτσι κρίνω ότι είναι τώρα! Γενικά αποκοδοικοποιητής που να καταλαβαίνει ακριβώς τι λέω δεν υπάρχει! Και δεν πρόκειται να ασχοληθεί και η Google. Πάντως όποιος θέλει να μάθει τι εννοώ ακριβώς ας μου πει για να του εξηγήσω! Αν φυσικά θέλω! Α και τώρα που το θυμήθηκα μου την δίνουν και οι ρουφιάνοι και οι τζάμπα μάγκες!(Κολλάει και αυτό εδώ!). Κάθε φράση μου εύχομαι να επηρεάζει εμένα πάνω από όλα. Κάθε ακολουθία γραμμάτων και συσχετισμός εννοιών που διαβάζω και γράφω εύχομαι να με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Πρώτα καλύτερο και μετά άνθρωπο. Απλά άνθρωπο...Και μετά θα αποτινάξω και το καλύτερο.

Υ.Γ Αν ήθελα να γράφω εύθυμα πράγματα και να κολακεύω τον εκάστοτε θα ονόμαζα αλλιώς το blog! Α και όποιοι βρίσκουν δήθεν αναφορές για τους εαυτούς τους στα κείμενα μου να μην είναι και τόσο σίγουροι ότι χαλάω την ώρα μου για να ασχοληθώ με τον πραγματικά αξιολύπητο εαυτούλη τους.

Υ.Γ2 Σκουλήκια, γατιά και σκυλιά προσοχή! Υπάρχουν πολλοί που σας γράφουν στα όργανα τους αυτοί την στιγμή! Θα έρθει η ώρα που ο κόσμος εκεί έξω θα γυαλίσει τα παπούτσια του για να πατήσει τα σκουλήκια. Στα σκυλιά η χειρότερη τιμωρία είναι ο ευνουχισμός και αν δεν μπορεί να γίνει φυσικός συνιστάτε ο ψυχικός! Όσο για τις πόρνες τις γάτες; Αυτό που τους αξίζει είναι καλό ζεμάτισμα πριν τους πετάξεις στην μάπα το 5ευρω για τις υπηρεσίες που σου προσέφεραν και τις αφήσεις σωματικά και ψυχολογικά γυμνές μέσα στα στενά της ανέραστης κοινωνίας... Βέβαια υπάρχουν και οι σκύλες και οι γάτοι! Αλλά δεν θα ρίξω τόσο πολύ το επίπεδο του blog για να ασχοληθώ μαζί τους...Ο μπόγιας της ανέραστης κοινωνίας θα τους χτυπήσει κάποτε την πόρτα τους για να τους μαζέψει, να τους ευνουχίσει ή να τις ζεματίσει...

Μάης του 68- Μάης 2008

2008-05-15T22:23:00.012+03:00

40 χρόνια έχουν περάσει από την κοινωνική επανάσταση που αφύπνισε όλο τον κόσμο.

Παρακάτω ακολουθεί ένα κείμενο που δεν ήταν για να μπει στο blog αλλά κάπου αλλού...Ελπίζω να προλάβω να γράψω και άλλα για τον Μάη του 68 στο blog. Ιδού το αφιέρωμα:

Έχουν περάσει 40 χρόνια αλλά ακόμα και σήμερα ο Μάης του 68 εξακολουθεί να εμπνέει, να διαιρεί, να γίνετε αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης και ιδεολογικής ζύμωσης, να προκαλεί θαυμασμό και έναυσμα για νέες διεκδικήσεις αλλά να προκαλεί αντιδράσεις και μανιώδης κριτικές. Αναμφισβήτητα αποτελεί ένα από τα κορυφαία γεγονότα του 20 αιώνα που έχει χαρακτηριστεί από πολλούς φιλοσόφους και διανοούμενους ως το σημαντικότερο επαναστατικό γεγονός του 20 αιώνα.

Ο Μάης του 68 αποτελεί μια πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική, σεξουαλική επανάσταση που έλαβε χώρα στη Γαλλία το 1968. Τα γεγονότα ξεκίνησαν ως μια σειρά κινητοποιήσεων από φοιτητές και μαθητές και στην συνέχεια επεκτάθηκαν περαιτέρω. Στους δρόμους των κινητοποιήσεων στην συνέχεια κατέβηκαν και οι εργαζόμενοι με συνεχόμενες πορείες και απεργιακές κινητοποιήσεις. Η κυβέρνηση του συντηρητικού Ντε Γκωλ αποφάσισε την βίαιη καταστολή και διάλυση της παλλαϊκής εξέγερσης πράγμα που όξυνε περαιτέρω τα γεγονότα. Έτσι και ενώ 10 εκατομμύρια Γάλλοι ήταν στους δρόμους(2/3 του εργατικού δυναμικού της χώρας) ο Γάλλος πρόεδρος αναγκάστηκε να διαλύσει την εθνοσυνέλευση και να προκηρύξει
εκλογές.

Η κυβέρνηση φάνηκε να βρίσκετε σε δυσχερή θέση. Όμως το επαναστατικό κύμα εξέπνευσε γρήγορα. Οι εργαζόμενοι ωθούμενοι από τα συνδικάτα τους γύρισαν πίσω στις δουλειές τους παρακινούμενοι από τα εργατικά συνδικάτα. Τον Ιούνιο το κόμμα του Ντε Γκωλ κέρδισε πανηγυρικά τις εκλογές. Τα όλα γεγονότα μπορεί να οδήγησαν φαινομενικά σε πολιτικό Βατερλό αλλά είχαν τεράστιες συνέπειες στο κοινωνικό οικοδόμημα της Γαλλίας που άφηνε πίσω του το συντηρητισμό και οδηγούσε την χώρα σε μια μεταμοντέρνα και πιο φιλελεύθερη κοινωνία.

Ας δούμε όμως αναλυτικά το χρονικό των γεγονότων:

Όλα ξεκίνησαν στις αρχές του 1968 στο Πανεπιστήμιο του Νάντερ που βρίσκετε κοντά στο Παρίσι. Οι σπουδαστές διαμαρτύρονταν για μια σειρά διαφορετικών κοινωνικών και όχι μόνο θεμάτων. Στις 2 Μαΐου και ενώ οι φοιτητές του Πανεπιστημίου του Νάντερ διαδήλωναν κατά του πόλεμου του Βιετνάμ η κυβέρνηση σε συνεργασία με τις αρχές του πανεπιστημίου αποφάσισε να κλείσει την Πανεπιστημιούπολη. Την επόμενη μέρα οι σπουδαστές του Πανεπιστημίου της Σορβόννης προχώρησαν σε κατάληψη και σε πορείες ενάντια στην πιθανή διαγραφή των φοιτητών του Νάντερ. Τις επόμενες μέρες στο πλευρό των φοιτητών στάθηκαν οι μαθητές και με διαδήλωση τους στην Αψίδα του Θριάμβου ζητούσαν το άνοιγμα το σχολών τους και την άρση όλων των κατηγοριών κατά των φοιτητών. Τα αιτήματα των φοιτητών όπως είναι φυσικό δεν έγιναν δεκτά.

Στις 10 Μαΐου οι διαδηλώσεις κορυφώνονται, έχουμε εκατοντάδες συλλήψεις και τραυματισμούς στις συμπλοκές με τους αστυνομικούς. Στις 13 Μαΐου- ημέρα που έχει κηρυχτεί ως μέρα γενικής απεργίας από τα εργατικά συνδικάτα, κατεβαίνουν στους δρόμους πάνω από 1 εκατομμύριο κόσμος. Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας αναγκάζετε να απελευθερώσει τους φυλακισμένους φοιτητές αναγγέλλει την επαναλειτουργία του Πανεπιστήμιου της Σορβόννης. Τις επόμενες μέρες ξεκινάνε απεργίες σε όλη την Γαλλία. Οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται για τους χαμηλούς μισθούς και τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Οι εργαζόμενοι στα εργοστάσια της Renault ξεκινούν απεργιακές κινητοποιήσεις και σε ορισμένα περνούν την κατάσταση στα χέρια τους. Μέχρι τις 17 Μάιου 200.000 εργάτες απεργούν και πάνω από 50 εργοστάσια τελούν υπό κατάληψη. Τις επόμενες μέρες οι αριθμοί διογκώνονται. Φτάνουν 10 εκατομμύρια οι απεργοί, τα 2/3 του εργατικού δυναμικού της Γαλλίας απεργούν, παρουσιάζονται ελλείψεις σε τρόφιμα και καύσιμα. Στις 30 Μάιου εκατοντάδες διαδηλωτές βαδίζουν στους δρόμους του Παρισιού φωνάζοντας «Αντίο Ντε Γκωλ»

Την ίδια ώρα ο Γάλλος πρόεδρος αναζητεί λύση. Αναγκάζετε να κρυφτεί, ενώ παράλληλα συσκέπτεται με τους στρατηγούς για το τι πρόκειται να γίνει. Υπάρχει σχέδιο διαφυγής του από την χώρα. Βγαίνει στο ραδιόφωνο( η τηλεόραση απεργούσε) και ανακοινώνει την διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και εκλογές για τις 23 Ιουνίου. Από εκείνη τη χρονική στιγμή και έπειτα το επαναστατικό αίσθημα των σπουδαστών και των εργαζομένων εξασθένισε. Οι εργαζόμενοι επέστρεψαν βαθμιαία στις εργασίες τους.. Η κυβέρνηση κατάργησε διάφορες αριστερές οργανώσεις. Η αστυνομία επανέκτησε υπό τον έλεγχό της τη Σορβόννη στις 16 Ιουνίου, ενώ ο Ντε Γκωλ θριάμβευσε στις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν τον Ιούνιο και η κρίση έλαβε τέλος.

Ο Μάης του 68 δεν ήταν μια μεμονωμένη «γαλλική υπόθεση». Αντίθετα, υπήρξαν διαμαρτυρίες φοιτητών σε όλο τον κόσμο. Έχουμε διαμαρτυρίες φοιτητών στην ΗΠΑ και στο Μεξικό, στην Αργεντινή στην Ιταλία, στην Γερμανία και στο Βέλγιο και σε χώρες τις ανατολικής Ευρώπης. Οι αφορμές ήταν βέβαια διαφορετικές αλλά οι διεκδικήσεις πάνω κάτω οι ίδιες με τους φοιτητές να ζητάν ελευθερία των ατόμων και του λόγου, δημοκρατία, ειρήνη και κατάργηση των όποιων φυλετικών και εθνικών διαφορών. Στην Ελλάδα η χούντα των συνταγματαρχών δεν άφηνε πολλά περιθώρια συμπαράστασης του Ελληνικού λαού απέναντι στους εξεγερμένους Γάλλους. Η χούντα αρχικά προσπάθησε να αποσιωπήσει τα γεγονότα και στην συνέχεια χαρακτήρισε τις εξεγέρσεις των φοιτητών και των εργαζομένων ως κομμουνιστική συνωμοσία!

Ο Μάης του 68 αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα, που σημάδεψαν την εξέλιξη των Ευρωπαϊκών κοινωνιών. Πάρα τις οποίες αντιθέσεις εκφράζονται κατά καιρούς κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι εκείνη η εξέγερση των φοιτητών και των εργατών στη Γαλλία υπήρξε ένας ιστορικός σταθμός της πάλης για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη και συνέβαλε καθοριστικά στην επιτάχυνση της διαδικασίας ανανέωσης των δημοκρατικών κοινωνιών της Δύσης. Αν θέλαμε να δώσουμε ένα τελικό προσδιορισμό για τι είναι τελικά ο Μάης του 68 θα λέγαμε ότι ήταν πρώτα από όλα ένα φοιτητικό κίνημα που συντάραξε την Γαλλία αλλά και τον κόσμο όλο και οδήγησε στην μετέπειτα πτώση του στρατηγού Ντε Γκωλ αλλά κυρίως οδήγησε στην εκδημοκράτηση και απελευθέρωση των κοινωνιών της Δύσης.

Ο Μάης του 68 αποτελεί σημείο αναφοράς για όλους εμάς σήμερα. Οι φοιτητές είναι ακόμα σήμερα ακόμη ο μόνος επαναστατικός φορέας, η μόνη αξιόπιστη και αποτελεσματική ιστορική δύναμη, διότι είναι οι μόνοι που μπορούν να ονειρεύονται για τους άλλους. Επειδή όπως τότε «Απαγορεύεται το απαγορεύεται» έτσι και σήμερα οι νέοι εμπνέονται από τις ίδιες αξίες και αντιδρούν σε ότι πλήττει κατάφορα τα συμφέροντα τους. Οι αγώνες κατά του νόμου-πλαισίου και της αναθεώρησης του άρθρου 16 έδειξαν ότι οι φοιτητές όταν ξεσηκωθούν μπορούν να πετύχουν. Ο Μάης του 68 μας έμαθε κάτι ακόμα: «Να είμαστε ρεαλιστές, να ζητάμε το αδύνατο».

Γ.Σ

...Η ιστορία διδάσκει τούτο: ότι οι λαοί και οι κυβερνήσεις ποτέ δεν έμαθαν τίποτε από την ιστορία...

2008-05-08T22:50:00.003+03:00

Έχουν περάσει ήδη 60 και πλέον χρόνια από τον τελευταίο πόλεμο που συγκλόνισε όλο τον κόσμο. Τα πράγματα σήμερα είναι σχετικά ειρηνικά. Όμως είμαι βαθιά πεπεισμένος μέσα μου ότι θα βρεθούμε στην δυσάρεστη θέση να ζήσουμε και εμείς έναν πόλεμο...

Δεν θα το παίξω γνώστης της παγκόσμιας ιστορίας. Δεν είμαι. Μου αρέσει να διαβάζω. Έχω αυτό το τεράστιο βιβλίο του Ισαάκ Ασιμοφ που καταπιάνεται από την αρχή της παγκόσμιας δημιουργίας μέχρι το τέλος του 2^ου παγκοσμίου πολέμου! Ανατρέχω εκεί συχνά. Αλλά δεν τα θυμάμαι και όλα...Αυτό που ξέρω είναι το εξής...

Ο άνθρωπος είναι ένα ων το οποίο διψάει για δόξα, για προβολή, για υστεροφημία, για χρήμα και εν τέλει θέλει να είναι ανώτερος από τον πλησίον του...

Λένε ότι η ιστορία επαναλαμβάνετε...

Τετριμμένο; Μήπως είναι μύθος ή μήπως αποτελεί την σκληρή πραγματικότητα;

Έχουμε τα εξής στοιχεία.

1 υπερδύναμη=Αμερική

1 πρώην υπερδύναμη=Ρωσία

2 μελλοντικές υπερδυνάμεις= Κίνα, Ινδία

Επίσης έχουμε ραγδαία αύξηση του πληθυσμού, μείωση των αποθεμάτων πετρελαίου, μείωση των αποθεμάτων πόσιμου νερού! Η παραγωγή τροφίμων είναι συγκεκριμένη...

Ο λόγος μου είναι χωρίς συνοχή, χωρίς συνεχόμενη ροή. Πάει από το ένα στοιχείο στο άλλο. Και η δομή δεν είναι καλή γιατί και μόνο που σκέφτομαι αυτό που θα σας πω ανατριχιάζω...

Άλμπερτ Αϊνστάιν

«Δεν ξέρω για τον τρίτο αλλά ο 4^ος παγκόσμιος πόλεμος θα γίνει με ξύλα και με πέτρες»

Και ερωτώ θα υπάρχουν και αυτά;

Ο πληθυσμός αυξάνετε. Ο κόσμος θα πεινάσει. Το πετρέλαιο τελειώνει. Ο κόσμος θα κρυώσει...Το νερό γίνετε σπάνιο είδος...Ο κόσμος θα διψάσει...Τα χρόνια περνούν...

Ο κόσμος θα ξεχάσει....

Θα ξεχάσει τα πάθη που επιφέρει ένας πόλεμος. Μετά θα ακολουθήσει κάποιος τρελός ηγέτης. Θα μιλήσει ο εθνικισμός εξαιτίας της φτώχειας που θα υπάρχει εκεί έξω...

Και μετά μια αφορμή...

Ένας πρίγκιπας, μια σημαία ίσως ένα αεροπλάνο που πέταξε λίγα μέτρα πιο κει...

Η ιστορία του Chechov δεν μιλάει πουθενά για πάνω από 100 χρόνια ειρήνης...

19+40=59

Τόσο ίσως να είμαι..

Και μετά τι;

Ο Αντώνης αμούστακο παιδί θα σκοτώνει τον Γιώργο. Ο Βαγγέλης θα κλέβει το ψωμί. Ο Βασίλης θα καταγγέλλει τους αντιφρονούντες. Η Σοφία θα κλαίει. Η Μαρία θα γίνετε κοινή για να ζήσει τα παιδιά της. Η Αντιγόνη θα ερωτεύεται τον εχθρό...

Ο Κοσμάς θα πεθαίνει αβοήθητος...

Και κάποιος θα γράφει την ιστορία....Για να την μάθουν οι νεώτεροι και να μην κάνουν τα ίδια λάθη....Δεν ξέρω όμως αν υπάρχουν και που θα βρίσκονται οι νεώτεροι....Δεν ξέρω αν θα υπάρχει κόσμος. Δεν ξέρω αν θα υπάρχουν πέτρες και ξύλα για να τα χρησιμοποιήσουν αυτοί που θα διδαχθούν την ιστορία...

Ερωτικό σύμπλεγμα...

2008-04-18T22:32:00.005+03:00

Έχουμε τα εξής σύνολα ατόμων

Σύνολο Α:{Αθηνά, Βασιλική, Μάρκος, Τάκης, Αφροδίτη, Κώστας , Ανδρέας, Παναγιώτης, Αλέξανδρος, Λεωνίδας Α, Λεωνίδας Β, Γιάννης Α, Γιάννης Β, Γιάννης Γ, Ελένη, Άγγελος, Κατερίνα, Δήμητρα, Μαρία, Σωτήρης, Ανδρομάχη, Μάγδα ,Νικόλας, Ιουλιάνα}

Σύνολο Β:Στο πιο πάνω σύνολο υπάρχουν 3 άτομα τα οποία είναι αδέρφια μεταξύ τους...

Σύνολο Γ:Υπάρχουν προφανώς 3 άτομα με το ίδιο όνομα(στην συνέχεια δεν θα δίνετε επώνυμο)

Σύνολο Δ: Υπάρχουν τουλάχιστον 4 άτομα τα οποία είναι «σύντροφοι».

Σύνολο Ε: Υπάρχει μια «επαγγελματική» σχέση ανάμεσα σε 2 άτομα....

Ο ένας Λεωνίδας Α είναι δυναμικός...

Ο άλλος Λεωνίδας Β είναι αγαπητός...

Ο Γιάννης Α είναι προκλητικός

Ο Γιάννης Β είναι χαβαλές

Ο Γιάννης Γ είναι αγύριστο κεφάλι

Και τουλάχιστον ένας Γιάννης είναι Ολυμπιακός

Υπάρχει ένα άτομο που εμφανίζετε με 2 ονόματα στο story…..

Ξεκινάμε λοιπόν....

Η Αθηνά είναι κολλητή με κάποια κοπέλα.. Η Αθηνά επίσης είναι κολλητή με τον Αλέξανδρο.O Αλέξανδρος είναι ερωτευμένος με μία από τις δύο..Η μία από τις 2 κοπέλες κατά βάθος γουστάρει και αυτή τον Αλέξανδρο. Η άλλη δεν θα έλεγε όχι αν έβλεπε ενδιαφέρον εκ μέρους του Αλέξανδρου…Ο Παναγιώτης εν το μεταξύ είναι μέγιστος ζυμωματίας. Κατέχει καλά τα μυστικά της ζύμης για αυτό και είναι στέλεχος μια μεγάλης επιχείρησης ζυμώματος στην κοινωνία της μπανανιάς.

Η Βασιλική γενικότερα γουστάρει τον Κώστα ο οποίος είναι φίλος με τον Μάρκο και τον Τάκη.. Όπως και ο Κώστας την Βασιλική Όμως για Χ,Υ λόγους που η επιστήμη αγνοεί ο Κώστας τα φτιάχνει με την Αθηνά για να ζηλέψει η Βασιλική. Όμως η Αθηνά δεν «αντέχει» τον Κώστα για πολύ, τον χωρίζει και τα φτιάχνει με τον αδερφό του...Τα 2 αδέρφια βρίσκονται πλέον στα μαχαίρια. Επίσης με τον μεγαλύτερο αδερφό του Κώστα τον Ανδρέα καθώς και με την Αθηνά δεν τα έχει πλέον καλά ο Αλέξανδρος …Στο ενδιάμεσο ο κολλητός του Κώστα ο οποίος γουστάρει από καιρό την Βασιλική, παρόλο που ξέρει ότι κάτι παίζετε μεταξύ του φίλου του και της Βούλας, βρίσκει ευκαιρία και προσπαθεί να ρίξει(όχι με τρικλοποδιά) την Βασιλική. Αυτή στην αρχή του δίνει θάρρος αλλά μόλις χωρίζει ο Κώστας την Αθηνά, ή Βασιλική τρέχει ξωπίσω του και τα «φτιάχνει με τον Κώστα». Ο μόνος που έμεινε στα κρύα του λουτρού ήταν ο φίλος του Κώστα...Ο Μάρκος τα φτιάχνει αργότερα με την Αφροδίτη η όποια είναι από συντηρητική οικογένεια αλλά έχει πάρει το μισό σύνολο Α! Ο Τάκης τα φτιάχνει πρώτος από όλους με την Γεωργία και ταλαιπωρεί τον Σωτήρη γιατί του ζητάει κάθε Σάββατο το σπίτι του, για να πάει με την Γεωργία...

Ο Αλέξανδρος είναι φίλος με τον Σωτήρη. Φίλοι καλοί. Ο Αλέξανδρος το παίρνει απόφαση ότι ο μεγάλος έρωτας της ζωής του θα μείνει μακριά από αυτόν. Τώρα που το σκέφτεται καλύτερα. Έχει αλλάξει προς το χειρότερο η πρώην αγαπημένη του. Προσπαθεί λοιπόν ο Αλέξανδρος να πείσει τον φίλο του τον Σωτήρη να ξεκολλήσει επιτέλους από την Βίκυ με την οποία έχει κολλήσει τόσο καιρό. Μάταια όμως γιατί ο Σωτήρης είναι ξεροκέφαλος....Ο Σωτήρης το παλεύει αλλά τίποτα, μάταια. Στη Βίκυ αρέσει να αρέσει και να παίζει με τους άντρες. Παρόλο που μόλις της το λένε αυτό τσαντίζετε...Τελικά η Βίκυ τα φτιάχνει με κάποιον άγνωστο...

Ο Γιάννης χωρίς ιδιαίτερο κόπο τα φτιάχνει με την Μάγδα. Η Μάγδα η οποία αρχικά γούσταρε κάποιον από το σύνολο Δ αφού είδε ότι δεν στράφηκε προς τον Γιάννη.Ο Γιάννης ξεκινάει ιερό πόλεμο απέναντι σε όλους τους άλλους εμφανιζόμενος ως ο γαμιάς της υπόθεσης. Σε κάθε περίπτωση ως βασικούς αντιπάλους έχει τον Νικόλα και τον Άγγελο .Επίσης ο άλλος Γιάννης ο οποίος είναι ένας τυπάς παράξενος εκπλήσσει του πάντες και τα έφτιαξε με την Ελένη για 3 χρόνια. Η Ελένη είναι μια ψυχρή γυναίκα σε αντίθεση με τον Γιάννη ο οποίος είναι πολύ ευαίσθητος. Η ευαισθησία του αυτή θα φανεί μετά από τρία χρόνια, δηλαδή τώρα. Χώρισαν και ο Γιάννης το πήρε κατάκαρδα για αυτό και είπε να στοχεύσει στην Κατερίνα.. Ο Λεωνίδας όμως ήταν ερωτευμένος με την Μαρία, φίλη της Ελένης, για αυτό και ο Λεωνίδας έγινε φίλος με την Ελένη)τακτική που ακολούθησε και ο Άγγελος μετά). Αλλά η Μαρία γούσταρε τον Λεωνίδα και όχι τον Λεωνίδα! Μόλις όμως έμαθε ότι ο Λεωνίδας είναι δεσμευμένος με την Δήμητρα (η οποία είναι και ποιοτική τραγουδίστρια) τότε έκανε πίσω.. Ο Λεωνίδας ήξερε για το ενδιαφέρον της Μαρίας αλλά σαν άτομο με αρχές δεν έκανε τίποτα. Η Μαρία Επέμεινε στο ίδιο target group και αποφάσισε ότι της αρέσει ο Άγγελος.

Η Δήμητρα τα ήξερε όλα και για αυτό αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο για όλα αυτά. Ο Λεωνίδας δεν σταμάτησε να προσπαθεί αλλά άθελα του διέδιδε λάθος πράγματα. Τελικά ο Άγγελος έμαθε ότι τον γουστάρει η Μαρία, σαν γνωστός μουνόδουλος ξεκίνησε το πέσιμο. Στο ενδιάμεσο είχε πει στο Λεωνίδα ότι δεν θα έκανε ποτέ τίποτα με την Μαρία. Ο Λεωνίδας σαν άτομο που βάζει τις αρχές του πάνω από οτιδήποτε άλλο αποφάσισε να μην μιλήσει. Γενικά ο Λεωνίδας είναι άτομο που δεν μιλάει και πολύ. Τελικά ο Άγγελος και η Μαρία τα έφτιαξαν και ζουν πλέον τον μεγάλο ερωτά τους. Η Μαρία γενικά είναι άτομο που της αρέσουν τα μπουζούκια σε αντίθεση με τον Άγγελο που προτιμά τις μουσικές σκηνές.Ο Άγγελος είναι πολύ καλό παιδί γενικότερα έχει μια αδυναμία όμως προς το οτιδήποτε γυναικείο. Επίσης νευριάζει και είναι λίγο κομπλεξικός. Λίγο μόνο. Πολλές φορές έχει κατηγορηθεί από τον Γιάννη ότι είναι gay. Παρόλα αυτά μάλλον το αντίθετο ισχύει. Ο Άγγελος απέδειξε ότι είναι άντρας με την Μαρία ενώ από τον Γιάννη ακόμα περιμένουμε. Άσε που φήμες λένε ότι εθεάθη ο Γιάννης στο Athens Pride Festival. Ο Λεωνίδας συνεχίζει το πέσιμο δεξιά και αριστερά.Ο Γιάννης γουστάρει από ότι φαίνεται την Ανδρομάχη και ο Νικόλας την Ιουλιάνα η οποία είναι αδερφή μιας πολύς καλής φίλης και συναδέλφισας σε διοικητικό επίπεδο με κάποια από τα παραπάνω άτομα. Αυτό το παραπάνω άτομο είχε ενδιαφερθεί κάποτε για την Αδερφή της Ιουλιάνας.Το πρόβλημα τους(Γιάννης + Νικόλας) πιστεύω είναι ότι δεν το έχουν συζητήσει μεταξύ τους για να χαράξουν μία στρατηγική...

Βρείτε τα σύνολα Β,Δ,Ε...
Υπάρχει μια αλήθεια-συμπέρασμα που βγαίνει. Ποιο είναι;
Ποιος είναι ο μεγαλύτερος αδερφός του Κώστα;
Ποιος είναι ο φίλος του Κώστα που έμεινε στα κρύα του λουτρού;
Μπας και υπάρχει καμία αλήθεια; Αν ναι ποια;
Ποια είναι η φίλη της Αθηνάς;
Ποιος Γιάννης είναι ποιος;
Ποιος Λεωνίδας είναι ποιος;
Πόσο καλή τραγουδίστρια είναι η Δήμητρα; Τελικά το έγραψε το βιβλίο-;
Τι νόημα έχουν όλα αυτά;

Όποιος απαντήσει σε τουλάχιστον 2 από τα παραπάνω ερωτήματα σωστά κερδίζει πολλά. Καταρχάς ως πρώτο δώρο είναι ότι θα βγει για καφέ με τον μεγαλύτερο blogger της Ελλάδας δηλαδή εμένα...

Περιμένω σχόλια και απαντήσεις...Θα ήθελα να μην είναι ανώνυμα όμως...Άντε Καλό Πάσχα!

Υ.Γ Θοδωρή 1 σχόλιο plz!

Είναι το τίμημα και πάντα θα παλέυω...

2008-04-11T19:15:00.003+03:00

Έχω καιρό να γράψω στο blog…Έγιναν πολλά τον τελευταίο καιρό. Πολλές θεωρίες επιβεβαιώθηκαν, κάποια ευτυχώς διαψεύσθηκε και μία άλλη πραγματοποιήθηκε γρηγορότερα από ότι είχε αρχικά προβλεφτεί.. Μένει μια τελευταία αλλά έχουμε πολύ καιρό ακόμα...

Και μέσα στις θεωρίες και τα μεγάλα λόγια έχουμε και τις πράξεις που πολλές φορές γίνονται γιατί πρέπει να γίνουν, γιατί έτσι είναι το πεπρωμένο...

Κάποιοι καταλαβαίνουν σε αυτό το blog. Κάποιοι πάλι όχι. Κάποιοι νομίζουν ότι κατάλαβαν. Και κάποιοι έχασαν την ευκαιρία να καταλάβουν. Δεν με νοιάζει ξέρεις...

Λοιπόν, φοιτητικές εκλογές. Κερδίσαμε...Οι δεξιοί πήγαν σπίτια τους. Υπάρχει μία Α λογική σε αυτό το Πανεπιστήμιο...Υπάρχουν και πολλοί παράλογοι όμως. Σαν και εμένα. Θεωρώ πως είναι ώρα να πηγαίνω γιατί κουράστηκα σήμερα, χτες, αύριο και πρέπει να φύγω...

Κάποτε έχτιζα ένα όνειρο τη μέρα
τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα
φεύγω, τώρα φεύγω
Κι όλο με μιας ο ρυθμός της γης γίνεται ίλιγγος,
ο χρόνος εξαφανίζεται, η στιγμή στροβιλίζεται,
γίνεται, αιωνιότητα... Μανιφέστο... Φύγαμε...
Είναι οι στιγμές που βρίσκω την δύναμη να σβήσω
το παρελθόν μου κι απ το τίποτα να αρχίσω
που το μηδέν φαντάζει λύτρωση και πίσω
δεν γυρίζω το παρόν αγγίζω έτοιμος να ζήσω
Κάθε στιγμή λες και το μέλλον ζωγραφίζω
με θαρραλέες πινελιές λευκό το χρωματίζω
βαθιές αιρέσεις μέσ΄τον χρόνο αφορίζω
στο δόγμα του καιρού ενάντια θα αποφασίζω
Εγώ για μένα καταργώ τα φρένα
φεύγω για τα ξένα με δυο λούπες, ένα σάμπλερ, μια βαλίτσα και τη πένα
χωρίς εσένα χωρίς κανέναν, μόνο ένα σκοπό,
να μην έχω δεδομένα σύνορα, αναμνήσεις, ερμηνείες,
ένας σάτυρος νομάς που τον στοιχειώνουν νύχτες κρύες
Είναι το τίμημα και πάντα θα παλεύω
κι αφού οδεύω προς το φώς ελεύθερος θα ταξιδεύω
Τώρα φεύγω...
Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου,
κι ένα τραγούδι συντροφιά μου,
φεύγω - φεύγω, φεύγω
Είναι το τίμημα και πάντα θα παλεύω,
τώρα φεύγω - Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια,
αρρωστημένους και αγρίμια,
φεύγω - φεύγω, φεύγω
Θα οδεύω προς το φως θα τα ταξιδεύω,
τώρα φεύγω - Φεύγω, τώρα φεύγω
Δεν ελπίζω τίποτα Δεν φοβάμαι τίποτα Είμαι λεφτερος
Τώρα τους κύκλους της συνήθειας πρέπει να σπάσω
είναι δεσμά παλιά και πιέζω να ξεχάσω
ότι με βάφτισε οπαδό του χτες και ας χάσω
ας χαθώ για να χορτάσω τη πορεία όπου και αν φτάσω
Είναι η ρουτίνα και η αδράνεια εχθροί μου
είναι το βλέμμα που δειλιάζει φυλακή μου
είναι το θράσος στην παράδοση αρχή μου
είναι ότι μετάνιωσα που δεν δοκίμασα ήταν πληγή δυνατή δύραχη στη ψυχή μου
Μα έχε γνώση πως με μια απόφαση μου
ξημερώνει πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου
που ελπίδα τρέφει τη κάθε επιλογή μου
και αγναντεύω τον πλανήτη σαν να είναι όλη η γη δική μου
Και είναι η στιγμή μου στα χέρια μου την έχω
η μόνη ανάμνηση που θέλω για να αντέχω
τώρα στο αύριο στο σύμπαν πια πιστεύω
τη συνείδηση γιατρεύω από τον λαβύρινθο του χρόνου
Τώρα φεύγω...
Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου,
κι ένα τραγούδι συντροφιά μου,
φεύγω - φεύγω, φεύγω
Είναι το τίμημα και πάντα θα παλεύω,
τώρα φεύγω - Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια,
αρρωστημένους και αγρίμια,
φεύγω - φεύγω, φεύγω
Θα οδεύω προς το φως θα τα ταξιδεύω,
τώρα φεύγω - Φεύγω, τώρα φεύγω
Είναι το τίμημα και πάντα θα παλεύω,
τώρα φεύγω, φεύγω...Τώρα φεύγω, φεύγω...

Ξέρω ότι 2 μυαλά είναι καλύτερα από ένα όπως ξέρω ότι πολύ δύσκολα θα αποκρυπτογραφήσει κανείς τα λόγια μου.Ο Stereo-Mike τα σπάει...
Αυτό το τραγούδι γράφτηκε για μένα...

Άντε γεια αλάνια...

Aνέραστη κοινωνία(μέρος 2ο)

2008-03-29T01:57:00.001+02:00

Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές νιώθεις τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια σου. Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές απογοήτευσε και αποκτάς πάλι το χαμόγελο σου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Λοιπόν φίλε αναγνώστη επειδή αυτή την φορά δεν έχω και πολύ όρεξη έχω να σου πω τα εξής πραγματάκια…

Δεν θέλω να με συμπαθείς…Μου την δίνει να με συμπαθούν. Θέλω να με αγαπήσεις η να με μισήσεις; Μπορείς; Το τι να κάνω για να με αγαπήσεις δεν ξέρω; Μπορείς να μου πει όμως τι να κάνω για να με μισήσεις;

Μην προσπαθείς να βγάλεις νόημα από αυτά που λέω. Ούτε εγώ βγάζω νόημα με αυτά που λέω η γράφω. Δεν είμαι και πολύ έξυπνος αλλά θεωρώ ότι μπορώ άνετα να σου δώσω 2 ερμηνείες για τα λεγόμενα μου...

Αφού υπάρχει μια αμοιβαία εκτίμηση μην το ψάχνεις πολύ. Προχώρα, δεν υπάρχουν πολιτικοί σκοποί…Μόνο αντρικοί…

Δεν μου αρέσουν οι υποκριτές, η ζυμωμένοι, οι ξερόλες, οι δήθεν, οι καμπόσοι, οι ψεύτες, οι «τεχνίτες», οι υποκριτές και προπάντων οι ζαβολιάρηδες…

Δεν μου αρέσει να χάνω.

Δεν ξέρω αν θέλω να μου κάνεις σχόλιο. Αλλά τελικά νομίζω ότι θέλω. Θέλω πολύ. Για τελευταία φορά...

Φίλε αναγνώστη έφτασα στα πρόθυρα να αλλάξω αλλά δεν τα κατάφερες. Ίσως να μην απολαύσω κάποια πράγματα αλλά θα τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Και ναι τα έχω καλά με τον εαυτό μου…

Δεν υπάρχουν συνομωσίες ούτε καλά παιδιά. Υπάρχουν τα κακά παιδιά όπως εγώ και τα δεδομένα πράγματα. Προχώρα φίλε αναγνώστη…

Θα λυπηθώ δεν λέω αλλά θα χαρώ παράλληλα. Θα με πεις τρελό. Ποτέ δεν αρνήθηκα ότι δεν ήμουν. Αλλά θα χαρώ ξέρεις γιατί; Γιατί όσο και αν σου φανεί περίεργο το είχα προβλέψει…Και το άσχημο είναι ότι το πεπρωμένο δεν αλλάζει…

Δεν ξέρω αν θα βρω ξανά κουράγιο. Ξαναβλέπω το ίδιο έργο για 2η φορά. Λες να το δω και 3η; Σίγουρα δεν θέλω…

Δεν θέλω ποτέ φίλε αναγνώστη με δεδομένη την απόρριψη σου να σκεφτείς όταν το παραμυθάκι τελειώσει το εξής «Μήπως έπρεπε αυτός ο blogger;»

Και επειδή προβλέπω ότι θα το πεις γιατί έχω και μαντικές ικανότητες αυτό με σκοτώνει πιο πολύ...

Ξέρεις όμως κάτι φίλε αναγνώστη; Θα ορθοποδήσω γράφοντας και εξιστορώντας τις ιστορίες μου. Γιατί αυτό με κάνει πιο δυνατό. Γιατί είναι κάτι που δεν με σκοτώνει...

Έχω σκεφτεί πολλά...Ξέρεις όμως τι θα κάνω; Θα κάνω κάτι που δεν έκανα ποτέ. Θα το κάνω μόλις τελειώσει το πανηγυράκι. Θα σηκωθώ πρωί, πολύ πρωί. Θα βάλω το σακίδιο μου και θα σκαρφαλώσω στην κορυφή του βουνού. Θα πάω να σταθώ ανάμεσα σε δύο μεγάλα δέντρα. Θα περιμένω να ξημερώσει. Και τότε θα δω τον ήλιο να ανατέλλει και θα βγάλω από το σακίδιο μου χαρτί και μολύβι. Και θα γράψω φίλε αναγνώστη. Θα γράψω για την ανατολή που μόνο εγώ θα έχω δει. Θα γράφω όλη μέρα φίλε αναγνώστη. Θα έχω συντροφιά θορυβώδεις συντρόφους αλλού είδους να κελαηδάνε το τραγούδι της ζωής. Και θα περιμένω μέχρι το ηλιοβασίλεμα....Και όταν οι κόλλες με το χαρτί τελειώσουν και όταν ο ήλιος ο κατακόκκινος κρυφτεί πίσω από τη κορυφογραμμή θα έρθει το τέλος. Θα είναι όμως χαρούμενο τέλος. Σε ένα τόσο τρελό κόσμο ένας τρελός θα έχει κάνει μια τρέλα. Θα έχει δει το ηλιοβασίλεμα. Εκεί ανάμεσα στα δύο δέντρα. Και μετά δεν θα κοιμηθώ. Θα κοιτάξω τα άστρα. Να δω τι έχουν να μου πουν. Θα συζητήσω σοβαρά μαζί τους μιαν άλλη μέρα. Γιατί έχω και δρόμο μπροστά μου...Και καθώς θα αποσταίνω θα αναπολώ την ανατολή και την δύση του ηλίου, θα έχω ως παρακαταθήκη μερικές κόλλες χαρτί. Θα είναι η συντροφιά μου. Μόνος άλλωστε ανέβηκα...Και την επόμενη μέρα θα αρχίσει η κατάβαση γιατί πολύ ώρα ήμουν εκεί πάνω. Και καθώς θα κατεβαίνω θα ακούσω μια φωνή...Θα γυρίσω πίσω...Δεν θα δω τίποτα. Θα είναι μια οφθαλμαπάτη. Θα την ξανακούσω την φωνή όμως. Θα είναι η δικιά σου φίλε αναγνώστη. Αλλά ξέρεις τι θα κάνω τότε; Θα ανοίξω το σακίδιο και θα συμβουλευτώ τις σημειώσεις μου. Θα βγάλω άλλη μια θεωρία. Παρακάτω στο ρυάκι που θα κοντοσταθώ για να ξεδιψάσω θα ακούσω πάλι μια φωνή αλλά θα νιώσω και ένα άγγιγμα. Και τότε ξέρεις τι θα κάνω;
Θα βγάλω τις σημειώσεις από το σακίδιο και θα τις σκίσω. Θα τις κάνω χίλια κομμάτια. Θα τις πετάξω στο νερό. Για να χαθούν...

Και θα γυρίσω σπίτι ευτυχισμένος γιατί θα έχω κάνει το όνειρο μου πραγματικότητα. Θα μπω στο σπίτι θα βάλω καφέ, θα διαβάσω εφημερίδα, θα γράψω στο blog μου. Θα είμαι όμως πολύ «γέρος». Θα λυπάμαι για αυτό αλλά θα συνεχίζω...

Άσε με να γελάσω φίλε αναγνώστη και κάνε πράξη τις θεωρίες μου. Στο ζητάω για χάρη. Επειδή μου είπες ότι με συμπαθείς...

Αλλά φίλε αναγνώστη να ξέρεις ότι τα λάθη είναι η γέφυρα μεταξύ της απειρίας και της σοφίας. Και εγώ ήμουν άπειρος. Και έτσι έκανα λάθη...

Όμως φίλε αναγνώστη τώρα είμαι πιο σοφός. Αλλά επειδή είμαι ακόμα μικρός και νευρικός θα ρίξω μια γροθιά στην μάπα της ανέραστης κοινωνίας...Επειδή δεν είμαι δημοκρατικός...

Φίλε αναγνώστη δεν τρέφω αυταπάτες...Οι τρελοί παραμένουν τρελοί...Τελικά φίλε αναγνώστη θα βάλω μια αγγελία που θα λέει για μένα.

Θα κάνω ένα μεγάλο ταξίδι μετά. Θα πάω σε χώρες εξωτικές...Για να βρω μάγους...Για να τους ρωτήσω γιατί όταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις; Ότι και να μου απαντήσουν εγώ θα βγάλω από την τσέπη το μολύβι και θα γράψω στο χαρτί την δικιά μου άποψη. Γιατί πάντα ήμουν εγωιστής και εγωκεντρικός αλλά ποτέ δεν συμβιβάσθηκα. Για πολύ τουλάχιστον....

Όταν το ταξίδι φτάσει στο τέλος θα περάσω από τον τάφο του Καζαντζάκη. Θα κοντοσταθώ και πριν ένα δάκρυ κυλήσει από τα μάτια μου θα φωνάξω με όλη την δύναμη της ψυχής μου...

Δεν ελπίζω τίποτα. Δε φοβάμαι τίποτα. Είμαι λεύτερος...

Το κύκνειο άσμα ενός ονείρου…

2008-03-15T14:49:00.009+02:00

Είχα πει πολλά για τα όνειρα σε προηγούμενο post. Μπορώ να πω ακόμα περισσότερα...Τα μεγαλύτερα όνειρα μένουν απραγματοποίητα. Μένουν όνειρα....

Άλλα λέω, άλλα κάνω και άλλα σκέφτομαι Έχω πάρει τις αποφάσεις μου. Θα αλλάξω για εμένα. Δεν θα αλλάξω για κανέναν άλλο. Σε αυτή τη ζωή άλλωστε δεν ήρθαμε για να ευτυχίσουμε αλλά για να ζήσουμε...

Μπορείς να κάνεις ότι θέλεις. Δεν με ενδιαφέρει. Δεν θέλω να γίνεις κοινωνός των ανησυχιών μου, της τρέλας της διαφορετικής μου προσέγγισης. Κοίτα απέναντι...Προχώρα μπροστά...Μην φοβάσαι, μην στεναχωριέσαι, γιατί άλλωστε; Ο καθένας είναι αυτό που είναι...Δεν σε κατηγορώ για τίποτα. Το ακούς;

Η αγάπη που μένει είναι η αγάπη που φεύγει. Μπορώ να γράψω και άλλα, πάρα πολλά άλλα. Αλλά με κατηγορούν ότι λέω όλο θεωρίες. Ίσως και να έχουν και δίκιο. Αυτό το κείμενο δεν μου αρέσει...Δεν είναι καλό. Δεν θέλω να μου πεις τίποτα...Η μήπως τελικά θέλω;

Το πήγα από την μία το ‘φερα από την άλλη αλλά απέτυχα. Δεν πειράζει θα ξαναπροσπαθήσω. Έτσι κι αλλιώς τώρα τι να σου πω τι να μου πεις και εσύ...

Από την μία θέλω να γράψω κάτι καλό από την άλλη φοβάμαι μήπως καταλάβουν οι σοφοί...

Πολύ κακό αυτό το κείμενο. Δεν μου βγαίνει. Και η βλακεία είναι το γράφω μέρες. Έχω σκίσει πολλά χαρτιά! Ίσως φταίει που δεν έχω θέμα. Λέω διάφορες σκέψεις αλλά δεν τις λέω καλά...

Φτάνει λοιπόν κακοποίησα το λόγο. Καιρός για κάτι καλό. Ο φίλος μου ο Κώστας έγραψε αυτό το γράμμα για να περιγράψει το δικό του όνειρο. Δεν τα κατάφερε ο φίλος μου ο Κώστας....

Το γράμμα το οποίο μου το έδωσε για να το δω σαν πιο «ειδικός» έλεγε περίπου τα εξής:

...Δεν είχα το θάρρος να σου μιλήσω, για αυτό σου γράφω. Φοβήθηκα. Βασικά επειδή είμαι μεγάλος εγωιστής δεν δέχτηκα την πιθανή απόρριψη. Την βέβαιη ίσως...Για αυτό σου γράφω, για να μάθεις πως νιώθω. Δεν θέλω τίποτα άλλο από εσένα. Απλά να μάθεις...Τίποτα άλλο. Μην μου στείλει μήνυμα. Μην μου πεις αν ποτέ με ξαναδείς τίποτα .Ξέρω...Απλά να ξέρεις ότι το σύμπαν δεν συνωμοτεί όταν θέλεις κάτι πολύ.

Είσαι η πιο ωραία που έχω δει. Είσαι αυτή που μ’ ρεύσει. Είσαι μοναδική. Περπατάς και λάμπεις. Τα πάντα πάνω σου είναι τέλεια. Από τα ρούχα σου μέχρι τα κοσμήματα τα σου. Και τα μάτια σου. Αχ αυτά τα μάτια σου... Με τρελαίνουν. Η ανάσα σου, όταν τη νιώθω στο πρόσωπο μου με κάνει να εξοστρακίζομαι από το κόσμο αυτό. Τα χείλη σου με προκαλούν και εγώ ανήμπορος κάθομαι και κοιτάζω. Κάθομαι και σκέφτομαι. Γιατί; Γιατί η ζωή να είναι άδικη; Γιατί τι έχω κάνει;

Ίσως έχεις δίκιο που πήρες αποστάσεις. Δεν είμαι σαν τους άλλους. Έχω τις δικές μου ιδέες. Την δική μου τρελή νοοτροπία. Τα δικά μου θέλω. Υπάρχουν πιο ωραίοι. Πιο έξυπνοι. Πιο καλοί. Πήγαινε και βρες τους. Εγώ θα είμαι μια μικρή ανάμνηση. Έτσι για να χεις κάτι να συζητάς με τις φίλες σου...

Τα πράγματα δεν πήγαν έτσι όπως τα σχεδίασα. Τέλος πάντων...Θα μείνω εδώ να σε σκέφτομαι για λίγο ακόμα. Μέχρι να έρθει η δική μου πριγκίπισσα. Το ξέρω ότι δεν ήμουν ο δικός σου πρίγκιπας. Αλλά η ζωή δεν είναι παραμύθι. Αύριο θα ξυπνήσω και θα σε ξεχάσω...Δεν μπορώ να φανταστώ διαφορετικό τέλος από αυτό. Σοφία σ’ αγαπώ.

Αυτά έγραψε ο φίλος μου ο Κώστας...Αλλά δυστυχώς απέτυχε γιατί η Σοφία δεν του είπε ποτέ ότι αυτές οι 262 λέξεις ήταν η πιο ωραίες που είχε διαβάσει όπως είχε πει σε έναν γνωστό μια κοπέλα που είχε δεχτεί κάτι ανάλογο...

Μπράβο Κώστα! Σε παραδέχομαι...Είχα γράψει και εγώ κάτι κάποτε. Παρόμοιο. Ίσως πιο ωραίο. Πιο μεγάλο...Η τύχη του; Σιγά μην σας πω...

Υ.Γ και ένα τραγουδάκι μόνο με τέρμα τα ηχεία ...

Πάμε παιδιά, για κάποιον ή για κάποια που θέλετε να θυμάστε...

Και άλλο ένα videaki επειδή αρμόζει εδώ

Όσα η αγάπη ονειρεύεται τ' αφήνει όνειρα η ζωή μα όποιος στ' αλήθεια ερωτεύεται
κάνει τον πόνο προσευχή βαρκούλα κάνει το φιλί και ξενιτεύεται...

Έτσι για να περνάει η ώρα...

2008-03-05T01:27:00.009+02:00

Επειδή αυτό το μήνα δεν θα έχω πολύ χρόνο να γράφω στο blog (οι λόγοι προφανείς για όσους με ξέρουν) ας παραθέσουμε τους στίχους ενός παλιού και αγαπημένου τραγουδιού των Πυξ Λαξ που είναι επίκαιρο όσο ποτέ....

Στίχοι: Μάρω Βαμβουνάκη
Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Άγονη πλήξη μιας ζωής, δίχως έρωτα
της ερημιάς μου τέρας, της πόλης μου θηρίο μη με φοβάσαι
αλλοπαρμένη έκφραση οι τοίχοι σου θυμίζουν τον πρώτο σου έρωτα
οι πιο πολλοι αδιάφορα κενοί, σε λυγίζουν όπου και να 'σαι
στα σκοτεινά δρομάκια οι σκιές γλιστράνε επικίνδυνα

Στα ηλεκτρισμένα ξενυχτάδικα οι γυναίκες μισοκρύβονται πίσω απ' τη λήθη
Στα κολασμένα παζάρια της λεωφόρου οι αστυνόμοι
οι πλούσιοι επαρχιώτες μηχανόβιοι
μάσκες ακάλυπτες μικρές στο γύρο του θανάτου
που τρεμοπαίζουν τον άγγελο ή τον δαίμονα
στις άκρες των δακτύλων τους, ξημέρωμα Σαββάτου

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο
για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου, κρύψου απο μένα
δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μου
ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ
πολύ για σένα, πολύ για σένα

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο...

Υ.Γ Αυτά για σήμερα ακολουθεί bonus videaki...

Ανέραστη κοινωνία (μέρος 1ο)

2008-03-01T04:30:00.003+02:00

Είναι 2.16 ξημερώματα Σαββάτου, Αυτό το κείμενο δεν γράφετε στο πληκτρολόγιο όπως όλα τα άλλα. Γράφετε στο χέρι. Η πένα γλιστράει σιγά σιγά...Ο λόγος είναι αργός. Το ύφος σοβαρό. Οι σκέψεις πολλές. Τα συναισθήματα ελάχιστα.

Λένε ότι είναι πρόβλημα να μην μπορείς να κοιμηθείς. Ίσως να έχουν δίκιο. Ο φίλος μου ο Βασίλης λέει ότι μόλις πέφτει στο κρεβάτι τον παίρνει αμέσως ο ύπνος και δεν αναγκάζεται να σκέφτεται. Εγώ δεν είμαι έτσι. Κανένας δεν θα μου απαγορεύσει να σκέφτομαι. Τι κι αν κάνω τις σκέψεις το βράδυ και τα όνειρα το πρωί ενώ ο ήλιο έχει θέσει σε λειτουργία την ανέραστη κοινωνία; Είμαι κομμάτι της, ναι. Δεν έχω παύσει να σκέφτομαι, όμως. Δεν έχω παύσει να ονειρεύομαι ακόμα και αν δεν με παίρνει ο ύπνος.

Στα 17 ονειρευόμουν να αλλάξω τον κόσμο. Σήμερα στα 19 μου και πλησιάζοντας τα 20 θέλω να αλλάξω τον εαυτό μου. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω...Ίσως ο κόσμος αλλάξει χωρίς την δική μου συμβολή...Είχα λογομαχήσει με την κα.Γεωργοπούλου(την καλύτερη καθηγήτρια μου, αυτήν χάρη στην οποία πέρασα εγώ στο πανεπιστήμιο) για αυτό το θέμα....Μου είχε πει.. "Αγόρι μου ο κόσμος δυστυχώς δεν αλλάζει. Όσο και αν φωνάζετε, ότι και αν κάνετε..."Με στιβαρή φωνή και με μάτια που λαμπύριζαν από την περηφάνια είχα πει:"Εγώ θα τον αλλάξω κυρία!Η εγώ τουλάχιστον θα προσπαθήσω να αλλάξω κάποιες νοοτροπίες..."Εγώ και πάλι εγώ...

Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο βρήκα το αντίστοιχο ερέθισμα. Γενικές Συνελεύσεις, ιδεολογικές συγκρούσεις, πολιτικές πρακτικές, διαφορετικές νοοτροπίες, κοινές ή μη ανθρώπινες συμπεριφορές. Το φαίνεσθαι και το είναι...Οι κακοί και οι καλοί. Οι έτσι και οι αλλιώς. Εγώ και οι άλλοι. Οι άλλοι και εγώ. Εμείς...Ποιοι εμείς; Εγώ ως κομμάτι του εμείς. Αυτοί μπορούν και χωρίς εμένα. Η εγώ μπορώ χωρίς αυτούς...

Γενικά γράφω...Έγραφα και πέρσι. Βρήκα ένα κομμάτι χαρτί που είχε ξεμείνει από πέρυσι. Είχα και εκεί σκέψεις αποτυπωμένες...Το χαρτί είχε χαραχτεί με μια απατηλή θεώρηση της κοινωνίας. Γελάω...Γελάω με αυτά που βλέπω στο τσαλακωμένο χαρτί. Είμαι τόσο ίδιος και τόσο διαφορετικός με πέρσι...

Παρατηρητής λοιπόν...Αυτό είμαι. Δεν μπορώ αν και ήθελα στα 17 να κάνω κάτι διαφορετικό. Γιατί παραιτήθηκα; Γιατί έχω να κάνω με ανθρώπους... Άπληστο ων ο άνθρωπος. Άλλο φαίνετε και άλλο είναι...Λέξεις και λόγια...Λίγα από αυτά που παράγει...Μπορούν να φέρουν την ευτυχία, μπορούν κα την καταστροφή...Φέρνουν τον έρωτα, φέρνουν και το μίσος. Παίζει τεράστιο λόγο η διάταξη, το ύφος, το ταλέντο οι υποκριτικές ικανότητες, το φαίνεσθαι και το είναι...Παραιτούμαι και γίνομαι στρατιώτης των ονείρων μου. Χωρίς να ακούω στρατηγούς. Αυτοί δεν ξέρουν. Εγώ ξέρω...

Έχουν γίνει πολλά τα οποία με έχουν αλλάξει. Έχω σίγουρα αλλάξει. Έχω κάνει πολλά λάθη...Και έχω ζητήσει και συγνώμη για αυτά...Δυστυχώς δεν βγαίνει κάτι εκτός από την δικιά μου ηθική ικανοποίηση. Έτσι για να κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια...

Δύο φορές έχω ερωτευθεί, δύο κομμάτια της ανέραστης κοινωνίας. Δυστυχώς από το πεπρωμένο δεν μπορείς να ξεφύγεις. Τον μόνο που μπορείς να κάνεις να ξεγελάσεις για λίγο την Θεά Τύχη. Για λίγο όμως...Ότι και αν σου μαθαίνουν οι σοφοί το πεπρωμένο δεν αλλάζει. Όλα είναι κανονισμένα....

Το ένα κομμάτι θα είναι εκεί. Για πάντα...Ίσως θα με πληγώνει, ίσως θα μου δίνει δύναμη για να συνεχίσω. Ίσως το αλλάξω...Ίσως το καταφέρω να μου πει το Ναι. Ίσως το κάνω να με μισήσει. Ίσως το μισήσω εγώ. Θα είναι εκεί όμως...Ίσως καταπιάνομαι μαζί του σπάνια, αλλά θα είναι εκεί. Σε όποια φάση και αν βρίσκομαι, θα είναι μπροστά μου. Ως σκέψη ή ως παρουσία...Φυσική η τεχνική...Και θα είναι εκεί γιατί έτσι έχει ορισθεί να είναι...

Το δεύτερο θα εξαφανιστεί μάλλον. Θα φύγει μακριά.. Δεν θα εξαϋλωθεί αλλά δεν θα υπάρχει στον κόσμο μου. Αλλά θα έχει σημαδεύει το εγώ μου, μια για πάντα...Τα λάθη πληρώνονται μια ζωή...Το καλό είναι ότι δεν ξέρω αν τελικά έκανα λάθη... Δεν ξέρω αν ήταν λάθος... Αν κάποτε αυτό το δεύτερο κομμάτι εμφανιστεί πάλι μπροστά μου δεν ξέρω αν θα έχει την μορφή της δεύτερης ευκαιρίας. Κάποιος μου είχε πει για μια πανέμορφη θεά με μακριά μαλλιά. Αν περάσει από μπροστά σου μετά Τέλος. Δεν μπορείς να την πιάσεις. Τα πίσω μαλλιά της είναι ξυρισμένα. Πέρασε από μπροστά σου και δεν έκανες τίποτα; Τέλος. Αλλά είπαμε το πεπρωμένο...

Παρατηρητής, οδηγός ή ναυαγοσώστης, δεν ξέρω. Το blog δημιουργήθηκε σε έντονη από την μία σε άτονη από την άλλη περίοδο. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι...Διάλεγα εύκολους αλλά προσπαθούσα να πλησιάσω Ferrari.Ο παππούς μου ο Κώστας πριν πεθάνει μου άφησε μια μεγάλη παρακαταθήκη. Μου είπε: «Μην αργήσεις»Εγώ άργησα...Τα δάκρυα δεν έφεραν αποτέλεσμα...Δεν έφταιγα μου είπαν...Ισχύει; Το πεπρωμένο...Αλλά τώρα που το σκέφτομαι αυτός πάντα πήγαινε αργά. Ποτέ δεν είχε αγχωθεί. Μοναχικός περπατητής... Πάντα διάλεγε τα δύσκολα μονοπάτια....Μονοπάτια που διέσχιζε με το τελευταίο γαϊδουράκι του χωριού. Τον Λαη. Που του στέρησε η ανέραστη κοινωνία λίγο πριν το ύστατο χαίρε...Ήμουν και εγώ κομμάτι της τότε. Τώρα είμαι από την άλλη. Παρατηρώ και δρω κατά βούληση. Πότε με την λογική, πότε με το συναίσθημα...

Τα δάκρυα δεν φέρνουν λύπη, ούτε το χαμόγελο ευτυχία...Θα κάνω αυτά που θέλω εγώ...Θα κάνω αυτά που πάντα ήθελα...Η που νόμιζα ότι ήθελα....Ίσως μετανιώσω. Ίσως μετανιώσω που μετάνιωσα. Έχει γίνει και αυτό...Ίσως μετανιώσω που δεν μετάνιωσα...Θα αντισταθώ και θα πορευτώ ακούγοντας το βουητό του αέρα...Έχει να μου πει πολλά...

Κάποτε κοιτούσα τα άστρα...Κάποτε το άσπρο ήταν το αγαπημένο μου χρώμα...Είναι δύσκολο όμως. Έχω παγιδευτεί. Με σημαδεύουν με ένα όπλο. Είμαι φυλακισμένος στην ελευθερία της σκέψης μου. Είμαι φυλακισμένος από την ελευθερία των κινήσεων μου. Θα φύγω...Θα βάλω τα κόκκινα All-Star μου και θα πάω μια βόλτα. Θα δω έναν άστεγο, 2 ναρκομανείς, μερικούς απατεώνες και πολλούς να διασκεδάζουν υπό τους ήχους έντονης μουσικής. Και θα αναρωτηθώ. Μήπως είμαι εγώ ο απατεώνας; Μήπως είμαι εγώ ο δεσμώτης εκείνων; Θα το παλέψω...Θα δράσω. Θα δώσω το είναι μου. Θα αλλάξω κάποιο κομμάτι της ανέραστης κοινωνίας...

Τελικά λέω να μείνω εδώ. Να πέσω κάτω από το σεντόνι μου και να ονειρευτώ. Να ονειρευτώ εκείνα τα 2 κομμάτια. Και να σκαρφιστώ...Να σκαρφιστώ να ξεγελάσω την τύχη. Είπαμε το πεπρωμένο...Και να κοιμηθώ...Να κοιμηθώ γιατί η ανέραστη κοινωνία δεν δέχεται ονειροπόλους....

Διάσπαρτες σκέψεις...

2008-02-25T23:18:00.004+02:00

Θα προσπαθήσω να σχολιάσω πολύ σύντομα τα τεκταινόμενα της πολιτικής επικαιρότητας σε σχέση με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Από τις δημοσκοπήσεις προκύπτει ένα βασικό στοιχείο. Η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών προς το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα. Η με πιο σκληρά λόγια. Η απέχθεια των πολιτών απέναντι σε πολιτικούς βουλευτές και τα κόμματα γενικότερα. Γιατί όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Πολύ απλά ο κόσμος βαρέθηκε. Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια.

Διαφθορά. Ακρίβεια. Ανεργία. Γραφειοκρατία. Υγεία. Παιδεία.

Προβλήματα που δεν λύθηκαν και που τόσα χρόνια ακούμε υποσχέσεις

Ποιος φταίει όμως;

Τα κόμματα;

Η πολιτική/οί;

Η μήπως φταίει ο ίδιος ο Έλληνας?

Η απάντηση είναι σύνθετη και σίγουρα δεν μπορεί να δοθεί μέσα σε λίγες γραμμές. Χιλιάδες απόψεις έχουν ακουστεί. Πολλά άρθρα έχουν γραφτεί στις εφημερίδες. Εγώ όμως θα πω με λίγα λόγια αυτό που πιστεύω.

Φταίμε εμείς! Φταίει ο Έλληνας! Κανείς άλλος!

Στην 3^η Λυκείου είχαμε κάνει με τον αξιόλογο φιλόλογο μας κ.Μαραθιανό στο μάθημα της έκθεσης μια λίστα με τα προτερήματα αλλά και τα μειονεκτήματα του Έλληνα. Αυτό που φταίει λοιπόν κατ’ εμέ τα μειονεκτήματα του Έλληνα.

1)Η δίψα για εξουσία, για εύκολο χρήμα και για δημόσια προβολή. Χαρακτηριστικά του κάθε έλληνα. Παντού πρόεδροι στο δρόμο, πρώτοι στο τζόγο και στα τυχερά παιχνίδια παγκοσμίως ανάλογα το πληθυσμό, και εκατοντάδες τραγουδιστές και «διάσημοι». Διαφθορά. Σε αυτό συνεπάγονται όλα τα παραπάνω...

2)Έλα μωρέ άστο για αύριο...Προλαβαίνουμε ρε μην αγχώνεσαι...Θα δούμε τι θα κάνουμε...Μην αγχώνεσαι...Χαλαρά...Αυτά λέμε ως Έλληνες. Μια λείπει ο προγραμματισμός και η μεθοδικότητα άλλων λαών π.χ Γερμανών. Είμαστε της τελευταίας στιγμής...Για αυτό ποτέ δεν Σχεδιαστεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το οτιδήποτε. Ποτέ δεν θα γίνει πρόβλεψη για κάτι μελλοντικά άσχημο. Όπως έγινε με τις φωτιές που αντί να έχουμε πυροσβέστες και αεροπλάνα είχαμε τον «στρατηγό άνεμο», τις συνδικαλιστικές μαχαιριές του πυροσβεστικού σώματος και χιλιάδες διορισμένους αγροφύλακες να παρατηρούν την όλη κατάσταση!

3)Κάθε έλληνας λέει το δικό του. Είμαστε ξερόλες και δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να συμφωνήσουμε

Ίσως κάποιος να θεωρήσει πολύ απλοϊκή και σύναμμα απλουστευμένη την πιο πάνω θεώρηση των πραγμάτων. Ίσως και να έχει δίκιο. Πάντως πρόκειται για μια καθαρά προσωπική άποψη. Βέβαια υπάρχουν και άλλοι λόγοι για την κατάντια του πολιτικού συστήματος εκτός από αυτή καθαυτή την νοοτροπία και παρουσία του Έλληνα.

Είναι η δυσκολία της σοσιαλδημοκρατίας να απαντήσει στην κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη νοοτροπία που επικρατεί στην Ευρώπη τα τελευταία 10 χρόνια.

Ο νεοφιλελευθερισμός* είναι το κυρίαρχο ρεύμα πανευρωπαϊκά. Βέβαια άποψη μου είναι ότι η αριστερά θα ξαναβρεθεί στο προσκήνιο με θέματα όπως το περιβάλλον και η κοινωνική ασφάλιση. Θέματα τα οποία απασχολούν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά ολόκληρη την Γηραιά Ήπειρο.

Το θέμα είναι αν μπορεί μια αριστερά που είναι καθαρά αριστερά και δεν έχει στις τάξεις της δυνάμεις του κέντρου να αποτελέσει εν δύναμη συσπειρωτική δύναμη και εν τέλει να παρουσιάσει αλλά και να υλοποιήσει κυβερνητικό έργο.

Κάτι τέτοιο φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο στην παρούσα φάση. Επίσης δεν θεωρώ ότι υπάρχει ποτέ περίπτωση να δούμε κάτι τέτοιο. Και αν με ρωτήσετε γιατί η απάντηση είναι απλή. Η οικονομία. Ένα κράτος ισότητας, παροχών προς τους αδυνάτους αλλά συνάμα και ανταγωνιστικό στο διεθνές περιβάλλον πρέπει να έχει γερές οικονομικές βάσεις και γερές οικονομικές πολιτικές. Στην Ελλάδα, δεν έχουμε βιομηχανία και η παραγωγή πλούτου στηρίζεται καθαρά στην παροχή υπηρεσιών.

Αυτό που πιστεύω εγώ είναι ότι η αβεβαιότητα που διακατέχει τον κόσμο σήμερα θα μετριαστεί και ίσως εξαφανιστεί μόνο με μια αναθεωρημένη πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας. Η σοσιαλδημοκρατία πέτυχε και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό(μιλάμε για αρχές δεκαετίας 80 έως μέσα 90). Η μικροί έγιναν μεσαίοι και πέρασαν στο άλλο στρατόπεδο γιατί πλέον δεν θέλουν την αλλαγή του υπάρχοντος status quo. Το θέμα με την σοσιαλδημοκρατία είναι ότι κάπου έχασε το δρόμο της. Προσπάθησε να πάρει έναν άλλο τρίτο δρόμο και να εκσυγχρονιστεί αλλά δεν τα κατάφερε στο βαθμό που θα έπρεπε.

Καθαρή μου θέση λοιπόν είναι ότι μόνο μέσα από την ιδεολογική και πρακτική αν θέλετε αναδιοργάνωση της σοσιαλδημοκρατίας θα έχουμε μια καλύτερη κατάσταση από ότι τώρα.

Επιβάλετε σαν χώρα να επενδύσουμε στην παιδεία, να μειώσουμε την γραφειοκρατία και την διαφθορά και να διαμορφώσουμε ένα θεσμικό πλαίσιο τέτοιο ώστε ο κρατικός παρεμβατισμός να είναι διακριτικός(το αόρατο χέρι) αλλά συνάμα ισχυρός ώστε να υπάρξει ευημερία....

*(Πολλοί επιστήμονες λένε ότι η έννοια αυτή δεν είναι επιστημονικά σωστή. Συμφωνώ απλά την χρησιμοποιώ για να ορίσω τις οικονομικές πολιτικές οι οποίες λαμβάνουν χώρα τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη και οι οποίες είναι γνωστές σε όλους μας. Θα ασχοληθώ εκτενώς με την "έννοια" του φιλελευθερισμού σε επόμενο post).

Αυτές οι διάσπαρτες σκέψεις για σήμερα...

Αν

2008-02-23T12:44:00.002+02:00

Έκανα πολλά λάθη αυτή την βδομάδα. Τώρα τα καταλαβαίνω...Ίσως θα πρέπει να ζητήσω συγνώμη από κάποιο άτομα ή άτομα γενικότερα...Δεν ξέρω...Καλύτερα να αφήσω την ανέραστη κοινωνία να πορευτεί όπως αυτή νομίζει...Είχα καιρό να διαβάσω αυτό το ποίημα και είχα παρεκτραπεί από την πορεία μου...Το ταξίδι είναι όμως μακρύ...Πάντα πρέπει να έχεις στο νου σου το προορισμό...Όμως στην διάρκεια του ταξιδιού μαθαίνεις πολλά...

Ράντγιαρντ Κίπλινγκ "Αν"

If...

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you;
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or, being lied about, don’t deal in lies,
Or, being hated, don’t give way to hating,
And yet don’t look too good, nor talk too wise;

If you can dream - and not make dreams your master;
If you can think - and not make thoughts your aim;
If you can meet with triumph and disaster
And treat those two imposters just the same;
If you can bear to hear the truth you’ve spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to broken,
And stoop and build ’em up with wornout tools:

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breath a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: «Hold on!»

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings - nor lose the common touch;
If neither foes nor loving friends can hurt you;
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds’ worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that’s in it,
And - which is more - you’ll be a Man my son!

Για να δείτε τις διάφορες μεταφράσεις του ποίηματος
πατήστε εδώ http://www.pegas.gr/agon/an.htm

Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω και πολλά από τα παραπάνω...
Το κακό είναι ότι είχα σταματήσει να προσπαθώ...
Μετά από μια σύντομη στάση το ταξίδι για την "Ιθάκη" ξεκινάει πάλι ...

Ερίζω ?

2008-02-22T16:28:00.004+02:00

Σήμερα αποφάσισα να γίνω εριστικός...
Οπότε από εδώ και πέρα :
Θα 'μαι άγγελος με του αγγέλους,
θα 'μαι σκυλί, θα 'μαι σκυλι με τα σκυλιά!

(Στίχοι Οδυσσέας Ιωάννου, Μουσική Μίλτος Πασχαλίδης)
Μία φορά θα χαίρεσαι κι έναν καιρό θα τρέμεις
Του πρωινού η παγωνιά θα σου τρυπάει τα στήθη
Καθένας μας στο στρόβιλο ετούτης της ανέμης
Χρωστάει ένα θάνατο και ένα παραμύθι

Από τους δρόμους μάζευα τα λόγια μου
Όπως μαζεύουν τα παιδιά απ' τα νυχτέρια
Το καλοκαίρι είχε μπερδευτεί στα πόδια μου
Και τα μαλλιά σου μου έδεναν τα χέρια

Στην αυταπάτη μέχρι τέλους
Και στην αλήθεια ως τη σταλιά
Θα 'μαι άγγελος με τους αγγέλους
Θα 'μαι σκυλί με τα σκυλιά

Ύστερα κύλησε ο καιρός και τράβηξα τον κλήρο μου
Πήγα στα χρόνια ανάποδα κι έσπασα την ορμή τους
Ένας καινούργιος κόσμος τώρα γεννιόταν γύρω μου
Όλοι γελούσαν σαν τρελοί, δεν ήμουνα μαζί τους

Έτσι αμίλητος τους είδα να περνάνε
Να μαρτυράνε τη ζωή στόμα με στόμα
Να ορκίζονται στα σώματα, τα χέρια να ευλογάνε
Κι έλεγα ακόμα αυτή η τρέλα, λίγο ακόμα

Υ.Γ δυστυχώς δεν υπάρχει videaki να το παραθέσω. Ακούστε το όμως το τραγούδι!

Ανάξιο Πρετεντερισμού...

2008-02-21T14:47:00.003+02:00

Σίγουρα έχετε δει τα χιλιάδες forward που σας στέλνουν καθημερινά οι φίλοι σας. -Πρέπει να έχω μαζέψει πάνω από 1000 χρόνια κακής τύχης και όσες ευχές και αν έκανα όταν έστελνα τα mail καμία δεν πραγματοποιήθηκε-

Έτσι λοιπόν όπως και άλλες μέρες βρήκα στο mail μου τα συνηθισμένα mail του στυλ «προωθήστε το είναι επείγον κλπ»

Ένα από αυτά τα mail μου προξένησε το ενδιαφέρον επειδή είχε σταλεί από δύο συμφοιτητές μου στο πανεπιστήμιο οι οποίοι σπάνια, αν όχι ποτέ στέλνουν ΄τέτοια mail. Το mail αυτό αφορούσε μια διαμαρτυρία μιας πρώην δικαστικού έξω από το μέγαρο Μαξίμου. Το συγκεκριμένο θέμα είχε φτάσει μέχρι την Αγγλία και το BBC με δημοσιογράφο του καναλιού να καλύπτει το θέμα. Δείτε το videaki στο youtube:

http://www.youtube.com/watch?v=jglCyU8TPJw

Τα ερωτήματα που γεννιούνται πολλά.

Γιατί δεν έχουμε μάθει τίποτα εμείς μέχρι τώρα;

Γιατί δεν υπάρχει πουθενά αναφορά ούτε σε έντυπό ούτε σε ραδιοφωνικό ούτε σε τηλεοπτικό μέσο αναφορά για το ανώτερο ζήτημα;

Και ου το καθεξής...

Αν και διατηρώ πάντα κάποιες επιφυλάξεις για τις αγνές προθέσεις που μπορεί κάποιοι εν τέλει να έχουν, καταλήγω και χωρίς να έχω πολυψάξει το θέμα στο εξής απλό και κοινότυπο πράγμα. Τα ΜΜΕ προβάλουν ότι αυτά θέλουν...

Η κυρία λοιπόν που διαμαρτύρεται στο video δεν κρίθηκε άξια αναφοράς από το δημοσιογραφικό κόσμο αυτής της χώρας όπου η κυριαρχεί ιδεολογία που τον διακρίνει(εκτός από την οικονομική ευμάρεια και την ικανοποίηση του αισθήματος να είσαι κάποιος γνωστός(δημοσιότητα) ) αποτελεί ο πρετεντερισμός.

Τι είναι ο Πρετεντερισμός θα μου πείτε και πως μου ήρθε αυτή ξ λέξη.

Είναι αυτό που συμβαίνει κατά κύριο λόγο στην TV. Να υπάρχουν παντογνώστες σαν το Πρετεντέρη στα τηλεοπτικά παράθυρα και να αναλύουν επί ώρες το ίδιο και το ίδιο θέμα όπως αυτούς τους βολεύει. Αυτοί οι δημοσιογράφοι οι οποίοι στην πλειονότητα τους είναι διεφθαρμένοι και έχουν οικονομικές σχέσεις με επιχειρηματίες και πολιτικούς είναι αυτοί που διαμορφώνουν ουσιαστικά τα θέματα της επικαιρότητας. Χρόνια τώρα μιλάμε για την 4^η εξουσία των ΜΜΕ και για την επιρροή που αυτά ασκούν αλλά αναρωτιέμαι αν έχουμε πλήρως κατανοήσει αυτό που εμείς οι ίδιοι λέμε. Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Όταν βλέπεις δημοσιογράφους να συναλλάσσονται με πολιτικούς, όταν βλέπεις πολιτικούς να καλούν σε γεύματα μεγαλοδημοσιογράφους εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι στην ουσία αυτοί που παράγουν πολιτική και διαμορφώνουν την πολιτική agenda πλέον είναι οι δημοσιογράφοι!

Όλοι μιλάνε για ένα σύστημα το οποίο είναι διεφθαρμένο. Ποιο είναι αυτό το σύστημα; Εγώ απαντώ ότι το σύστημα αποτελείτε από 3 μέρη. Πολιτικούς-Δημοσιογράφους-Επιχειρηματίες που συνεργάζονται για να πετύχουν τους στόχους τους οι οποίοι είναι κατά κύριο λόγο οικονομικοί και κατά δεύτερο λόγο πολιτικής ανέλιξης και δημόσιας προβολής.

Αυτοί λοιπόν οι αστέρες διαμορφώνουν τις εξελίξεις και κάνουν ένα ολόκληρο λαό να τρέχει πίσω από την δικιά τους επικαιρότητα.

Στην αυγή του 21^ου αιώνα χρησιμοποιούνται τεχνικές γκεμπελίστικου χαρακτήρα. Κύριες και κύριοι σας έχουμε καταλάβει. Δεν είμαστε η γενιά του κουτόχορτου. Κανένας υψηλά ιστάμενος μικροπαραγοντίσκος δεν μπορεί να μας πείσει...Γιατί εμείς ξέρουμε. Ξέρουμε όχι επειδή έχουμε μάθει από την ιστορία που εσείς μας διδάξατε. Ξέρουμε επειδή χρησιμοποιούμε αλλά μέσα ενημέρωσης(Internet ,blogs). Ξέρουμε αν θέλετε γιατί σταθήκαμε τυχεροί και είχαμε τους κατάλληλους παιδαγωγούς σε κάθε βήμα μας μέχρι τώρα. Το μόνο που με φοβίζει είναι να ξεχάσουμε. Όπως κάνατε εσείς μετά την μεταπολίτευση. Να ξέρετε κάτι πάντως. Μπορεί ένα θέμα μείζονος σημασίας να είναι ανάξιο πρετεντερισμού για σας αλλά θέλω να πιστεύω ότι εμείς μέσα από τα blogs μέσα από τα mail μέσα από τις συζητήσεις στο πανεπιστήμιο θα τα φέρνουμε στο προσκήνιο. Και λέω εμείς γιατί νιώθω ότι δεν είμαι ο μόνος της γενιάς μου που σκέφτεται έτσι...

Αυτά για σήμερα...

Πως είναι να πηγαίνεις 12 χρόνια σχολείο με χιόνι.

2008-02-17T16:32:00.001+02:00

Βλέποντας αυτή την υστερία που έχει πιάσει τους για άλλη μια φορά τους Αθηναίους σχετικά με το χιόνι που πέφτει θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας πως είναι να πηγαίνεις 12 χρόνια στο σχολείο με χιόνι.Φυσικά στο χωριό μου αν χιόνιζε όπως εδώ στην Αθήνα τώρα και δεν το είχε «στρώσει» θα πηγαίναμε κανονικά σχολείο και δεν θα υπήρχε αυτός ο πανικός και η υστερία που υπάρχει στο κλεινόν άστυ αυτή τη στιγμή.Η εξετάσεις αναβάλλονται λοιπόν για αύριο στην Ασοεε επειδή ρίχνει χιόνι!Φυσιολογικό για κάποιους όχι όμως και για μένα.

Στο δημοτικό όταν έριχνε χιόνι(όταν λέω από εδώ και πέρα έριξε χιόνι θα εννοώ ότι είχε τουλάχιστον 30cm) πηγαίναμε σχολείο κατά της 10-11 να δούμε αν θα γινόταν μάθημα. Αν δεν είχε πολύ χιόνι και στο ενδιάμεσο οι δρόμοι είχαν ανοίξει τότε κάναμε μέχρι της 2 μάθημα και γυρνάγαμε σπίτι παρακαλώντας να χιονίσει πιο πολύ την επόμενη μέρα για να μην πάμε στο σχολείο. Όταν τελικά το βράδυ άρχιζε να χιονίζει με ένταση χοροπηδούσαμε με τα αδέρφια μου από την χαρά μας και φωνάζαμε χιόνι-χιόνι! Όταν λοιπόν το χιόνι ήταν πολύ και όχι μια «πασπάλα» μέναμε στο σπίτι κοιμόμασταν μέχρι αργά και το μεσημεράκι απολαμβάναμε το ζεστό φαγητό που είχε ψηθεί στην ξυλόσομπα. Η στόφα έκανε πάντα ωραίο φαγητό. Τα βράδια μαζευόμασταν γύρω από το τζάκι και διαβάζαμε η ακούγαμε τις ιστορίες του παππού μου του Κώστα(αδερφός του κανονικού παππού του Γιάννη) που ερχόταν να μας επισκεφτεί και μας μιλούσε για το χιονιά που αυτός είχε περάσει λαμβάνοντας μέρος στον εμφύλιο πόλεμο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να μας χλευάζει διαρκώς και να λέει ότι αυτό το χιόνι(παρόλο που έξω είχε το λιγότερο 50cm) δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που είχε ρίξει στο «2^ο αντάρτικο». Αυτή την άποψη την είχα ακούσει και από την γιαγιά μου πολλές φορές.

Λοιπόν ξέφυγα λίγο...

Ήμασταν τυχεροί στο δημοτικό η δική μου φουρνιά τουλάχιστον γιατί ευτυχίσαμε να πέσουμε σε δασκάλους που μας έκαναν μάθημα και με χιόνι. Δεν έβρισκαν αφορμές δηλαδή για να μην κάνουν μάθημα ή να φύγουν για Αθηνά και μετά όντως θεωρητικά αποκλεισμένο το χωριό να μην μπορούν να επιστρέψουν. Δυστυχώς τα νεότερα παιδιά μαζί και τα αδέρφια μου έπεσαν σε τέτοιους δασκάλους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως πέρσι από όσο έμαθα δεν έγινε μάθημα για πάνω από ενάμισι μήνα επειδή οι δασκάλες δεν το επέτρεπαν. Δασκάλες 25-26 ετών που ασφαλώς δεν τους ενδιαφέρει «να μάθουν τα παιδιά γράμματα». Και από τι έμαθα άλλα ήταν τα κατορθώματα τους στο χωριό. Ήμασταν τυχεροί που είχαμε την κ. Ματίνα...

Στο γυμνάσιο κριτήριο αν θα κάνουμε μάθημα σε περίπτωση χιονόπτωσης ήταν αν θα ερχόταν το λεωφορείο με τα παιδιά από τα γύρω χωριά. Υπήρχε περίπτωση να μην είχε σχεδόν καθόλου χιόνι και επειδή σε ένα συγκεκριμένο σημείο σε κάποιο χωριό είχε πάγο να μην κάναμε καθόλου μάθημα! Βέβαια πολλές φορές περιμέναμε τον οδηγό του λεωφορείου να κρίνει την κατάσταση! Για το αν θα γίνει μάθημα...

Με τον καιρό τέτοια προβλήματα ξεπεράστηκαν και το λεωφορείο ερχόταν πιο αργά εφόσον είχαν περάσει τα εκχιονιστικά και οι αλατιέρες...
Στο λύκειο δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε μάθημα εξαιτίας του χιονιά...

Η τάξη ήταν καλή και είχε προοπτικές οπότε ότι και να γινόταν έπρεπε να πάμε σχολείο...Έτσι πολλές φορές είχε πάρει η διευθύντρια σπίτια μας να πάμε στο σχολείο και πολλές φορές είχαμε κανονίσει να πάμε μεταξύ μας και να απαιτήσουμε να γίνει μάθημα...

Στην 3^η λυκείου χάσαμε ελάχιστα μαθήματα. Είχαμε τόσο καλούς καθηγητές και τόση θέληση που πηγαίναμε σχολείο και κάναμε μάθημα μόνο η τεχνολογική 5-6 παιδιά. Θυμάμαι πως μια μέρα είχαμε πάει και στο σπίτι μια καθηγήτριας της κ.Γεωργοπούλου να μας κάνει μάθημα...

Αναμφίβολα οι συνθήκες ήταν δύσκολες. Σταθήκαμε λίγο τυχεροί όμως, το παλέψαμε και τα καταφέραμε. Όσο και αν ακούγεται οξύμωρο θα μου λείψει το χιόνι του χωριού...Θα μου λείψει να σηκώνομαι πρωί να βάζω τα μποτάκια μου, το σκούφο και τα γάντια και να πηγαίνω σχολείο σιγά σιγά και προσεκτικά. Θα μου λείψει να με περιμένουν στην γωνία οι φίλοι και οι συμμαθητές μου για να μου ρίξουν μια χιονόμπαλα. Θα μου λείψει ο χιονοπόλεμος. Θα μου λείψει που έβλεπα το λεωφορείο να έρχεται στις 9.30(αντί στις 8), να βρίζω θεούς και δαίμονες και να μην ακυρώνετε το διαγώνισμα Αρχαίων για το οποίο δεν είχα διαβάσει....

Τι θέλουν οι γυναίκες...

2008-02-15T00:06:00.000+02:00

Μια και σήμερα είναι του Αγ. Βαλεντίνου ας δούμε το παρακάτω κέιμενο το οποίο το είχα γράψει σε ανύποπτη στιγμή και λέω να το σημοσιεύσω σήμερα(έτσι για να δούμε και πως λειτουργεί το blog)

Τι θέλουν οι γυναίκες

Σήμερα λέω να ασχοληθώ με ένα θέμα που ταλανίζει πολλά παιδιά της ηλικίας μου και φυσικά εμένα. Τι είναι τελικά αυτό που θέλει μια γυναίκα από ένα άνδρα;

Ειλικρινά δεν ξέρω!

Εδώ ο Φρόιντ ο πατέρας της ψυχολογίας και δεν κατάφερε να το απαντήσει και θα λύσω εγώ αυτή την απορία.

Μια μόνο απάντηση που θα μπορούσα να δόση σαν Γιάννης και ύστερα από εμπειρίες 19 χρόνων όσο δηλαδή έχει διαρκέσει η ζωή μου μέχρι στιγμής.

Δεν ξέρουν και αυτές τι θέλουν!!!!!!

Η Γεωργία ψάχνει τον πρίγκιπα. Η Μαρία θέλει κάποιον να την καταλαβαίνει. Η ζωή θέλει απλά να αρέσει. Στην Κατερίνα αρέσει ο johnny deep και ψάχνει κάποιον να του μοιάζει. Η Αγγελική θέλει απλά να καλοπερνάει. Η Μικαέλα θέλει να έχει όσο το δυνατόν περισσότερες εμπειρίες. Η Ιωάννα θέλει ο άλλος να την κάνει να γελάει. Η Ειρήνη ψάχνει κάποιον για να παντρευτεί. Η Σοφία θέλει να ακούει o άλλος metal και να έχει μακριά μαλλιά και γένια και άποψη για το πως θα καταρρεύσει ο καπιταλισμός και θα επικρατήσει ο σοσιαλισμός. Η Πέγκυ θέλει ο «άλλος» να την πηγαίνει κάθε Σάββατο στο Βέρτυ και να ξέρει όλα τα in μαγαζιά που υπάρχουν στην Αθήνα. Και ο κατάλογος συνεχίζετε... Κάποιοι λένε 2 έλληνες 3 απόψεις. Εγώ θα πω:

1 γυναίκα 25000 διαφορετικές απόψεις και 100 διαφορετικά πρότυπα για να διαλέξει κανείς

Δυστυχώς αδυνατώ να καταλάβω. Απλά έχω καταλήξει στα έξεις:

- Αν θες μια κοπέλα μην σκέφτεσαι τι θέλει εκείνη γιατί δεν θα βγάλεις άκρη. Απλά να είσαι ο εαυτός σου και πες το γρήγορα!

- -Μην σκας θα βρεθεί η επόμενη

- Μην σκας θα έρθει το κατάλληλο timing

- Και αυτές για εμάς το ίδιο αναρωτιούνται... Το 99% των ανδρών θέλει κατά κύριο λόγο ένα πράγμα... Το υπόλοιπο 1% απλά γράφει τις σημειώσεις...

Όσες και να ρωτήσεις για το τι θέλουν θα σου πουν εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Οπότε καταλήγουμε στο πιο πάνω συμπέρασμα....

Δεν ξέρουν και αυτές τι θέλουν!!!!!!

Οπότε συνάδελφοι του αντρικού πληθυσμού μην σκάτε.

Θα έρθουν και καλύτερες μέρες. Απλά ζήστε τη στιγμή και μην ακούτε πολύ Χατζηγιάννη γιατί θα την πατήσετε όπως εγώ!

Υ.Γ Φίλοι που θα το δείτε πρώτοι μην βαράτε...Θα ασχοληθώ και με ποιο σοβαρά θέματα...

Γεια σας!

2008-02-14T23:48:00.000+02:00

Σήμερα ξεκινάει η λειτουργία αυτού του blog...

Θα ασχοληθούμε με κάθε είδους θέματα τα οποία άπτονται της καθημερινότητας.
Ελπίζω αυτό το blog να υπάρχει για πολύ καιρό και να σας φανεί ενδιαφέρον...